Болатаў Андрэй Цімафеевіч (1738-1833), Дворяниново

Болотов Андрей Тимофеевич

1. Кто такой Болотов Андрей Тимофеевич?

Болатаў Андрэй Цімафеевіч – человек универсальный, потому как зарекомендовал себя во многих сферах деятельности. К ним отнесем агрономию и помологию, ландшафтный дизайн и даже литературу. При том БолОтов и его достижения мало кому известны, что является существенной несправедливостью, т.к. заслуги его перед соотечественниками значительны, и пользу русскому обществу он принес немалую. У прыватнасці, употребление в пищу картофеля и помидоров в России пошло именно с легкой руки Андрея Тимофеевича, принципы обустройства именно русской парковой зоны также сложились благодаря ему, а обширные записи, которые оставил после себя Болотов, до сих пор являются источником информации о жизни, быте и нравах России 17-18 стст.

2. Год і месца нараджэння, паходжанне

Андрей Тимофеевич родился 7 Кастрычнік 1738 года в тульской усадьбе Дворяниново, принадлежавшей семейству Болотовых. Третий (и последний) ребенок в семье, со старшими сестрами разница в возрасте у него была существенной.

Отец его Тимофей Петрович, помещик средней руки, находился на службе в Архангелогородском полку и имел чин полковника. Из-за службы часто и надолго отлучался он из дома, однако по возможности всегда находил возможность перевезти и обустроить жену свою, Мавру Степановну (в девичестве Бакеева), дочерей и маленького сына Андрея близ себя. Сопровождая отца семейства во время перемещения полка его на новое место, Андрей таким образом детство свое провел в землях Курляндии и Петербурга, изредко возвращаясь в родной дом.

Ва ўзросце 14 лет Болотов потерял отца, а спустя два года лишился и матери.

3. адукацыя

Первые шаги в образовании Болотову помог сделать отец. Затем родитель перепоручил его иностранцу (немцу), посчитав, что только лишь одно его происхождение станет залогом успешного овладения сыном немецкого языка в дополнение к обучению математике. Однако человеческие качества немца были таковы, что учебное время им было потрачено по большей части впустую: неспособный системно подавать материал, иностранец лишь мучил ребенка требованиями на уроках. Страх и ужас перед вспыльчивым и несдержанным на руку учителем только усугубляли ситуацию.

Тем не менее Андрей Тимофеевич был способным ребенком, и знания ему довались легко при правильном подходе. 9-ти лет отец его отдал в семью одного курляндского дворянина по фамилии Нетельгорст, у которого было два сына и которые обучались всем необходимым дисциплинам неким французом. И здесь уже юный Болотов, што называецца, почувствовал разницу, когда попал на уроки к новому преподавателю. В короткие сроки он догнал в знаниях сыновей Нетельгорста. Как ни хорошо было заниматься в этом семействе, но по долгу службы отца Андрею пришлось переезжать. Позже Болотов некоторое время учился в петербургском пансионе.

4. служба

По обычаю 18 века дворянские дети рано начинали военную карьеру. так, Болотов уже в 10 лет пребывал в чине каптенармуса. Да 19 годам он дослужился до чина подпоручика, и в этом чине в 1757 году во время Семилетней войны принял участие в сражении при Гросс-Егерсдорфе.

У тым жа 1756 году Болотов был отправлен по службе в Кенигсберг, и здесь ему пригодилось знание немецкого языка (иностранный Андрей Тимофеевич таки выучил в дальнейшем, общаясь с немцами). Отметив за подпоручиком этот навык, командование назначило его письмоводителем кёнигсбергской камеры, а позже переводчиком официальных бумаг на немецком языке. Во время пребывания в Пруссии Болотов получил звание поручика.

В отставку Болотов вышел в чине капитана, после чего поселился в своём родовом имении.

4. Сельскохозяйственная деятельность

Оставив службу и обосновавшись в поместье, Болотов погрузился в изучение эффективного ведения сельского хозяйства. Большой интерес проявил он к садоводству, и вскоре родовое поместье его качественно преобразилось.

Параллельно с этими трудами Болотов активно сотрудничал с Вольным экономическим обществом, освещая по просьбе последнего популярным языком все вопросы по сельскому хозяйству. Профессионализм Андрея Тимофеевича внушал доверие, и вскоре Болотова порекомендовали императрице Екатерине II. Она как раз подыскивала человека, способного грамотно благоустроить хозяйство в трех своих поместьях, расположенных в Киясовской, в Бобриковской и Богородицкой волостях, а также взять на себя функцию управляющего. Болотов охотно согласился на поступившее от императрицы предложение, и занимался поставленной ею задачей на протяжении 23-х лет, за что был награжден чином коллежского асессора.

5. Болотовпопуляризатор картофеля и помидоров

Так, именно благодаря Андрею Тимофеевичу картошка и помидоры стали, нарэшце, популярны в России. Картофель появился у нас в петровские времена. Только люди русские не оказали доверия этому заморскому продукту, смекнув, раз «он в земле произрастает, где всяка нечесть водится», то и употреблять его себе во зло. Тем более, считали другие, есть такой плод, который похож на голову с глазками, все равно, что питаться человеческими душами.

Андрей Тимофеевич же обладал научным складом ума, и подобные домыслы ему были чужды. Мало того, что он сам употреблял картофель в пищу, Болотов принялся изучать клубни на предмет их эффективной посадки и дальнейшего хранения. У прыватнасці, его предположение, что сажать всегда желательно лучшие образцы, опытным путем подтвердилось. Болотов также узнал причинупозеленениякартофеляклубни его не терпят солнечного света, и лучше их хранить в темном помещении.

Будучи ко всему прочему и тонким психологом, Болотов однажды решил предпринять следующее: он поставил охрану на свою картофельную плантацию и время от времени отзывал ее. Видя, что хозяин так печется об урожае, народ пришел к выводу, что за негодным овощем такой надзор вряд ли бы был. И тогда люди решили, пользуясь отлучкой охранников, взять картошку себе на пробу. Этого Болотов и добивался. Крестьянераскушалиее, а позже даже поставили картофель после хлеба на второе место по важности .

Удивительно, но Болотов также придумал делать из картофелястружки”, сегодня мы знаем их как чипсы. Экспериментировал Андрей Тимофеевич и с сухими супами, которые можно было разводить кипяченой водой.

Так же обстояло дело и с помидорами. Люди боялись их есть, считая ядовитыми, и выращивали скорее как декоративное растение. Болотов своим примером показал, что ни он, ни его семья не отравились, употребляя их. Больш за тое, он начал экспериментировать с консервацией помидоров на зиму.

5. Болотов – пісьменнік. Мемуары

Андрей Болотов за работой
Гравюра Л. А. Серякова с иллюстрации из книги А. Т. Болотова. Подпись под картиной: «Точное изображение, той комнаты и места, где писана сия книга в 1789 і 1790 году.»

У перыяд з 1776 па 1779 г. Болотов издает сельскохозяйственный еженедельный журнал «Сельской житель. Экономическое в пользу сельских жителей служащее издание».

У 1780 году издатель Николай Новиков предложил Андрею Тимофеевичу в газете “маскоўскія ведамасці” публиковаться на специально для него отведенном листе под названиемЭкономический магазин”. так, плодотворное сотрудничество с Новиковым продлилось 10 гадоў. У выніку, Болотовым было написано для газеты порядка 4000 артыкулаў, або 40 томов энциклопедии, составленной по завершению сотрудничества.

В то же время Болотов пишет и философские произведения: «Детская философия, или нравоучительные разговоры между одной госпожой и ее детьми, сочиненные для споспешествования истинной пользы молодых людей», «Путеводитель к истинному человеческому счастью», «Чувствования христианина при начале и конце каждого дня, относящиеся к самому себе и к Богу».

Другим направлением писательской деятельности Болотова стали мемуары. Его «Жизнь и приключения Андрея Болотова, описанные самим им для своих потомков», «Записки Андрея Тимофеевича Болотова» носят, перш за ўсё, практический характер. Автор предполагал, что автобиография будет полезна потомкам его, т.к. сам искренне сожалел, что ему от предыдущих поколений родственников практически никаких сведений не осталось.

Исторические произведения: «Памятник протекших времен, или Краткие исторические записки о бывших происшествиях и носившихся в народе слухах», «Современные известия о первой французской войне», «Описания последней французской войны», «Собрание анекдотов о князе Потемкине», «Краткая история Польши».
Энциклопедия для детей под названием «Кунсткамера душевная».
«Деревенское зеркало, или Общенародная книга, сочиненная не только, чтобы ее читать, но чтобы по ней и исполнять» – по сути практическое пособие по эффективной организации труда в сельском хозяйстве.

6. Болотов – вучоны

Андрей Тимофеевич Болотов первым в России заложил основу для классификации растений. Работе этой посвящена статья 1771 года «Ботанические примечания о классах трав».

В работе «О разделении полей» (1771) Болотов научно обосновал преимущества севооборота. Призывал он также обращать внимание при возделывании земли на особенности местоположения, на уместность своевременного внесения удобрения.

Болотовпервый в России ученый-помолог. Он описал около 600 сортов яблонь и груш, плюс сам вывел несколько сортов плодовых культур.

Отметился Андрей Тимофеевич и в медицине, написав записи «Краткие и на опытности основанные замечания о електризме и о способности електрических махин к помоганию от разных болезней». Іншымі словамі, Болотов один из первых применил опыт лечения электрофорезом (электростатическую машину он соорудил собственноручно). Акрамя таго, у нас принято считать, что ведение истории болезни пациентатакже разработка Болотова, возникновение которой связано с тем, что Андрей Трофимович сам занимался лечением всех, кто к нему за медицинской помощью обращался. Каждому обратившемусяотдельная тетрадка.

7. Асабістае жыццё, сям'я

Ва ўзросце 26 гадоў (1764) Андрей Тимофеевич Болотов женился на дворянке Александре Михайловне Кавериной. В браке родилось девять детей, четверо из которых скончались в детском возрасте.

8. Апошнія гады жыцця

Болотов Андрей биграфия
А. Т. Болотов. Гравюра Л. А. Серякова

Оставив управление императорскими усадьбами, Андрей Тимофеевич поселился в своей родовой усадьбе Дворяниново. Здесь все продумано им было до мелочей для удобства пребывания. напрыклад, хозяин нарочно приказал посадить ягодные кусты рядом со скамейками: и посидеть отдохнуть приятно, и ягодой полакомиться полезно. Имелся на территории усадьбы грот, который ученый оборудовал перископом, дабы можно было любоваться местным парком.

В таком райском месте и прожил Болотов последние годы своей долгой и плодотворной жизни. Он скончался за два дня до своего 95-летия в 1833 годзе.

