Суворов Александр Васильевич (1730-1800), Moskwa – Petersburg

Кто такой Суворов Александр Васильевич

Суворов А. В.
Суворов А. W.

Граф Суворов-Рымникскийфельдмаршал и генералиссимус российских войск, князь Италийский, фельдмаршал армии короля пьемонтского и императора Священной Римской империи. Основоположник русской военной теории.

Самое главное, что нужно знать о Суворове:

Александр Васильевич родился в семье помещика средней руки 13 listopad 1730 lat w Moskwie. ale, надо учитывать, что данные о времени и месте рождения Суворова в разных источниках несколько разнятся.

есть предположение, что дворянская семья Суворовых корнями уходит в новгородчину. В московские земли Суворовы перебрались ориентировочно в середине 14 веке. Сам же Александр Васильевич был уверен в принадлежности своих предков к шведской нации. W szczególności, в своей автобиографии он упоминает некоего Сувра, от имени которого и произошла, ставшая впоследствии знаменитой, фамилия.

родители Суворова: Василий Иванович и Авдотья Феодосьевна (Манукова). Отец в свое время начал карьеру денщиком (ординарец) Петра I, а после смерти царя получил младший офицерский чин и продолжил службу по прокурорской части. Смена правителей в последующие годы не помешала карьерному росту Василия Ивановича.
Дед Суворова по материнской линии принадлежал также к среднему служилому классу московских дьяков, которые по заслугам своим получили дворянство.

Александр был первенцем в семье Суворовых, после него родились две девочки. Телосложения в юности будущий полководец был субтильного и здоровья не крепкого, из-за чего у близкого окружения сложилось четкое мнение, что для службы на военном поприще он не годен. Однако Саша имел другое мнение. На него неизгладимое впечатление произвели исторические книги (Плутарх, Светоний, Тацит), чтением которых он увлекся. Герои античности стали для него примером для подражания, ребенку захотелось славных военных подвигов. Очень важно иметь мечту!

фантазии Александра в реальности находили выражение во время игры в оловянных солдатиков. Таким образом он мог моделировать ситуации и изучать их.

существует легенда, будто бы важную роль в жизни Александра Суворова сыграл Абрам Петрович Ганнибал (прадед Пушкина А. Z.), имевший дружеские отношения с его отцом. Будто бы Абрам Петрович убедил Василия Ивановича не препятствовать сыну осуществлять свою мечту стать военным и записать его солдатом в Лейб-гвардии Семеновский полк.

со службой заладилось не сразу. В вязи с кончиной матери, 13-летнему Александру пришлось остаться дома и самостоятельно изучать науки и языки. Продлилось самообразование до его 18-летия. Это был продуктивный период. Александр не только занимался науками, но последовательно готовил себя к тяготам суровой армейской жизни, признавая свой недостаток в физической силе. Он сам для себя придумал систему гимнастики и личной гигиены. Обливание холодной водой, сон только на жесткой постели и неприхотливость в еде вошли в привычку у молодого человека, и следовал он этим нехитрым правилам всю жизнь.

на службу в Санкт-Петербург Суворов прибыл в начале 1750-х годов. Однажды он стоял на часах в Петергофе, мимо него проходила Елизавета Петровна. Александр отдал ей честь мушкетом, чем привлек внимание императрицы. Узнав чей он сын, она сделала милость и предложила гвардейцу Суворову рубль за хорошую службу. Однако Александр рубль не принял, объяснив, что это не положено по уставу. Тогда Елизавета Петровна положила рубль к его ногам и предложила взять, когда он сменится с поста. Александр Васильевич так и сделал. Подаренный императрицей Елизаветой рубль он хранил всю свою жизнь и говорил, что это первая его награда.

после нескольких лет простой солдатской службы, он стал капралом, затем сержантом гвардии. По окончании службы Александра Суворова не выпустили в армию (при содействии отца), а выпустили его в Военный комиссариат, предназначенный для снабжения армии.

кроме службы и самообразования Суворов увлекался театром и был завсегдатаем Первого русского театра, основанного в С.-Петербурге после официального указа императрицы.
Вообще, patrząc na wszystkich, деятельность, связанная со словом доставляла будущему полководцу удовольствие. Ему нравилось самовыражаться через слово. Заметим, что письма Александра Васильевича своей дочери Наташе в свое время были изданы, потом несколько раз переизданы, и до сих пор считаются образцом эпистолярного жанра.

– 1756—1763Семилетняя война. Именно во время конфликта России с Пруссией началась боевая деятельность Александра Васильевича Суворова. Несмотря на сопротивление отца, который препятствовал рвущемуся к активной военной деятельности сына, он сумел перевестись в действующую армию и там сразу же попал в гущу событий.
Первый боевой опыт он получил в битве при Кунерсдорфе (1 sierpień 1759). Это сражение сложилось удачно для русской армии настолько, что о России в Европе снова заговорили как о достойном и сильном противнике. Дух победы над врагом пришелся по вкусу Суворову.

– w 1760 году Суворов участвует при занятии русской армией столицы ПруссииБерлина. Он сражался с пруссаками в Померании (Польша), был ранен. После лечения был назначен командиром бригады драгунов, и к концу войны ему подчинялось три кавалерийских полка. Однако с приходом к власти Петра III война с Пруссией прекратилась, и проявлять себя подполковнику Суворову стало негде.

отец Суворова, Василий Иванович, принял активное участие в заговоре по свержению императора Петра III в пользу его супруги Екатерины II. В качестве благодарности, императрица наградила заговорщиков, в том числе и Василия Ивановича, существенными презентами. Василий же Иванович среди прочего получил положительный ответ ее Величества на просьбу о повышении для своего сына. Скоро Александр Суворов получает звание полковника и назначается командиром Астраханского мушкетерского полка. За два года полк его по боевой подготовке стал лучшим в русской армии.

в конце 1760-х годов Суворов во главе бригады пехоты был отправлен в Польшу воевать против войск шляхетской Барской конфедерации. России грозила потеря Польши. Русская армия никак не могла справиться с польскими конфедератами. Суворов применил новую тактику нападения на противника, и с конфедератами было покончено. Александр Васильевич за это получил чин генерала и орден Св. Ania.

после Польши Александра Васильевича перевели в армию графа П. I. Румянцева сражаться с турками. Tutaj, на Дунае, его слава продолжала расти. 10 czerwiec 1774 год при Козлуджах с корпусом в 8 tys. солдат Суворов разгромил 40 tys. турецкую армию. Это сражение навсегда вошло в военную историю России.

в августе 1774 года Суворова посылают в заволжские степи пленить Емельяна Пугачева. Схваченного бунтаря затем он конвоировал в Симбирск. Однако у Пугачева оставалась большая группа поддержки в лице башкиров, и необходимо было их как-то усмирить. Суворов и с этим блестяще справился, не пролив при этом ни капли крови. Он сумел их расположить к себе и уговорил в короткие сроки сложить оружие и выдать всех зачинщиков.

– w 1776 году Суворов получил назначение отправляться в Крым, уже независимый от Турции, однако все еще мятежный. Благодаря дипломатической работе и маневрам Суворова в преследовании мятежников, выступавшим против хана, Крым без кровопролития был присоединен к России.

во время войны с турками (1787—1791) имя Суворова снова заблистало. Кинбурн, Очаков, Рымник, Фокшаны, Ismael. Победы сделали известным имя Суворова по всей Европе.
1794 rok – штурм Праги и последующее взятие ее. За это Суворов был удостоен высшего воинского чина — генерал-фельдмаршальского.

после смерти Екатерины II и с воцарением Павла I Александр Васильевич попал в опалу.

в последний год своей жизни Суворов совершил победоносный поход в Италию и Швейцарию. В горах Швейцарии он был окружен армией французов, превосходившей вдвое нашу армию, но сумел прорвать кольцо и вывести своих солдат из окружения. За этот поход Суворов стал генералиссимусом, и император Павел I приказал воздвигнуть ему в Санкт-Петербурге прижизненный памятник.
И снова после славных дел его не миновала опала императора и смерть в 1800 году в забвении. Проводить великого полководца в последний путь собралось 30 tys. жителей столиц. Похоронен Суворов в Благовещенской церкви Александро-Невской лавре. На могильной плите его начертана короткая, но емкая, надпись: „Здесь лежит Суворов”.