Увы, усадьба после смерти хозяина совсем недолго принадлежала роду Болотовых. Ў пачатку 20 у. на ее территории был организован Спасо-Казанский женский монастырь, который в 1917 году советская власть упразднила, а главный усадебный дом был сожжен.
Восстановлением усадьбы Болотова, чтобы преобразовать ее в музей, занялись в 1988 году по рисункам самого Андрея Тимофеевича Болотова. Так, он ко всему прочему, был еще и художником-любителем.
P.S. тут можно посмотреть усадьбу Болотова А. Т.

Болотов Андрей Тимофеевич (1738-1833), Дворяниново

Чарнышэўскі Мікалай Гаўрылавіч (1828-1889), Саратаў

Чернышевский Н. Г.
Чернышевский Н. Г.
1. Чем знаменит Чернышевский Николай Гаврилович?

В отечественной и мировой истории Чернышевский известен как автор романаЧто делать?”. Однако помимо литературного вклада свое призвание он нашел также, і, магчыма, перш за ўсё, в области философии, литературной критики и в публицистике.
Чернышевский в середине 19 у. – идейный вдохновитель революционно настроенных умов России. Больш за тое, Николай Гаврилович был один из первых в России, кто настаивал на скорейшем решенииженского вопроса”. Он активно добивался предоставления женщинам свобод наряду с мужчинами. Іншымі словамі, Чернышевскийидеолог отечественного феминизма.

2. Месца і год нараджэння. паходжанне

Родился Николай Чернышевский 24 ліпеня 1828 года ў Саратаве.
бацька яго, Гавриил Иванович, происходил из крепостных, но на момент рождения сына Николая уже был протоиереем Александро-Невского кафедрального собора города Саратова. Интересно, что фамилия Чернышевский была дана роду Гавриилы Ивановича по наименованию селу Чернышева Чембарского уезда (Пенза), в котором в качестве крепостного когда-то он и проживал.

2. адукацыя
Чернышевский Николай

Поначалу образованием Николая Гавриловича занимался отец. Ва ўзросце 14 лет его перепоручили гувернеру-французу, который (есть мнение) оказал существенное влияние на мировоззрение юноши.
Будучи ребенком, Чернышевский отличался от остальных детей тем, што, як гаворыцца, буквально поглощал книги, попадавшиеся ему в руки (имея при этом сильную близорукость), за что получил оригинальное прозвище – “Библиофаг”.

У 1843 году Чернышевский поступает в Саратовскую Духовную семинарию. Проучившись там три года, он поступил в Петербургский университет, выбрав историко-филологическое отделение философского факультета.
У 1850 году Чернышевский получил степень кандидата (последняя ученая степень по авторитетности после доктора и магистра) и отбыл в Саратов, где был принят на должность преподавателя в местную гимназию. Будучи на тот момент уже революционно настроенным молодым человеком и имея по долгу службы собственную аудиторию, Чернышевский тогда не преминул воспользоваться возможностью поделиться со своими подопечными радикальными для того времени идеями.

3. Формирование мировоззрения

В период обучения в университете Чернышевский увлекся чтением трудов античных философов и мыслителей французского и английского материализма XVII—XVIII в.в., работами Гегеля, Ньютона, Лапласа, Фейербаха, что оказало большое влияние на формирование его политических взглядов.
Из отечественных интеллектуалов Чернышевскому по духу были близки Белинский В. Г., Герцен А. и Введенский И. І. Чтение серьезных книг не прошло для него бесследно, вскоре Николай Гаврилович и сам взялся за перо.

4. “Современник”. Публицистика
Чернышевский Николай Григорьевич

Впервые Чернышевский заявил о себе небольшими статьями в «Санкт-Петербургских Ведомостях» в 1853 годзе. Спустя год он стал сотрудничать с общественно-политическим журналомСовременник”, причем здесь он выступал также и как руководитель издания наряду с Некрасовым Н., а позже и Добролюбовым Н.

У 1855 годзе 10 мая состоялась защита диссертации Чернышевского «Эстетические отношения искусства к действительности». Это событие стало знаковым. Аудитория вняла его резкой критике эстетики идеалистов. Однако новаторский подход к теме оценили не все: ученую степень Николай Гаврилович получил не сразу, а лишь тремя годами позже своего громкого выступления.

У 1860 году Чернышевский пишет работуАнтропологический принцип в философии”, после обнародования которой удостоился чести стать лидером в стане русской материалистической философии 19 у.

Пачынаючы з 1858 года “Современникпод началом Чернышевского взял курс в сторону революционно-демократического направления общественной мысли в России, что послужило впоследствии причиной конфликта в редакциилиберальной ее части радикальный уклон оказался не по нраву. В мае 1862 года “зверху” было приказано прекратить работу над издательством журнала сроком на восемь месяцев, а уже 7 июля его главный идейный вдохновитель Чернышевский Николай Гаврилович был арестован.

5. арышт. “Что делать?”. Ссылка
Чернышевский Николай Гаврилович (1828-1889), Саратов

Чернышевский обвинялся в составлении и попытки распространения листовки «Барским крестьянам от их доброжелателей поклон», целью которой было насаждение революционных настроений в обществе. Пачынаючы з 1858 года Николай Гаврилович демонстрировал активную позицию относительно готовящейся правительством аграрной реформы, выступив ее противником. Крестьянская реформа, по мнению Чернышевского, нисколько не отвечала интересам простого народа, но при этом ее принятие попросту приглушило бы уже зародившиеся революционные настроения в обществе.

З 1861 года Чернышевский главный ориентир в идейном плане для участников революционного кружкаЗемля и воля”, при этом сам он не имел прямого отношения к этому тайному обществу и в состав его не входил. С этого же года за Чернышевским установлена тайная слежка, как за «врагом Российской Империи номер один».

После ареста Чернышевского поместили в одиночную камеру Петропавловской крепости. Полтора года шло следствие по делу Чернышевского. Все это время Николай Гаврилович отстаивал свою невиновность, однажды даже устроил голодовку, продлившуюся девять дней.
між тымі, Чернышевский в новых для себя условиях продолжал вести интеллектуальную работу, оставляя записи на листах, коих насчиталось впоследствии около двухсот. ну, и знаковым моментом этого непростого периода является написание Чернышевским романаЧто делать?”, который увидел свет в 1863 годзе, будучи напечатанным в журналеСовременник”.

В это время Чернышевский был очень популярен в прогрессивном обществе. Его романЧто делать?”, здавалася, дал людям, желающим изменить существующие порядки, руководство к действию. Подробно о значении и влиянии можно найти в мемуарах Э. N. Водовозовой.

У лютым 1864 года Чернышевскому был оглашен приговор, согласно которому он приговаривался к 14 годам каторжных работ с последующим пожизненным поселением в Сибири. В мае того же года на Мытнинской площади (С.-Петербург) над революционером была проведена гражданская казнь, означающая лишение осужденного всех прав состояния.
В начале июля Чернышевский прибыл в Иркутск, где был распределен для работ на Усольский солеваренный завод. Пробыл он здесь недолго. Сменив несколько пунктов отбывания наказания, у 1867 году Чернышевского доставили в Акатуйскую тюрьму.

В период каторжных работ Чернышевский написал два романа: “Старина” і “Пролог”. Обе рукописи были доставлены из места заключения доверенному лицу Чернышевского в Петербург, но напечатаны не были. Произведения опального писателя и философаходилисреди его сторонников, однако официально появились в печати в 1905 годзе.

6. Асабістае жыццё
Ольга и Николай Чернышевские
Ольга и Николай Чернышевские

Николай Гаврилович был женат на Васильевой Ольге Сократовне, с которой познакомился в 1853 году в бытность свою преподавателем в саратовской гимназии. В браке у них родилось трое сыновей. Посторонним отношения между супругами казались весьма странными. Ольга Сократовна была дамой обворожительной, цыганских кровей, легко и охотно пленяла мужчин. Дарэчы, не устоял от ее чар и Добролюбов. Однако Николай Григорьевич считал, что женщина вольна определяться как поступать и с кем ей быть, при том что любил супругу страстно.

7. Когда Чернышевский умер

У 1871 году закончился срок присужденных Чернышевскому каторжных работ, после чего его под конвоем переправили в Вилюйск. В европейскую часть России ему было позволено вернуться было лишь в 1883 годзе. У 1889 годзе, после пяти лет жизни в Астрахани, Чернышевский добился разрешения поселиться в Саратове, куда и прибыл в июне того же года. Однако на родине довелось ему пожить совсем недолго. 11 октябре 1889 года Николай Гаврилович заболел малярией и спустя несколько дней скончался.

Чернышевский Николай Гаврилович (1828-1889), Саратов

Замяцін Яўген (1884-1937), Лебядзянь-Парыж

Замятин Евгений
1. Месца і год нараджэння. паходжанне

Замяцін Яўген нарадзіўся 1 лютага 1884 года ў мястэчку Лебядзянь Тамбоўскай губерні («У самым чарназёмнай нутры Расеі», цяпер Ліпецкая вобл.) у сям'і праваслаўнага святара Івана Дзмітрыевіча Замяціна.
маці Яўгенія, Марыя Аляксандраўна, народжаная Платонава, паходзіла з сям'і святара А. І. Платонава і была жанчынай па тых мерках вельмі адукаванай. Здольная да музыкі, яна славілася выдатнай піяністкай, дзякуючы чаму Яўген («Вырас пад раялем») таксама добра гуляў на раялі і значыўся як вялікі знаток класічнай музыкі.
У сям'і Замяціна акрамя Яўгена была малодшая сястра Аляксандра, цёплыя адносіны паміж імі захоўваліся ўсё жыццё.

Замятин с семьей, сестра
З сям'ёй, 1904 год
2. адукацыя

З 1893 па 1896 гг. Замяцін вучыўся ў Лебедянского прагімназіі. Затым ён перайшоў у Варонежскую гімназію, адукацыю ў якой завяршылася ў 1902 годзе і адзначыўся атрыманнем залатога медаля за навучальныя поспехі (у наступстве Замяцін закладзе яе ў Пецярбургскі ламбард за 25 рублёў, але так і ня выкупіць).

Лебедянь, нач. 20 в.
Лебядзянь, пачаць. 20 у.

Па ўспамінах самога пісьменніка, у навучанні лягчэй за ўсё яму даваліся сачыненні, і, насупраць, складаней за ўсё ішлі справы з матэматыкай. Гэты факт і стаў вырашальным для юнага Яўгена Замяціна пры выбары далейшага напрамкі ў адукацыі. ён паступіў (“з упартасці”) на караблебудаўнічы факультэт Пецярбургскага палітэхнікум, дзе матэматыка, адпаведна, з'яўлялася дамінуючай дысцыплінай.