Życie osobiste

еще в 1774 году Суворов женился на девушке, выбранной отцом. Ослушаться он не могтаковы были нравы того времени. Брак этот был неудачный. В семье, Niemniej jednak, родились дочь и сын. Супругу свою, Варвару Ивановну, Суворов по каким-то причинам подозревал в изменах. И если дочь, Наташу, он боготворил, то сына, Аркадия, не признал своим, и после его рождения окончательно прервал отношения с женой. Только спустя 10 лет знаменитый полководец признал Аркадия. Молодой человек дослужился до генеральского звания и погиб в 26 lat, переплывая Рымник, на берегах которого его отец когда-то одержал блестящую победу, давшую ему графский титул. Насмешка судьбы. Из всех потомков Суворова Аркадий оказался наиболее яркой фигурой.

Суворов Александр Васильевич (1730-1800), Москва - Санкт-Петербург

Курчатов Игорь Васильевич (1903-1960), Симский Завод – Moskwa

Курчатов Игорь Васильевич

Кто такой Курчатов Игорь Васильевич

Курчатов Игорь Васильевичсоветский физик, доктор физико-математических наук, создатель атомной бомбы. Один из самых засекреченных ученых в СССР. Трижды Герой Социалистического Труда. Основатель, а в последствии директор, Института атомной энергии.

О Курчатове достаточно знать, co on:

родился в поселке Симский Завод Уфимской губернии (сейчас это город Сим Челябинской области) 12 styczeń 1903 года в семье землемера-землеустроителя и учительницы. У Игоря Курчатова был брат Борис, также в последствии ставший ученым, и сестра Антонина, в юном возрасте скончавшаяся от туберкулеза.

в 6-летнем возрасте Курчатов вместе с семьей переезжает в г. Симбирск (ныне Ульяновск), а спустя три года в Симферополь.

впечатлившись книгойУспехи современной техникиКорбино, Курчатов серьезно задумался о том, чтобы стать в будущем инженером. От высоких помыслов отвлекали бытовые трудности в условиях начавшейся Первой мировой войны, когда ему пришлось учебу в гимназии совмещать с подработками, а также с занятиями в вечерней ремесленной школе. По первой профессией специальности Курчатовслесарь. Однако серьезные намерения не оставили молодого человека, i, блестяще окончив гимназию, w 1920 году он поступает на физико-математический факультет Симферопольского Таврического университета, ректором которого в то время был Вернадский В. I.

университетскую программу, рассчитанную на четыре года обучения, Курчатов освоил за три. Тема его дипломной работы«Теория гравитационного элемента».
W 1923 году Курчатов поступает в Петроградский Политехнический институт сразу на третий курс кораблестроительного факультета. Но проучившись год, он вынужден был оставить занятия по причине невозможности совмещать учебу с работой (финансовая необходимость) и вернуться в Крым. Niemniej jednak, год в Петрограде не прошел для Курчатова даром: здесь он провел первое собственное научное исследование по измерению радиоактивности снега. Работа эта в 1925 году была опубликована вЖурнале геофизики и метеорологии”.

талант Курчатова, как ученого, расцвел под руководством А. fa. Иоффе в ЛФТИ, куда последнийпереманил” jego, 22-летнего молодого человека, w 1925 году из Азербайджанского политехнического института. В Баку Курчатов почти год проработал ассистентом при кафедре физики.

в ЛФТИ Курчатов сначала занимал должность старшего инженера-физика, затемвыросдо заведующего лабораторией и далее до заведующего отделом. Здесь он проработал с 1 październik 1925 года по 14 sierpień 1943 roku.

в ЛФТИ Курчатов исследовал электрическую прочность твердых диэлектриков, механизм пробоя диэлектриков. МонографияСегнетоэлектрики” (1933) стала результатом опытов ученого над сегнетовой солью, веществом, имевшим высокую диэлектрическую проницаемость;

– w 1930 году Курчатов переходит в область ядерной физики. W 1935 им открыто явление изомерии искусственных атомных ядер.
W 1937 году под руководством Курчатова был запущен первый в Европе циклотрон (ускоритель заряженных частиц (протонов и ионов)).