Студэнцкія гады Замяціна прыйшліся на рэвалюцыйныя падзеі ў Расіі. Удзел у мітынгах і дэманстрацыях, спевам Марсэльезы, ўступленне ў шэрагі РСДРП – усё гэта было ў жыцці будучага пісьменніка. Увосень 1905 года ён актыўны бальшавіцкі агітатар сярод працоўных мас, і першую рускую рэвалюцыю сустрэў з захапленнем: “Рэвалюцыя так добра страсянула мяне. адчувалася, што ёсць нешта моцнае, велізарнае – як смерч, тым, хто падымае галаву да неба, – дзеля чаго варта жыць. Ды гэта ж амаль шчасце!” Праўда, праз гады, калі эмоцыі поутихнут і прыйдзе час пераасэнсавання таго, што адбылося, Замяцін будзе больш стрымана выказвацца з нагоды радыкальных падзей тых гадоў.

У 1908 годзе Замяцін сканчае інстытут, дзе ён атрымлівае пасаду марскога інжынера, і застаецца на кафедры карабельнай архітэктуры ў якасці выкладчыка. І ўсё гэта пры тым, што ў Пецярбургу яго знаходжанне з'яўлялася незаконным з-за арышту як бунтара і далейшай спасылкі ў родную Лебядзянь, ў якой ён не пажадаў застацца.

3. Літаратурны дэбют / асноўныя творы

У тым жа 1908 годзе Замяцін піша сваё першае апавяданне “адзін”, які быў апублікаваны ў часопісе “адукацыя”. Тады дэбют маладога пісьменніка ніякага асаблівай увагі да сабе не прыцягнуў, аднак пра яго ўспомняць і ацэняць праз час.

Замятин Евгений. худ. Кустодиев Б.
Замяцін Яўген. сябе. Кустодзіеў Б.

У 1911 годзе Замяцін зноў арыштаваны і сасланы ў Лахці. Два гады доўжылася гэтая спасылка і ня безвынікова. Адзінота падштурхнула Замяціна ўзяцца за пяро і паперу, вынік – аповесць “павятовае”, якая адкрыла яму пасля дзверы ў свет рускай літаратуры.

Напярэдадні Першай сусветнай вайны (1914 г.) Замяцін піша “На шары” – аповесць сатырычнага характару аб сумнеўнай баяздольнасці царскай арміі. Улады твор прыйшлося не да спадобы, за што аўтар быў прыцягнуты да суда, і ў наступстве адпраўлены ў Кемь. Крытыкі ж знайшлі аповесць годнай увагі.

У 1916 годзе ўчорашні ссыльных Замяцін, будучы, перш за ўсё, дасведчаным інжынерам, быў накіраваны ў Англію для ўдзелу ў будаўніцтве расійскіх ледаколаў на верфях Ньюкасла, Глазга і Сандэрленда; пабываў ён і ў Лондане. Час камандзіроўкі ў літаратурным плане таксама дарма не прайшло. У гэты перыяд былі напісаны аповесці «Астраўляніны» (1917) і «Лавец ў людзей» (апублікаваная ў 1921). Тут жа быў пакладзены пачатак аповесці “Поўнач” (завершана і апублікаваная ў 1922 годзе). У Расею Замяцін вярнуўся перад самай Кастрычніцкай рэвалюцыяй

Наступныя дзесяць гадоў у творчым плане былі для Замяціна вельмі заможнымі. Ён засядаў у прэзідыуме Усерасійскага саюза пісьменнікаў, працаваў у “Сусветнай літаратуры”, яму меў ласку М. горкі. У грамадстве Замяцін успрымаўся як “блізкі падарожжы”, хоць і крытыкаваў бальшавікоў за палітыку ў перыяд Грамадзянскай вайны, а ў сакавіку 1919 года быў нават арыштаваны за ўдзел у хваляванні рабочых на петраградскіх заводах.

Замятин Евгений, биография

У 1920 годзе Яўген Замяцін завяршыў напісанне рамана “мы”, які паклаў пачатак такога жанру як антыўтопія (Оруэл, Хакслі – паслядоўнікі Замяціна). Раман гэты, з аднаго боку, адсылае да тэмы бальшавікоў і іх палітыцы, з другога, даследуе тэму тэхнічнага прагрэсу (у следства уражанняў ад “машинизированной” Англіі), яго негатыўнага ўплыву на жыццё чалавецтва.

раман “мы” на рускай мове ўпершыню пабачыў свет у Нью-Ёрку ў 1952 годзе. У Расіі чытачы змаглі яго прачытаць толькі ў 1988 годзе ў часопісе “сцяг”.

У 1922 год Е. Замяцін піша кнігу “Герберт Уэлс”, у якой дзеліцца думкамі, як пра асобу фантаста, так і пра ролю навуковай фантастыкі ў літаратуры.

Пасля антыўтопіі Замяцін не напісаў што-небудзь больш значнага, падвергліся ганенню, а, каб не выпрабоўваць лёс,у 1931 г. пісьмова звярнуўся да І. Сталіну з просьбай дазволіць яму эміграваць і пры выпадку “вярнуцца назад, як толькі ў нас стане магчымым служыць у літаратуры вялікім ідэям без прислуживания маленькім людзям”.

У Парыжы рускі пісьменнік не застаўся без спраў. Ён піша артыкулы пра стан рускай літаратуры, а таксама рыхтуе сцэнар да п'есы М. Горкага “на дне” – фільм па сцэнары Замяціна меў вялікі поспех у публікі.

4. Асабістае жыццё

У 1906 годзе Замяцін сустракае Людмілу Мікалаеўну Вусаву, студэнтку медыцынскіх курсаў. У выніку, маладыя людзі пажаніліся, і ўсе непагадзі жыццёвыя пераносілі разам.

Яўген Замяцін памёр у 1937 годзе ва ўзросце 53 гадоў ад сардэчнага прыступу. Людміла Мікалаеўна перажыла яго некалькі дзесяцігоддзяў, здолеўшы захаваць творчую спадчыну свайго мужа.

Евгений Замятин с супругой
Яўген Замяцін з жонкай
Замятин Евгений (1884-1937), Лебедянь-Париж

Мордовцев Данііл Лукіч (1830-1905), Данілаўка-Кіславодск

Мордовцев Д.Л.
1. паходжанне

Родился Мордовцев Даниил Лукич 7(19) снежні 1830 года в слободе Даниловка области Войска Донского в семье, принадлежавшей к старинному казачьему роду. Отец писателябыл хохол старого закала, начетник, любитель древней письменности и обладатель обширной старинной библиотекидовольно рано умер. Мать осталась одна с пятью детьми. Однако и она прожила недолго.
2. адукацыя

Первое образование Даниил Лукич получил в четырехклассном окружном училище станицы Усть-Медведицкой, затем продолжил учебу в Саратовской губернской гимназии, которую окончил на отлично.

Первоначально Мордовцев поступил на историко-филологический факультет Казанского университета (1850), но спустя год, поддавшись уговорам ученого-слависта Срезневского И. І., перевелся на словесное отделение Петербургского университета.

У 1854 году Мордовцев заканчивает курс обучения в университете и получает степень кандидата, после чего возвращается в Саратов.

3. Костомаров

В Саратове Мордовцев сближается с Николаем Ивановичем Костомаровым, находящимся там в ссылке за участие в Кирилло-Мефодиевском обществе и выступавший с идеями христианского социализма. Историк оказал большое влияние на Даниила Лукича. И чтобы показать, в каком ключе было это влияние, приведем цитату Костомарова: “Помимо нашей воли стал нам представляться федеративный строй, как самое счастливое течение общественной жизни славянских наций… Во всех частях федерации предполагались одинаковые основные законы и права, равенство веса, мер, монеты, отсутствие таможен и свобода торговли, всеобщее уничтожение крепостного права и рабства в каком бы то ни было виде, единая центральная власть, заведующая сношениями всего союза, войском и флотом, но полная автономия каждой части по отношению к внутренним учреждениям, внутреннему управлению, судопроизводству и народному образованию”.

Костомаров Н. И.
Костомаров Н. І.

Совместными усилиями Мордовцев и Костомаров продвигали идею подробного изучения жизни народа, его быта и уклада, индивидуальные черты культурной и исторической стороны отдельных регионов всей России. Предполагалось эту региональную самобытность не просто определить, но и поддержать дальнейшее ее развитие. Результатом этих действий двух увлеченных людей стало развитие краеведения на местах, оживление культурной жизни в провинциальных городах.

4. творчасць

Первым литературным произведением Мордовцева стала поэмаКазаки и море”. Опубликована она была в 1859 году в «Малороссийском литературном сборнике», изданный им совместно с Костомаровым. Затем Мордовцев пишет исторический рассказ «Медведицкий бурлак», историческую монографию «Самозванец Богомолов».

В 1860-70-е годы выходят обширные исторические исследования Мордовцева Даниила Лукича, посвященные народным движениям: «Пугачевщина» (1866), «Самозванцы и понизовая вольница» (1867), «Гайдаматчина» (1870), «Политические движения русского народа» (1871), «Русские исторические женщины допетровской Руси» (1874), «Русские женщины нового времени» (1874), «Исторические пропилеи» (1889), «Накануне воли» (1889).

Далее Мордовцев написал обширный труд «Десятилетие русского земства». О своей громадной работе Даниил Лукич потом скажет: «Полагаем, что этим скромным делом мы все-таки положили первый камень под великое здание будущей истории русского народа».

Мордовцев Даниил Лукич (1830-1905), Даниловка-Кисловодск

Мордовцев написал также ряд крупных статей: «Современные экономическое положение Поволжья», «Действительно ли мы богаты?», «Печать в провинции», «Железное дело в России и на Западе», «Деятельность земства и его литература».

Мордовцев одним из первых обратил внимание на правомерность существования религии староверов. У 1876 году выходит первое историческое художественное произведениероманИдеалисты и реалисты”. Далее последовали: Великий раскол(1878), “Лжедмитрий” (1879), “Двенадцатый год” (1880), “Царь и гетман” (1880), “Мамаево побоище” (1881), “Господин Великий Новгород” (1882), “Сагайдачный” (1882), “Авантюристы” (1886), “За чьи грехи?” (1891), “Железом и кровью”(1896), “Державный плотник”(1899).

5. Асабістае жыццё
Анна Никаноровна Пасхалова-Мордовцева.
Анна Никаноровна Пасхалова-Мордовцева.

Вернувшись в 1854 после окончания университета в Саратов, Мордовцев женился на Анне Никаноровне Пасхаловой. Для женщины это был второй брак, у нее уже имелись дети, однако это не стало помехой для их союза.

У 1885 г. супруга скончалась, после этого писатель переехал в Ростов-на-Дону к брату. Он много путешествует. Однажды в очередной поездке Мордовцев серьезно простудился и заболел. гэта, можна сказаць, стало точкой отсчета его последних дней. Воспаление легких так и не поддалось лечению, і 10 (23) чэрвень 1905 года писатель умер, находясь в тот момент в Кисловодске.

Похоронили Мордовцева подле родителей на Новосёловском кладбище Ростова-на-Дону. Сегодня памятник с его могилы находится на Братском кладбище Ростова-на-Дону, сама могила писателя была уничтожена.

Мордовцев Даниил Лукич (1830-1905), Даниловка-Кисловодск

Херасков Михаил Матвеевич (1733-1807), Переяславль-Москва

Херасков М. М.
Херасков М. М.
1. Год і месца нараджэння. паходжанне

Херасков Михаил Матвеевич родился 5 лістапада 1733 года ў г. Пераяслаўль, где отец его (Матей Хереску, знатный молдаванин) получил поместье после Прутского похода в 1711 годзе. Мать происходила из рода Друцких-Соколинских.

В общем и целом, Михаил Матвеевич принадлежал к высшему кругу аристократии. После смерти главы семейства мать будущего литератора вторично вышла замуж за князя Трубецкого Н. Ю., и Херасковы перебрались в Изюм, где отбывал на тот момент службу Никита Юрьевич. После назначения отчима на новую должность в Петербурге, Херасков вместе с семьей перебрался в столицу.

2. адукацыя

Каб 10 лет Михаил обучался дома. Арифметика, геометрия, иностранные языки, географияосновной набор предметов для начального образования того времени. У 1743 году отчим зачисляет его в Сухопутный шляхетный кадетский корпус, в котором основных предметов, серьезное внимание уделялось культурной жизни подростков. так, в заведении учащиеся организовывали постановки спектаклей и собирались в литературные кружки.

3. кар'ера

У 1751 году Михаил Херасков был выпущен из кадетского корпуса в Ингерманландский полк в чине подпоручика, і, пробыв офицером четыре года, перешел в статскую службу. У 1756 году в Московском университете он получил должность асессора (другими словами, вел контроль за студентами), а также возглавил студенческую библиотеку и стал руководителем университетского театра.

Больш за тое, у 1757 году под попечительство Хераскова перешла типография Московского университета, а позже и Московская синодальная типография. В университетской типографии он организовал ряд печатных изданий («Полезное увеселение», «Свободные часы», «Невинное упражнение», «Доброе намерение»), став центром притяжения для пишущей студенческой молодежи.

Кроме типографии и театра, Михаил Матвеевич был ответственен за минералогический кабинет, начальствовал над русскими актерами в Москве и отвечал за контракты с итальянскими певцами.

У 1761 году Хераскова назначили исполняющим обязанности директора университета. Важным достижением его в этой должности стала организация в 1768 году лекций на русском языке. Добиться этого было непросто, т.к. европейские профессора навязали Московскому университету преподавание исключительно на латинском языке.

Херасков, находясь в серьезной оппозиции с рядом влиятельных лиц, тем не менее обратился с языковым вопросом напрямую к Екатерине II. Ситуация разворачивалась в период путешествия Императрицы по Волге в 1767 годзе, в котором Михаил Матвеевич также принял участие в состав ее свиты. Спустя время вопрос был решен в пользу использования отечественного языка.

В мае 1770 года (37 гадоў) Херасков был назначен вице-президентом Берг-коллегии (организация, которая занималась руководством горнорудной промышленности России) в чине статского советника. Спустя четыре года Михаил Матвеевич подал в отставку. Есть предположение, что отставка не была инициативой самого Хераскова, а будто бы он попал в опалу из-за своего серьезного увлечения масонством, к которому примкнул в 1773 годзе, т.к. уход с должности не сопроводился в его случае положенной пенсией.

После отставки Михаил Херасков участвовал в издательстве первого в России философского журналаУтренний светпод руководством N. Новикова. С Новиковым Херасков продолжит тесное сотрудничество в 1778 году после восстановления своего до опального положения. Став куратором Московского университета, он распорядится передать Новикову типографию сроком на 10 гадоў, в результате чего последний начнет активно развивать свою издательскую деятельность, што, у сваю чаргу, положительным образом скажется на увеличении читаемости российского населения.

У 1783 году Херасков стал членом Российской академии, а ў 1786 году был награждён орденом св. Владимира 2-й степени.

Херасков Михаил Матвеевич (1733-1807), Переяславль-Москва
Херасков М. М. в зрелые годы.

Однако несмотря на негативное прошлое, связанное с масонской деятельностью, Херасков ложи не оставил, за что впоследствии снова попал в ситуацию, которая грозила ему новыми серьезными неприятностями. Обвиняемый в проведении у себя в поместье тайных масонских ритуалов, Михаил Матвеевич только благодаря заступничеству влиятельных знакомых перед Екатериной смог удержаться на посту куратора университета. Тем не менее после ареста в 1792 годзе N. Новикова положение Хераскова пошатнулось, и заниматься университетскими делами ему было запрещено. Положение его изменится только с приходом Павла I.

У лістападзе 1802 уже при Александре I Михаил Матвеевич Херасков был уволен со службы с пенсионом «по прошению и за старостию». В почтенном возрасте литератор получил чин действительного тайного советника.

4. літаратурная дзейнасць

В литературе дебютировал Херасков в 1758 году пьесойВенецианская монахиня”, а ў 1761 году поставил комедию в стихах Безбожник и написал оду, посвященную Е. Р. Дашковой.

У студзені 1762 Михаил Матвеевич написал оду на восшествие на престол Петра III, в июле – на восшествие Екатерины II. В дальнейшем Херасков ежегодно посвящал Императрице новое стихотворение, также им же были написаны стихи к ее коронации 1763 годзе.

У 1778 году Херасков закончил эпическую поэмуРоссиада”. Над этим объемным произведением автор работал на протяжении восьми лет. Поэма была представлена Императрице и пришлась ей по душе. Херасков таким образом освободился от опалы, получил приличную денежную премию и был назначен куратором Московского университета.

Пришедшему на смену Екатерине Павлу Херасков посвятил поэму «Царь, или спасённый Новгород». Александра I он также приветствовал на троне величественными одами.

Умер Херасков 27 Верасень (9 Кастрычнік) 1807 у Маскве. Последние годы он продолжал писать, сотрудничал с журналами «Вестник Европы», «Патриот» и «Друг просвещения».

5. Асабістае жыццё

У 1760 годзе (27 гадоў) Херасков женился на Елизавете Васильевне Нероновой. Женщина также писала стихи и полностью разделяла масонские взгляды супруга. Дом их со временем стал признанным центром литературной Москвы.

Детей у пары не было, но они взяли на воспитание Анну Карамышеву, чьи мемуары были найдены в бумагах И. Э. Великопольского в селе Чукавине, Старицкого уезда Тверской губернии, его дочерью Н. І. Чаплиной. Помимо описания быта дворянской семьи, Карамышева дает некоторые сведения и о М. М. Хераскове.

Фонвизин Дзяніс Іванавіч (1745-1792), Масква-Санкт-Пецярбург

Фонвизин Денис Иваанович
Фонвизин Д. І.
1. Дата і месца нараджэння. паходжанне

Нарадзіўся Фонвизин Дзяніс Іванавіч у Маскве 3 Красавік (Арт. Арт) 1745 года ў сям'і, род якой па бацькоўскай лініі паходзіў ад Лівонскага барона Берндта-Вальдэмара фон Виссина, які патрапіў у палон пры Іване Грозным і таго, хто застаўся ў Маскве. З часам заморская прозвішча набыла больш рускае гучанне.

Галава сямейства Фонвизиных, Андрэй Іванавіч, служыў у рэвізійнай-калегіі, адрозніваўся прыстойнасцю і начытанасцю. Маці літаратара паходзіла з роду Дзмітрыева-Мамонавым. Разам з Дзянісам Іванавічам у сям'і нарадзілася восем дзяцей.
2. адукацыя

З чатырох гадоў Дзяніса Іванавіча сталі навучаць грамаце і замежных мовах. Ва ўзросце 10 гадоў яго разам з братам Паўлам (у будучыні якія сталі сенатарам) залічылі ў гімназію пры Маскоўскім універсітэце. Тут абодва браты Фонвизины праявілі свае цудоўныя разумовыя здольнасці. І ўжо праз чатыры гады (у 1759 годзе) Дзяніс Іванавіч стаў студэнтам філасофскага факультэта. У гімназічны перыяд будучы літаратар складаўся ў трупе аматарскага тэатра Хераскова М., крыху пазней гуляў на прафесійнай сцэне ў публічнай тэатры.

У 1760-м годзе Дзяніс Іванавіч разам з братам прыбылі ў Санкт-Пецярбург, тут ён упершыню ўбачыў тэатральнае прадстаўленне – пастаноўку п'есы «Генрых і Пернилл» дацкага пісьменніка, заснавальніка дацкай драмы Людвіга Хольберг.

3. літаратурная дзейнасць

У 1760 годзе Фонвизин дэбютаваў з перакладам павучальных аповесцяў «правасуднае Юпітэр» ў часопісе “Карысная забава”, выдаваўся пад кіраўніцтвам М. Гераскова. Следам маладому чалавеку паступіла прапанова ад кнігапрадаўцоў Вевера перавесці з нямецкай мовы кнігу баек дацкага пісьменніка Гольберг, што той і выканаў. Апублікаваная праца Фонвизина была ў 1761 годзе.
У 1762 годзе Дзяніс Іванавіч ўсё яшчэ займаецца перакладамі: супрацоўнічае са сваім педагогам, праф. Рейхелем, і робіць пераклады пяці артыкулаў для яго навукова-папулярнага часопіса «Збор лепшых твораў». Фонвизин займаецца перакладам “Метамарфозы” Авід, пераклаў на рускую 1 тым шырокага палітыка-павучальных рамана французскага пісьменніка Террасона «геройскія дабрачыннасць і жыццё Сіфа, цара Егіпецкага » (1762 г., наступныя 3 тома друкаваліся да 1768 г.). Пераклаў таксама вершамі трагедыю Вальтэра «Альзира». А ў 1769 годзе – аповесць Грессе «Сіднэй і Сілы або дабрадзействы і падзяка», вядомая ў нас больш як «Корион».
Фонвизин Денис Иванович (1745-1792), Москва-Санкт-Петербург

Аднак не толькі перакладамі ў гэты перыяд займаецца Фонвизин. Даследчыкі творчасці пісьменніка мяркуюць, што ў 1760-х гадах ім была напісана п'еса сатырычнага характару, якую прынята называць «раннім" Недалетак "». Апублікаваная яна была толькі ў 1933 годзе, у ёй адгадваюцца правобразы герояў вядомага нам «Недалетак».