начавшаяся война в 1941 году вынудила ученого переключиться из области ядерной физики на разработку систем размагничивания для боевых кораблей. Советский флот вскоре был защищен от фашистских магнитных мин.

– w 1942 году Курчатову поставлена задача преодолеть превосходство американцев в исследованиях атома. Для этого на базе лаборатории будущего Института атомной энергии (ЛИПАН) была развернута работа в режиме строжайшей секретности. Неподалеку от Арзамаса был построен научный центр КБ-11 (Всероссийский научно-исследовательский институт экспериментальной физики). Вскоре к проекту подключились Ю.Б. Харитон, Л.Б. Зельдович, А.Д. Сахаров и другие выдающиеся советские ученые, для исследований в короткие сроки сооружались требуемые здания, поставлялись необходимые материалы, to znaczy. колоссальные силы брошены были на этот проект. И всем этим руководил Игорь Васильевич Курчатов.

Курчатов, по воспоминаниям сотрудников, обладал великой работоспособностью, и удержать соответствующий темп работы не всем было под силу. Для ученого критично важно было иметь четкий план работы, не распыляться на второстепенноедержать цель во внимании, нести личную ответственность за сделанное при строгом контроле работы подчиненных и, główna rzecz, Курчатов был оптимистом, а в экспериментальных работах, где положительный результат не всегда скор, это качество крайне важно. Ponadto, сложные, опасные, работы с графитом или ураном не проходили без его участия.
Первое в СССР испытание плутониевой бомбы состоялось 29 sierpień 1949 года на Семипалатинском полигоне под руководством И.В. Курчатова.
12 августа 1953-го на полигоне был произведен взрыв первой в мире водородной бомбы.

скончался Игорь Васильевич Курчатов 7 luty 1960 года во время встречи с академиком Харитоном. После прогулки ученые присели отдохнуть на скамейку, и вскоре Харитон обнаружил, что Курчатов не откликается на беседу. В это время Игоря Васильевича поразил третий удар.

Курчатов Игорь Васильевич (1903-1960), Симский Завод - Москва

Katarzyna II (1729-1796), Szczecina – Petersburg

1. Kim jest Catherine II

Екатерина II портрет.

Katarzyna II – Wszechrosyjska cesarzowa, Pochodzenie pruskie, wstąpił na tron ​​w wyniku zamachu stanu. Rządy Katarzyny trwały 34 roku, aż do jej śmierci, i stał się jednym z najwybitniejszych w historii naszego kraju pod względem liczby przeobrażeń. Za cesarzowej Katarzyny II Rosja uzyskała status ważnej i wpływowej potęgi.

2. Rok i miejsce urodzenia

Екатерина II (1729-1796), Штеттин - Санкт-Петербург

Sophia Augusta Frederica z Anhalt-Zerbst – imię cesarzowej Ekateriny Aleksiejewnej, dane jej przy urodzeniu. Urodziła się 21 kwiecień 1729 lat w Szczecinie (Pomorze).
Rodzina Sofii Augusty była biedna, pomimo, że jej matka i ojciec byli księżniczką i księciem. Głowa rodziny, Christian August, służył w królestwie pruskim. W swojej karierze awansował do stopnia generała majora i pełnił funkcję komendanta Szczecina. Rodzina miała dochód, głównie, według wynagrodzenia, które otrzymał ojciec, i co było bardzo pokorne. Ten fakt, że Fike (jak nazywano Augustusa Fredericka w domu) należał do szlachcica, ale nie bogaty, rodzina odegrała kluczową rolę w jej późniejszym życiu.