Першай дэбютнай працай Фонвизина стала ода “Пасланне да слуг маім Шумілава, Ваньку і Пятрушка”. далей, у 1764 годзе ім была напісана п'еса-камедыя «Корион», а ў перыяд 1766-1769 гг. была напісана камедыя “Брыгадны” (апублікаваная ў 1786 г), сваім з'яўленнем які заклаў аснову такога жанру ў нашай літаратуры, як камедыя нораваў (да гэтага пісьменнікі звярталіся, у асноўным, да жанру камедыі характараў).

Апублікаваная камедыя Фонвизина мела аглушальны поспех. дастаткова сказаць, што аўтар “Брыгадны” быў запрошаны ў Петергоф для чытання самой імператрыцы. Візіты да двара працягнуліся, і ў хуткім часе Фонвизин давялося пазнаёміцца ​​з выхавальнікам Паўла I Пятровіча, а таксама па сумяшчальніцтве кіраўніком рускай знешняй палітыкі пры Кацярыне II (першая палова яе праўлення) – N. І. Паніна.

канец 1782 - пачынаючы 1783 гг. – час стварэння «Развагі пра абавязковых дзяржаўных законах», якое лічыцца адным з лепшых публіцыстычных твораў. Па факце, прызначалася яно для Паўла I Пятровіча, будучага імператара Расіі. У “развазе” Фонвизин кажа аб “межах ўмеранасці” прыгоннага права ў пазбяганне новай Пугачоўшчына.

У 1883 годзе была апублікаваная камедыя Дзяніса Іванавіча Фонвизина “Недалетак”. як і “Брыгадны” у свой час, “Недалетак” прынесла аўтару славу.

4. Дзяржаўная служба
Фонвизин Д. И.

У 1762 годзе Дзяніс Іванавіч Фонвизин падаў прашэнне аб адстаўцы ад службы з лейб-гвардзейскага Сямёнаўскага палка, куды яго запісалі бацькі, згодна якая існавала тады традыцыі. Ён пакінуў універсітэт і паступіў у Калегію замежных спраў, дзе служыў перакладчыкам. Заняткі Фонвизина літаратурнай дзейнасцю не засталіся па-за ўвагай ўплывовага акружэння, і ўжо ў 1763 годзе яго прызначаюць складацца пры кабінет-міністры І. П. Элагін (дырэктар Імператарскіх тэатраў Расіі з 1766 па 1779, набліжаны Кацярыны II, родапачынальнік першабытнага славянафільства).
5. Панін Мікіта Іванавіч

Сыдучыся першапачаткова па інтарэсам з Н. І. Паніна, Фонвизин ў 1769 годзе перайшоў да яго на службу, зрабіўшыся спачатку яго сакратаром, а затым і адным з самых блізкіх давераных яму асоб. Зносіны з людзьмі з палітычнай асяроддзя, дало Фонвизину веданне закулісных гульняў, дыпламатыі, інтрыг.

Вынікам узаемадзеяння літаратара з Паніна стала «Развага аб зьнішчыць у Расіі зусім усякай форме дзяржаўнага кіравання і ад таго пра зыблемом стане як імперыі, так і самых васпаноў », складзенае Фонвизиным пад кіраўніцтвам Паніна, незадоўга да яго скону. “разважанне” носіць востра негатыўную ацэнку дзейнасці Кацярыны II, патрабуе канстытуцыйныя пераўтварэнні, а інакш прадвесціць дзяржпераварот.

6. Асабістае жыццё. замежжа. смерць

Ў верасні 1774 года, ва ўзросце 29 гадоў, Дзяніс Іванавіч фонвизин ажаніўся. Абранніцай стала Кацярына Хлопова, удава, дачка багатага купца Роговикова. Шлюб значна палепшыў матэрыяльнае літаратара.

Праз тры гады (1777) пара Фонвизиных адправілася за мяжу з мэтай паправіць якое пахіснулася здароўе жонкі. характэрныя лісты Фонвизина родным і блізкім з Еўропы, у якіх ён дае характарыстыку грамадска-сацыяльнай абстаноўцы еўрапейскіх дзяржаў.

Фонвизин памёр у снежні 1792 года ва ўзросце 48 гадоў пасля працяглай хваробы: пасля другога апаплексічнага ўдару мужчына амаль цалкам страціў рухомасць, але дзякуючы намаганням жонкі працягваў працаваць. Пахаваны літаратар Лазаревском могілках Аляксандра-Неўскай лаўры.

Фонвизин Денис Иванович (1745-1792), Москва-Санкт-Петербург

Астапенка Рыгор Сцяпанавіч (1922-2008). Маркі-Варонеж

Остапенко Григорий Степанович

Астапенка Рыгор Сцяпанавіч – прафесар, доктар тэхнічных навук, акадэмік Расійскай акадэміі прыродазнаўчых навук, Член Саюза ваенных пісьменнікаў «Воінскае садружнасць», паэт. напісаў больш 300 навуковых прац у галіне інфарматызацыі, уключаючы чатыры манаграфіі і адзін падручнік для вышэйшых навучальных устаноў, распрацаваў 30 вынаходак.

выпусціў 12 паэтычных зборнікаў: «Гады навальнічныя», «Гарады», «Дарогі і жыццё зямная», «Зялёным летам», «Лірыка», «Месяцы», «Мая Расія», "Сям'я", «Восень залатая», «Бацькаўшчына». «Слава вялікай Перамозе», «Колеры сезонаў», а таксама брашураў "Гутарка ў парку», «Малая радзіма Каменка», «Маршал Перамогі», «Роздум аб радзіме»

Остапенко Г. С.
Астапенка Г.. у цэнтры

З успамінаў пра дзяцінства:
- Браты з малых гадоў бралі мяне з сабой у поле на пакос сена, на ўборку збажыны і іншыя работы. Дзякуючы гэтаму з дзяцінства ў мяне засталося шмат уражанняў аб Доне, палахлівых перапёлкі ў густой і высокай траве і іншых прыгажосцях прыдонскіх краю. Але асаблівай песняй па гэты дзень гучыць трэль салаўёў да відна, калі так буяна і одурманивающе салодка квітнелі сады - пра гэта можна напісаць не адзін аповед ...

Пра вайну:
- Салдату вельмі складана выбудаваць паслядоўна падзеі вайны, у памяці ўсё не ў храналагічным парадку, а ў асабіста перажытае. эпізоды, якія ты бачыў на свае вочы, у якіх прымаў удзел, зліваюцца з буйнымі аперацыямі разам ... - у кожнага вайна, атрымліваецца, уласны.

Остапенко Г. С.

- У першыя ж дні вайны мы са старэйшым братам вярнуліся ў Маркі. Я адправіўся ў Евдаковский райваенкамат з заявай аб добраахвотным прызыву ў войска. Там было столькі народу! І амаль усе са значкамі ГТО - «гатовы да працы і абароны».

Остапенко Г. С.

- Я быў накіраваны ў авіяцыйны полк, якім камандавала вядомая лётчыца Вера Ламака. Ад нас патрабавалася забяспечыць радыёсувяззю самалёты ПА-2. З дапамогай наяўных у нашым размяшчэнні радыёстанцый РБС цяжка ўсталяваць сувязь на зямлі, асабліва ў акопах, паколькі для іх метровых хваль дрэвы і кусты стваралі непераадольныя радиотени. А сувязь «паветра-зямля», як нам здавалася, вырашала гэтую праблему.

- У складзе 32 палка сувязі, абслуговага штаб 2-га Беларускага фронту пад камандаваннем К.К. Ракасоўскага, мы прасоўваліся ў напрамку Эльбы. А 8 Траўня c 11 раніцы радыст, які ведаў ангельскую мову, паведаміў нам, што ўсе радыёстанцыі саюзнікаў перадаюць паведамленні аб безумоўнай капітуляцыі Германіі. Але наша галоўная радыёстанцыя не пацвярджаў гэтую інфармацыю на працягу ўсяго дня. І толькі ў дзве гадзіны ночы 9 мая Масква сказала: «Вайне - канец!«Самыя шчаслівыя і непаўторныя хвіліны!

Остапенко Г. С.
Астапенка Г.. З.

вершы
Астапенка Г.. З.

Уладзімір Маякоўскі (1893-1930), Багдаці-Масква

Владимир Маяковский
1. Уладзімір Маякоўскі. Год і месца нараджэння паэта

Уладзімір Маякоўскі нарадзіўся 19 ліпеня 1893 года ў Грузіі (на той момант з'яўлялася часткай Расійскай імперыі), у вёсцы Багдаці. маці яго, народжаная Аляксандра Аляксееўна Паўленка, родам з Кубані. бацька, Уладзімір Канстанцінавіч, з казакоў, служыў ляснічым у Эрыванскай губерні. Акрамя Уладзіміра ў сям'і было дзве дачкі Людміла і Вольга. Двое хлопчыкаў у сям'і Маякоўскага памерлі ў дзяцінстве.
Владимир Маяковский с семьей
Уладзімір Маякоўскі з сям'ёй

У 1906 годзе раптоўна памёр бацька сямейства, прычым ад банальнага ўколу пальца звычайнай іголкай і наступным за гэтым заражэннем крыві. На Уладзіміра гэта зрабіла незгладжальнае ўражанне, ўсё жыццё ён будзе пазбягаць выкарыстоўваць іголкі і шпількі.
2. Адукацыю і рэвалюцыя

Першым навучальным установай Маякоўскага стала гімназія ў Кутаісі, дзе ён навучаўся з 1902 года. Пражываючы сярод грузінаў, ён з дзяцінства добра ведаў грузінскі мова, і пазней нават называў сябе “грузінам”.
калі ў 1905 годзе рэвалюцыя дакацілася да Каўказа, 12-гадовы Маякоўскі прымаў актыўны ўдзел у мітынгах і дэманстрацыях, падтрымліваючы рэвалюцыйныя ідэі. У 1906 годзе пасля смерці бацькі Аляксандра Аляксееўна разам з дзецьмі пераехалі ў Маскву. Два гады Уладзімір наведваў 5-ю класічную гімназію. У 1908 ён быў выключаны з 5-га класа за адсутнасцю сродкаў аплаціць навучанне.
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва

Яшчэ падчас навучання ў гімназіі Маякоўскі ўпершыню напісаў “неверагодна рэвалюцыйнае” верш, якое было апублікавана ў падпольнай школьным часопісе. Ідэі рэвалюцыянераў яго перапаўняюць: ён працаваў у падпольнай друкарні, уступіў у партыю бальшавікоў. Юны Маякоўскі быў двойчы арыштаваны, але кожны раз яму сыходзіла ўсё з рук. аднак, ў трэці раз не пашанцавала: ён правёў у Бутырскай турме 11 месяцаў. Часу было звышдастаткова, і Уладзімір пачаў там пісаць вершы і чытаць кнігі.
Можна сказаць, заключэнне з спадарожным яму самаадукацыяй і разважаннямі вывелі Маякоўскага на новы ўзровень. Яму захацелася кардынальна памяняць эстэтыку класічнага мастацтва на новае. натхніўшыся, Маякоўскі яшчэ ў турме вырашыў стаць мастаком. вызваліўшыся, ён пачаў рыхтавацца да паступлення ў Маскоўскае вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства. У 1911 годзе ён стаў студэнтам.
3. Шлях да папулярнасці. Паэзія і драма

Падчас навучання ў вучылішчы жывапісу, скульптуры і дойлідства Маякоўскі пазнаёміўся з Д. Бурлюкі, У. Хлебнікавым і А. Кручаных і далучыўся да кубофутуристам. Ён пачынае зноў пісаць вершы, і першае ж верш Маякоўскага “ноч” (1912) быў апублікаваны ў зборніку футурыстаў “Аплявуха грамадскаму густу”.
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва
1912 год. Масква. група футурыстаў. сядзяць У. У. Хлебнікаў, Г. L. Кузьмін, З. D. Далінскі. Яны стаяць N. D. Бурлюк, D. D. Бурлюк, У. У. Маякоўскі

У 1912 годзе 30 Лістапад Уладзімір Маякоўскі упершыню выступіў у артыстычным кафэ “вандроўная сабака”. Разам з футурыстаў малады паэт прапагандаваў новае мастацтва, за што быў адлічаны з вучэльні. У 1913 годзе футурысты адправіліся ў турнэ па расійскіх гарадах, уладкоўваючы ў кожным выставу футурыстычных карцін, чытанне вершаў і лекцый.
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва

У 1913 годзе Маякоўскі звярнуўся да драматургіі. Ён напісаў трагедыю “Уладзімір Маякоўскі”, сам паставіў яе і сам жа сыграў у ёй галоўную ролю. Следам паэт вырашыў асвоіць кінематограф і, у выніку, напісаў некалькі сцэнарыяў, а таксама зняўся ў фільме «Драма ў кабарэ футурыстаў №13».
У 1918 годзе адбылася прэм'ера п'есы Маякоўскага «Містэрыя-буф» пад кіраўніцтвам У. Мейерхольда.
У 1928-1929 гг. Маякоўскі напісаў сатырычныя п'есы “Клоп” і “Ванны пакой”. Пастаўленыя яны былі ў тэатры Меерхольда. Сам паэт прымаў актыўны ўдзел у падрыхтоўцы спектакляў, выконваючы функцыі другога рэжысёра.
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва
Рэпетыцыя пастаноўкі «Лазня» паводле п'есы Уладзіміра Маякоўскага ў ГосТиМе
(1930 год) . Усевалад Мейерхольд паказвае мізансцэну.

“Ванны пакой” была пастаўлена ўсяго толькі некалькі разоў, пасля чаго яе забаранілі аж да 1953 года. Абедзве п'есы былі ўспрынятыя як сатыру на савецкі лад і бюракратыю. Урад не пакінула па-за ўвагай выпады “галоўнага савецкага паэта”, і ўжо ў 1930 г. адмовіла яму ў выездзе за мяжу.

Афіцыйная крытыка раптам знайшла, што сатыра Маякоўскага больш, што не дарэчная, т.к. шэраг з'яў, абсмяяныя паэтам у сваіх п'есах, гэта ўжо перажыткі мінулага, напрыклад, бюракратыя і чынавенскае бязмежжа. Больш за тое, выказвалася меркаванне, якое балюча раніла паэта, што ён усяго толькі “спадарожнік”, а не, сапраўды, “пралетарскі пісьменнік”.
У 1930 годзе Маякоўскі вырашыў падсумаваць вынікі сваёй 20-гадовай творчай дзейнасці і падрыхтаваў выставу. Ён уласнаручна адбіраў газетныя артыкулы, малюнкі, афармляў памяшканне, развешваў плакаты. аднак, нягледзячы на ​​вялікую колькасць жадаючых наведаць мерапрыемства, сярод наведвальнікаў не аказалася нікога з прадстаўнікоў літаратурных арганізацый. Афіцыйнай бокам таксама быў праігнараваны факт гэтага своеасаблівага юбілею. Паэтка Вольга Бергольц пазней ўспамінала:

“Ніколі не забуду, як у Доме друку на выставе Уладзіміра Уладзіміравіча «Дваццаць гадоў працы», якую чамусьці амаль байкатаваў «вялікія» пісьменнікі, мы, некалькі чалавек сменовцев, літаральна суткамі дзяжурылі каля стэндаў, фізічна пакутуючы ад таго, з якім сумным і строгім тварам хадзіў па пустуючых залах вялікі, высокі чалавек, заклаўшы рукі за спіну, хадзіў туды і назад, нібы чакаючы кагосьці вельмі дарагога і ўсё больш пераконваючыся, што гэты дарагі чалавек не прыйдзе”.

Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва
выстава 20 гадоў працы
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва

Да 1930-га года становішча паэта па ўсіх франтах можна ўпэўнена назваць крызісным.
4. “левы фронт”

яшчэ ў 1922 годзе Маякоўскі ўзначаліў літаратурна-мастацкае аб'яднанне “Левы Фронт Мастацтваў”. Туды ўвайшлі такія пісьменнікі і мастакі, як: НН. Асееў, В.В.. Каменскі, С.І.. Кірсанаў, А.Э.. Кручёных, Б.Л. пастарнак, А.М. Родчанка, В.Ф. Сцяпанава, В.Э.. Татлін і інш.

падобна футурызму “ЛЕФовцы” адмаўлялі традыцыйныя прынцыпы ў мастацтве, і выступалі за стварэнне новых яго формаў. Некалькі важных пунктаў у становішчы “ЛЕВА”: прынцып “жизнестроения”, тэорыя “сацыяльнага заказу” і вылучэнне на першы план “літаратурнага факту”, г.зн.. фантазія і выдумка пры стварэнні новага мастацтва павінны быць забытыя.


Да канца 20-х гадоў “ЛЕВА” заграз у крызісе з-за празмернай рэгламентавання, ўдзельнікі зайшлі ў тупік у сваім пабудове новага мастацтва. У 1928 годзе Маякоўскі пакінуў аб'яднанне, але ў траўні 1929 года паспрабаваў арганізаваць групу, падобную “LEFu”, назваўшы яе “Рэвалюцыйны фронт мастацтваў” (REF). Аднак праца ў аб'яднанні ня заладзілася, і неўзабаве распаўся, а Маякоўскі ўступіў у Расійскую асацыяцыю пралетарскіх пісьменнікаў.
5. Маякоўскі і Родченко першыя савецкія рэкламшчыкі

У 1919 шэраг мастакоў і паэтаў прыступілі да працы над серыяй агітацыйных плакатаў “Вокны сатыры РОСТУ”. Зараз такое культурнае кірунак можна было б назваць сацыяльнай рэкламай.
Маякоўскі працаваў у тандэме з Аляксандрам Родченко, мастаком і фатографам. На працягу дзесяці гадоў яны стварылі шэраг шыльдаў, часопісных малюнкаў, а таксама рэкламу для вітрын і плакаты, і, у выніку, сфармавалі канцэпцыю савецкай рэкламы.
З пачаткам НЭПа дзяржава, каб спрыяць паспяховаму збыце насельніцтву сваіх тавараў, вытрымаўшы канкурэнцыю з замежнымі і прыватнымі фірмамі, Падлучыце для гэтай мэты ўсю моц вядомых спосабаў прапаганды. Рэклама як такая ў Расіі на той момант выкарыстоўвалася сякерна і была падобная больш а паведамленьне ці анонс чаго-небудзь.

Маякоўскі быў адказны за лозунгі і агіткі, Родчанка – за ілюстрацыю. Паэт умела сумяшчаў таварную і палітычную агітацыю. Слоганы яго адрозніваліся ідэалагічнай скіраванасцю. Тэкст на палатне займае бачнае месца, і Родченко яго выйгрышна афармляе пры дапамозе друкарскіх шрыфтоў, клічных і пр. знакамі, зводзячы выкарыстанне сродкаў да мінімуму.
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва
Ліля Брык рэкламуе выдавецтва

Часцяком пры афармленні рэкламнага плаката, на якім мелася на ўвазе малюнак простага савецкага чалавека, Родченко звяртаўся да фатаграфіі. Ліля Брык у чырвонай хустцы – яго справа рук тварэння. Вобраз простага савецкага чалавека, працоўнага, працаўніка, з аптымізмам і энергіяй які будуе сацыялізм, займае цэнтральнае месца ў творчасці Родченко і Маякоўскага.

Неабходнасць рэкламнага і агітацыйнага дызайнерскага малюнка сышла на няма згусае НЭПа.

5. Каханне і смерць

Асабістае жыццё паэта Маякоўскага была насычанай – адносіны з Лилей Брык чаго вартыя. З Лилей і Восіпам БРІК ён пазнаёміўся яшчэ ў 1915 годзе, быўшы 220-гадовым маладым чалавекам.
Дзякуючы Маякоўскаму БРІК пазнаёміліся з савецкімі футурыстаў і іншымі творчымі людзьмі, і неўзабаве іх кватэра стала нейкім багемным салонам. Неўзабаве паміж Лилей і Уладзімірам успыхнуў гарачы раман, і шэраг сваіх твораў таго перыяду паэт прысвячаў каханай.
З 1918 года Маякоўскі і Ліля з мужам сипом сталі жыць разам. Дзіўныя для нас цяпер адносіны ў “трыкутніку” Маякоўскі і пара БРІК, але зразумелыя ў постреволюционном грамадзтве пачала 20 ст., падоўжыліся да 1925 года.
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва
Маякоўскі і Брык

Тым не менш, адносіны з Лилей не перашкаджалі Маякоўскаму захапляцца іншымі жанчынамі. працуючы ў “вокнах РОСТУ” паэт пазнаёміўся з мастачкай Ліліяй ЛАвинской, пасля ў яе народзіцца ад яго сын Глеб-Мікіта Лавинский (1921-1986).
У 1926 годзе, знаходзячыся ў Нью-Ёрку, Маякоўскі знаёміцца ​​з рускай эмігранткай Элі Джонс (Лізаветы Зіберт). Раман быў нядоўгім, аднак праз месяцы пасля ад'езду паэта ў жанчыны нарадзілася дачка – Элен-Патрысія, якую ён убачыў першы і апошні раз праз два гады ў Францыі.