3. w jaki sposób Sophia Augusta Frederica z Anhalt-Zerbst została Ekaterina Alekseevna

Augusta Frederica dorastała i rozwijała się w swoim rodzinnym Szczecinie, w Rosji w międzyczasie rozwinęła się następująca sytuacja. Na tronie królowała córka Piotra I, Elżbieta. Nie miała dzieci, a kwestia sukcesji po tronie w państwie rosyjskim była ostra. Elizaveta Petrovna znalazła wyjście, sprowadzenie z Kilonii swojego 12-letniego siostrzeńca, syn jego starszej siostry, Anna Petrovna, – Karl Peter Ulrich. W Rosji młody człowiek przeszedł na prawosławie, ma nowe imię – Petr Fedorovich, a dwa lata później Elizaveta Petrovna zaczęła szukać dla niego narzeczonej.

Wybór panny młodej, Elizaveta Petrovna, głównie, spojrzał na szlachtę i starożytność rodziny. Znaczenie tego kryterium było takie, sama Elizabeth, jak jej siostra Anna, urodziła się poza małżeństwem Piotra I z matką Anną Skavronskaya, i ten fakt był dobrze znany. Dla silnego rządu legalność i szlachetność nazwiska miały wówczas ogromne znaczenie.. Ponadto, w konkurencyjnej walce o władzę Jan IV Antonowicz miał wielkie powody, by zasiąść na tronie rosyjskim, syn Anny Leopoldovnej, i dlatego, ci, którzy chcieliby jeszcze bardziej podważyć pozycję Piotra Fiodorowicza, nie musieliby szukać długiego powodu. Sytuację poprawiłoby jego małżeństwo z prawdziwie szlachetną osobą, starożytności w rodzaju, który ugasiłby ewentualne roszczenia środowiska. Następca Piotra III, z kolei, pewnie już zasiadłby na tronie.

Kandydaturę Fike podczas poszukiwań panny młodej w państwie rosyjskim zaproponował przyszłemu carowi Rosji król Prus Fryderyk II, mając ku temu powody. Wprowadzając „jego” osoba w królewskim środowisku, miał nadzieję, że zdobędzie wiarygodnego agenta wpływów. Frederick pomógł finansowo, i zimą 1744 Augusta Frederica przeniosła się do Rosji. Ale, jak historia pokaże później, aspiracje króla pruskiego nie spełniły się całkowicie. Catherine wyznaczy kurs na niepodległość.

4. W Rosji. Katarzyny i Piotra III

Петр III и Екатерина II
Piotra III i Katarzyny II

Po przybyciu do Rygi, następnie należał do Rosji, Augusta Frederica została powitana przez specjalną eskadrę dla jej dalszej eskorty. tak poza tym, Dowódcą eskadry był osławiony Karl Friedrich Jerome Baron von Munchausen.
Fike na początku przybył do Petersburga 1745 roku. Pięć miesięcy później przeszła na prawosławie i otrzymała imię Ekaterina Alekseevna. 21 sierpień 1745 rok jej ślub odbył się z carewiczem Piotrem Fedorowiczem. Katarzyna w tym czasie była 16 lat, Piotr – 17.
Nowa ojczyzna, Nowa pozycja, status.. Ekaterina zaczęła uczyć się języka rosyjskiego, z czasem całkowicie odmawiał mówienia w swoim ojczystym języku. Zaczęła studiować historię i prawoznawstwo, a także filozofii, co było niesamowitą rzeczą, ponieważ. wśród dziewcząt 18 samokształcenie stulecia nie było popularnym zajęciem.
Relacja Catherine z mężem była trudna., przez długi czas nie było potomstwa. Tylko 20 wrzesień 1754 rok mogła urodzić następcę tronu – Paweł. Jest opinia, wyjaśniając, dlaczego para nie miała dzieci tak długo. Prawdopodobnie, Piotr Fiodorowicz miał opóźnione dojrzewanie, wymagające operacji. Ponadto, Piotr nie darzył żony żadnych uczuć, o czym sama Katarzyna napisze w swoich wspomnieniach, a później został całkowicie porwany przez inną kobietę.