Соф'я Шамардина, Наталля Брюхоненко, Таццяна Якаўлева, з якой ён пазнаёміўся ў Парыжы і якая вяртацца ў Расію, – адносіны з гэтымі жанчынамі таксама важныя эпізоды ў асабістым жыцці Маякоўскага.
Апошні раман паэта быў з замужняй жанчынай Веранікай Палонскага. Прыгожая акторка МХАТа, ёй быў 21 год на момант іх знаёмства, яму – 36. на двары – 1929 год. Яна адмовілася сыходзіць ад мужа да такога складанага чалавеку, як Маякоўскі, перажываеце тады, Дарэчы, не самы лёгкі перыяд у сваім жыцці. Ён ладзіў ёй сцэны рэўнасці, патрабаваў сысці ад мужа. Пасля чарговай сваркі, ледзь Палонская выйшла за дзверы і выдалілася, Маякоўскі застрэліўся. У перадсмяротнай запісцы ён звяртаецца да “таварышу ўраду” паклапаціцца пра сваю сям'ю: «Мая сям'я - гэта Ліля Брык, мама, сёстры і Вераніка Витольдовна Палонская. Калі ты ўладкуеш ім нядрэнную жыццё - дзякуй ». Паэту было ўсяго 36 гадоў.
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва

Пасля смерці Маякоўскага ўвесь яго архіў перайшоў Ліле Брык. Доўгі час яе спробы хоць нешта выдаць “з Маякоўскага” кожны раз аказваліся няўдалымі. Тады Ліля напісала ліст тов. Сталіну, і справа зрушылася з мёртвай кропкі.
У сваёй рэзалюцыі, надрукаваным у газеце “Праўда”, генеральны сакратар назваў Маякоўскага «лепшым і таленавіты паэт савецкай эпохі», пасля чаго творчасць паэта стала выдавацца вялікімі накладамі.
Владимир Маяковский (1893-1930), Багдати-Москва

Воскресенская Зоя (1907-1992), Узловая – Масква

зоя воскресенская

Зоя Воскресенская, на ее книгах выросло не одно поколение мальчишек и девчонок СССР. Все они были созданы в духе времени, характерном для советской действительности, и были необычайно популярны в свое время. В качестве дополнительного пособия по истории они интересны и сегодня.

Но это только одна сторона жизни Зои Ивановны. Большую часть жизни она занималась отнюдь не размеренной писательской деятельностью, а являлась агентом внешней разведки СССР.

1. Год і месца нараджэння
зоя воскресенская_казутина

Родилась Зоя Воскресенская 28 Красавік 1907 года в семье помощника железнодорожной станции Узловая, что в Тульской области. После смерти мужа мама Зои Ивановны вместе с тремя детьми перебралась в Смоленск. Там-то жизнь 13-летней девочки пошла по совсем новому, взрослому, пути.

2. ВЧК, колония, разведка

Однажды Зоя встретила человека, когда-то знавшего ее отца. Он проникся материальными проблемами семьи Воскресенских, и предложил Зое поработать библиотекарем в 42 батальоне войск ВЧК, где сам и служил. так, Зоя сталачекисткой”.

Библиотечная работа в 1923 году сменилась на воспитательную в колонии для малолетних преступников. Работа сложная, требует стального характера, а он у Зои Воскресенской, несомненно, был.

Как бы то ни было, но молодость берет свое. У 1925 году Зоя вышла замуж за Вл. Казутина, комсомольского активиста. По долгу службы супруга перенаправили в Москву. Вслед за мужем в столицу последовала и жена. Их брак не был долгим, даже несмотря на рождение сына Володи. О причинах развода Зоя Ивановна никогда не говорила, но можно предположить, что Владимиру оказалась не по душе увлеченность жены новой работой, связанной с разведкой. Зоя из библиотекарей ОГПУ, куда устроилась в 1928 годзе, у 1929 году перешла в сотрудники Иностранного отдела ОГПУ внешней разведки.

3. замежжа
Воскресенская Зоя, разведчица,

У 1930 году Зоя отправляется в первую зарубежную командировку в Китай. Там она официально работала машинисткой при советских представительствах. Проработав в Китае два года, Зоя отправляется на новой задание в Ригу. По заданию ей предстояло перевоплотиться в светскую даму, баронессу, с элегантными манерами.

После Риги последовали Вена, Берлин. Суть нового задания сводилась к тому, что Зое предстояло поехать в Швейцарию и там завязать отношения с генералом из генерального штаба Швейцарской армии. Получить с его помощью доступ к информации о военных планах Германии относительно Швейцарии и Франции.

Зоя Ивановна узнав, што “стать любовницейесть пункт задания, который не отменить, согласилась, но при этом сказала, что выполнив задание, приедет домой и застрелится. Руководство слишком хорошо относилось и уважало талантливую сотрудницу, чтобы желать ее преждевременной смерти. После этого разговора поездку в Швейцарию заменили на Финляндию, где Зое Ивановне предстояло заняться разведкой под прикрытием.

4. Рыбкин Борис Аркадьевич

У 1935 году в Воскресенская прибыла в Хельсинки из Москвы, как новый руководитель представительстваИнтуриста”. Насамрэч, Зоя Ивановна являлась заместителем резидента советской разведки в Финляндии. Примерно в это же время в Хельсинки прибыл советский консул по фамилии Ярцев. За этой фамилией скрывался Борис Аркадьевич Рыбкин, новый резидент разведки в Финляндии.

зоя воскресенская с мужем
Супруги Рыбкины

Поначалу отношения сотрудников никак не складывались, но через полгода молодые люди подали в разведывательный центр разрешение на женитьбу. Им дали добро.

5. Судоплатов
разведчик Судоплатов Павел
П. Судоплатов

В ходе работы супругам надлежало поддерживать связь с другими разведчиками, находящимися за рубежом, по своим источникам они получали сведения о планах Германии в отношении Финляндии, а также об отношении правительства Финляндии относительно к СССР.

На связи с четой Рыбкиных находился нелегал по имени Андрей. Он пытался внедриться в организацию украинских нацистов и проживал в Финляндии под видом эмигранта. Настоящее имя этого нелегала, которое позже войдет в историю советской разведкиПавел Судоплатов.

6. Перед войной. “Красная капелла
Воскресенская Зоя (1907-1992), Узловая - Москва

В Москву Рыбкины вернулись к концу 1939 года, где оба попали в Центральный аппарат разведки. Буквально перед войной Зоя Ивановна вошла в спец группу, которая занималась аналитической работой. Именно сюда стекалась вся важная информация о происходящем в Европе. У прыватнасці, от этой группы зависела точность результата относительно сроков нападения Германии на СССР.

Зоя Ивановна изучала информацию от советских резидентур советской разведки за рубежом и, перш за ўсё, сведения из Германии. Все донесения поступали из разведывательной сети, которая носила названиеКрасная капелла”. В эту структуру входили антифашисты разных стран, в том числе и в Германии.

По данным одних агентов создавалась картина, что на западном направлении все спокойно, и все предположения о нападении Германии всего лишь американская провокация. По донесениям другихвот-вот начнется война. Вскоре Зое Ивановне предстояло воочию убедиться в верности предположения вторых

Ў пачатку 1941 года Зоя Ивановна в числе прочих была приглашена на прием, устраиваемый посольством Германии в СССР. И тут-то ей бросилось в глаза, что на стенах просматриваются участки не тронутые солнцем, явно свидетельствующие о том, что здесь не так давно висели картины. В менюдовольно скромный набор блюд, как будто повар не прилагал усилий к приему гостей, а быть может, его и попросту не было. У дверей одной из комнат Зоя Ивановна успела увидеть несколько упакованных чемоданов. К тому же военный пресс-атташе явно нервничал. Разведчица поняла, что немецкие дипломаты в скором времени намереваются покинуть СССР, что означает только одноначало войны. Зоя Ивановна поспешила на Лубянку с новой информацией.

17 чэрвень 1941 года была закончена и аналитическая записка руководству страны, над которой Зоя Ивановна с сотрудниками работала все последнее время. Суть работы сводилась к тому, что войну следует ожидать со дня на день.

7. Во время войны. Фінляндыя
Воскресенская Зоя (1907-1992), Узловая - Москва

Сразу после начала войны Зоя Воскресенская-Рыбкина попала в Особую группу при наркоме нацбезопасности, которой руководил Павел Судоплатов. Она занимается подготовкой молодых разведчиков к предстоящей разведывательной работе.

Вместе с мужем Зоя Ивановна отправляется в Швецию, где собирает, информацию об обстановке на оккупированных Германией территориях. Официально находясь в должности пресс-секретаря при посольстве, Зоя Ивановна занималась пропагандой просоветских настроений.

Огромные усилия чета Ярцевых (Рыбкиных) приложили к убеждению влиятельных людей мира сего склонить Финляндию к выходу из войны. И в 1944 году финны пошли на перемирие с СССР.

8. Асабістае жыццё
зоя ивановна воскресенская, разведчица

У 1944 году супруги Рыбкины усыновили мальчика. А уже в 1947 году в аварии погиб любимый муж и коллега. 40-летняя Зоя Ивановнасобрав волю в кулак, продолжила работу.

9. После смерти Сталина

У 1953 году после ареста Л. Берия начались массовые аресты. Зою Ивановну эта участь миновала, однако затронула ее давнего друга П. Судоплатова. Воскресенскую-Рыбкину выдвинули в партком Управления внешней разведки, но она отказалась, заявив, что не считает себя вправе быть членом парткома, т.к. Павла Судоплатова обвинили незаслуженно.

После этого заявления Зою Николаевнусократили”, отправив в Воркуту в качестве сотрудника спецотдела лагеря для особо опасных преступников. На месте Зоя Ивановна работала на совесть, стараясь улучшить отбывание заключенных.

10. Писательница Зоя Воскресенская
Зоя Воскресенская, писательница

У 49 лет Зое Ивановне Воскресенской вышла на пенсию, ей предстояло чем-то себя занять после полной активности жизни. И она начинает писать книги. В издательстве на немолодую, никому неизвестную писательницу смотрели с подозрением. Но вскоре все же начали ее печатать.

Большая часть работ относится кленинскойтематике, и знают ее, у асноўным, в связи с этим. Однако затрагивала Зоя Ивановна и на другие темы. Причем многие критики отмечают, что в литературу Воскресенская пришла уже зрелым автором.

"зойка Воскресенская Зоя

В Союз писателей СССР Зою Ивановну приняли в 1965 годзе. В том же году на экраны вышел фильм «Сердце матери», посвящённый семье Ульяновых, снятый на основе одноимённой книги Зои Воскресенской. Её успех как писательницы был оглушительным — только с 1962 па 1980 годы её книги были изданы общим тиражом 21 642 000 экземпляров. У 1968 году она была удостоена Государственной премии СССР, у 1980 году премии Ленинского комсомола.

11. закат
Воскресенская Зоя (1907-1992), Узловая - Москва

У 80 лет Зоя Ивановна неудачно упала и получила серьезный перелом шейки бедра. Вердикт врачей был неутешительнымходить женщина больше не сможет. Но Зоя Ивановна встала на ноги. Узнав, что еерассекретилиЗоя Ивановна наконец поведала миру, кем она являлась на самом деле. Книга «Теперь я могу сказать правду» (Из воспоминаний разведчицы) вышла в декабре 1992 года. Зоя Ивановна не успела застать это событие. Она умерла в январе 1992 года. Как умерла и страна, которой она служила всю свою сознательную жизнь.

каждый из нас

Ахматава Ганна (1889-1966), Адэса-Масква

фото юной Анны Ахматовой, Анна Ахматова (Горенко)
Кароткай выклад асноўных фактаў з жыцця рускай паэткі Ганны Ахматавай:
1. Год і месца нараджэння Ганны Ахматавай. сям'я

Ганна Ахматава (Гарэнка) нарадзілася 23 чэрвень 1889 годзе пад Адэсай у мястэчку з прыгожай назвай Вялікі фантан. Яе дзяцінства было азмрочана разводам бацькоў. Усё здарылася з-за легкадумных прыгод бацькі сямейства Андрэя Горенко, адстаўнога афіцэра флота. маці Ганны, Іна Эразмовна, цалкам прысвяціла сябе дзецям, спрабуючы загладзіць віну за свайго нядбайнага мужа. Кожнае лета яна вывозіла дзяцей папраўляць здароўе ў Севастопаль.
2. адукацыя

Калі прыйшоў час вызначыцца з месцам навучання, выбар Ганны упаў на Смольны інстытут. Аднак не вытрымаўшы мер распарадку, Ахматова неўзабаве пакінула яго, патлумачыўшы сваё рашэнне проста: “Ён мяне крыху любіць”. Працягнула сваю адукацыю будучая паэтка ў Марыінскай гімназіі ў Царскім Сяле.
Ахматова Анна
3. Пачуцці і адносіны Ганны

Ганна Андрэеўна была на рэдкасць прывабная, стройная, цёмнавалосая, з шэрымі вачыма. Яна адразу ж стала аб'ектам увагі для гімназістаў. але дзяўчына, у выніку, выбрала таго, каму яна была не патрэбна і проста яе выкарыстаў. Гэта быў старшакласнік Уладзімір Кутузаў-халявы, будучы усходазнавец.
У 1904 годзе Ахматавай 14. Сустрэчу з Мікалаем Гумілёвым яна ўспрыняла легкадумна. А той, насупраць, закахаўся з першага погляду і пры любым зручным выпадку прапаноўваў ёй руку і сэрца.
Гумилев Николай, поэт
Мікалай Гумілёў.
4. Мікалай Гумілёў і Амедэа Мадыльяні

Мікалай быў з забяспечанай сям'і. Яго бацькі аплацілі выданне першай кнігі вершаў сына, а таксама забяспечылі яму паездку ў Еўропу. аднак, апынуўшыся за мяжой, Мікалай пачаў сумаваць па Ганне, пакутаваць ад непадзеленага кахання і нават два разы спрабуе скончыць жыццё самагубствам. Неўзабаве Ганна дала сваю згоду стаць жонкай Гумілёва.
Вяселле адбылося ў 1910 годзе, пасля чаго маладыя паэты адправіліся ў Парыж. Аднойчы на ​​Манмартры Ахматова пазнаёмілася з мастаком Амедэа Мадыльяні і была зачараваная ім. Гумілёву ж мастак не спадабаўся, ён назваў яго “п'яным пачварай”. Праз час у Ахматавай пачаўся раман з італьянскім мастаком і скульптарам.
Ахматова Анна (1889-1966), Одесса-Москва
Амадео Мадыльяні і адзін з шматлікіх партрэтаў Ахматавай.
5. прызнанне

Мастак неверагодна ўразілі Ганну, але ў той час яна была верная Гумілёву. Яны жылі ў маленькай пакоі ў Тучкова моста.

Да гэтага часу літаратуразнаўцы спрачаюцца, а ці былі паэты шчаслівыя адзін з адным? Гумілёў доўга ігнараваў паэтычны дар сваёй жонкі, прапаноўваў ёй стаць танцоркай, адзначаючы яе гнуткасць. Але Ганна гаварыла, што не можа не быць паэтам, і тады Гумілёў здаўся і дапамог выдаць яе першую кнігу вершаў “Вечар”.

Неўзабаве Ахматаву прызнаюць сваёй ў літаратурных колах у той час, як шлюб двух паэтаў трашчыць па швах. У Ахматавай з'яўляюцца палюбоўнікі. Пазней у эмігранцкіх колах будуць нават хадзіць чуткі пра яе сувязях з імператарам Мікалаем II. Гумілёў таксама не адрозніваецца якасцямі прыстойнага сем'яніна.

Анна Ахматова
6. перамены

У 1912 годзе ў Ахматавай і Гумілёва нараджаецца сын Лёва. Але дзіця шлюб не ратуе, і в 1918 годзе паэты разыходзяцца. Час наступіла цяжкае. Рэвалюцыю Ахматава не прыняла, але і ад варыянту эміграваць яна таксама адмовілася.

Гумилев и Ахматова с сыном Львом
Гумілёў і Ахматава з сынам Львом
7. Шылейка Уладзімір Казіміравіч

Ахматова выходзіць замуж другі раз. За маленькім Левай пакуль што прыглядае маці Гумілёва. Новы муж Ганны Андрэеўны Шылейка Уладзімір Казіміравіч, таленавіты вучоны, які захапляецца паэзіяй. Але Шылейка таксама аказаўся нікуды не вартым мужам, як і Гумілёў, збягаюць з сям'і то на вайну, то да іншых жанчын.
Шилейко Владимир, ученый, муж Ахматовой
Уладзімір Шылейка

Шылейка і Ахматава жылі ў галечы, але гэта не перашкаджала Ахматавай паражаць навакольных царскай выправай і каралеўскімі манерамі. Як быццам яна жыве не ў нейкім флігелі, а ў самім палацы.

Вельмі хутка Ахматова зразумела, што і гэты шлюб непаразуменне, але трывала яго, як добраахвотнае пакаранне. Муж захапляў яе як навуковец: ён ведаў 52 мовы, але хіба гэта трэба для сямейнага шчасця?

Шылейка быў страшна раўнівы і замыкаў вароты, каб Ахматова нікуды не сыходзіла. А яна была настолькі худы, што пралазіла пад вароты як змяя. На вуліцы яе чакаў Артур Лур'е, з якім у яе быў мімалётны раман. Гэтыя вароты захаваліся да гэтага часу, але цяпер яны ўраслі ў зямлю. У 1921 годзе Ахматова ўсё ж прыняла рашэнне аб разводзе з Шылейка. А той, у сваю чаргу, любіў распавядаць сваім вучням, што сам кінуў Ахматаву.

8. страшны год

1921 гады быў страшным для Ахматавай. У жніўні арыштаваны і расстраляны Мікалай Гумілёў. Ахматова мала займалася выхаваннем сына, але менавіта яна дала Лёву важную жыццёвую ўстаноўку: любоў і павага да загінуламу бацьку.
9. Мікалай Пунін

У Ахматавай пачынаецца абвастрэнне сухотаў. У бальніцы яе наведвае мастацтвазнаўца Мікалай Пунин і ў іх паступова ўзнікаюць узаемныя пачуцці, нягледзячы на ​​тое, што Пунин жанаты. Іх адносіны апынуліся самымі працяглымі для Ахматавай: 15 гадоў яны былі побач. Спачатку як закаханыя, потым як сябры. Жылі яны ў Фантаннай доме, флігель якога стаў цяпер Музеем Ахматавай.
Николай Пунин, муж Ахматовой, искусствовед
Мікалай Пунін
10. сын Леў

30-е гады адзначыліся новымі арыштамі і рэпрэсіямі. Першым забіраюць Восіпа Мандэльштама, затым Пунина. Ахматова зрываецца ў Маскву і дамагаецца яго вызвалення. А ў 1938 годзе, калі арыштоўваюць яе сына студэнта, ніякія сувязі ўжо не дапамагаюць.
Лев Гумилев
Леў Гумілёў

Афіцыйнай падставай для арышту паслужыла сутычка Льва Мікалаевіча з выкладчыкам універсітэта. Той ставіў пад сумнеў маршрут экспедыцыі Мікалая Гумілёва ў Афрыцы. Леў, выхаваны на пакланенні перад памяццю бацькі, рэзка запярэчыў прафесару. У той жа дзень яго арыштавалі. Для Ахматавай пачынаюцца бясконцыя пакуты перад будынкам турмы ў надзеі перадаць пасылку.
11. беднасць

Любоўныя адносіны з Пуниным сканчаюцца. Ахматаву не друкуюць і ня перавыдаюць, яна жыве ў беднасці і шмат хварэе. Затое вершы яе ходзяць па руках.
У 1940 годзе з'яўляецца надзея на лепшае. Быў надрукаваны зборнік з шасці кніг. лічыцца, што кнігі выйшлі дзякуючы капрызу Сталіна, спытала аднойчы з самым нявінным выглядам: “А што ж Ахматава, нічога не піша?”
каждый из нас

Тады ў крамах здарыўся ажыятаж, з-за вершаў Ахматавай літаральна біліся. Але тое была кароткая светлая паласа ў жыцці паэта. У 1941 годзе пачынаецца вайна. Сябры дапамагаюць Ахматавай эвакуявацца з Ленінграда ў Ташкент яшчэ да пачатку голаду.
Ахматова в возрасте
1960-ёсць
12. пасляваенны час

Падчас вайны сканчаецца спасылка Льва Гумілёва, ён сыходзіць добраахвотнікам на фронт і вяртаецца з Перамогай. Пасляваенны час ня робіць жыццё лёгкай. У 1949 годзе апошні раз арыштоўваюць Пунина. Яму наканавана памерці ў турме. Гэта здарылася ў жніўні, амаль дзень у дзень з гібеллю Гумілёва. Ахматова надала трагічнага супадзенні сакральны сэнс: “У кожным жніўні, Божа правы, Столькі святаў і смерцяў”.
Зрэшты лістапада 1949 гады быў не лепш. Льва Гумілёва прысуджаюць да 10 гадоў лагераў. Імя Ахматавай аказваецца пад забаронай аж да 1954 года. Леў Гумілёў выйшаў на волю толькі ў 1956 годзе.
Ахматова
13. апошнія гады

Для Ахматавай надыходзіць апошняе дзесяцігоддзе жыцця найменш трагічнае і вельмі плённае. Друкуюцца яе кнігі, у Італіі ёй прысуджана літаратурная прэмія. Ахматова атрымлівае ганаровае званне прафесара Оксфарда і сапраўдную мантыю. А ў Расіі ў яе з'явіліся таленавітыя вучні, такія як Іосіф Бродскі. Ахматова памерла пасля чацвёртага інфаркту 5 сакавік 1966 года, знаходзячыся ў Маскве, але завяшчала пахаваць сябе пад Ленінградам.