Początkowo Katarzyna była postrzegana na dworze wyłącznie jako żona carewicza, i tylko z czasem Elizaveta Petrovna, już poważnie chory, zaczął rozumieć, że to ta młoda kobieta będzie mogła zachować tron ​​dla swojego wnuka, Pavel Petrovich. Nie widziała już swojego siostrzeńca, jako osoba, zdolny do kierowania państwem.
Samokształcenie nie poszło na marne dla Ekateriny Aleksiejewnej: zaczęła rozumieć, że jest w stanie uczestniczyć w zarządzaniu takim stanem, jak Rosja. Już w środku 1756 rok w listach do brytyjskiego ambasadora Williamsa Catherine wspomina o planach obalenia męża po tym, jak moc przejdzie w jego ręce.

5. Przewrót pałacowy

Catherine przejęła władzę 9 lipiec 1762 roku. Zdobycie poparcia braci Orłowa (prowadzony przez Grzegorza i Aleksieja), N. I. Panina, jego brat P.. I. Panina, Catherine Dashkovoy, I. I. Betsky, a także wielu przedstawicieli szlachty petersburskiej, który chciał awansować na tron ​​autokratę lojalnego wobec arystokracji, Catherine działała rozważnie i zdecydowanie. Podczas, jak jej mąż okazał ospałość i, bez poważnego oporu, wkrótce podpisał zrzeczenie się.
co więcej, że wśród mas Piotr nie cieszył się autorytetem, aresztowanie i dalsze uwięzienie nie wywołały protestu opinii publicznej, a przejęcie władzy przez Katarzynę również nikogo nie rozgniewało. Tego samego dnia w katedrze kazańskiej arcybiskup Nowogrodu ogłosił Pawła I następcą tronu, i jego matka Katarzyna - Wszechrosyjska Cesarzowa. Zaprzysiężenie Synodu i Senatu odbyło się w Pałacu Zimowym.

Aresztowany Piotr III został zabrany do Ropszy, gdzie był wcześniej 17 lipiec 1762 r. W tym dniu zmarł. Nadal nie ma jednoznacznej odpowiedzi, co wydarzyło się wtedy w Ropszy – czy został otruty, czy uduszony, albo choroba zabrała go w tak krótkim czasie.

Otrzymawszy imię Catherine II po wstąpieniu na tron, młoda cesarzowa wydała Manifest, wyjaśniając, dlaczego zajęła miejsce męża. Powodem tego, według niej, stał się nadmiernym upodobaniem Piotra III do Prus, z którym Rosja miała trudne stosunki, deptanie tradycji kościelnych, i kolejny dobry powód – jej wsparcie, Ekaterina Alekseevna, populacja („Pragnienie wszystkich naszych lojalnych poddanych jest jasne i nieobłudne”).
Odbyła się oficjalna koronacja Katarzyny II 3 Październik tego samego roku.

6. Prowizja skumulowana

Левицкий Д. Екатерина II в виде Законодательницы в храме богини Правосудия.
Lewicki, D.. Katarzyny II w postaci Ustawodawcy w świątyni Bogini Sprawiedliwości.

Catherine jako pierwsza pomyślała o utworzeniu Komisji Ustawodawczej w 1765, kiedy potrzeba zmiany prawa w państwie stała się oczywista. W tym czasie była już zafascynowana pomysłami edukacyjnymi., którego istota sprowadzała się do następującego: jeśli społeczeństwo jest zbudowane na podstawie rozsądnych praw, wtedy takie społeczeństwo czeka na rozwój i zadowolenie.
Do jego, Rosyjski, społeczeństwa, cesarzowa zaproponowała nominację swoich przedstawicieli, z których każdy reprezentowałby swoją klasę. A tym samym, na podstawie próśb ich poddanych, mógłby regulować życie całych grup ludzi, zatwierdzanie niektórych praw. To znaczy. Catherine liczyła na dialog ze swoim ludem, a nie jak wcześniej – jedyna wizja suwerena dotycząca tego, jak powinno być zorganizowane państwo rosyjskie.

W międzyczasie państwo pilnie potrzebowało zreformowania obszaru rządzenia krajem., a także w postępowaniu sądowym. W przypadku pomyślnej pracy Komisji Ustawodawczej, Catherine mogła przestać martwić się niestabilnością swojej pozycji na tronie. Zebrana w ten sposób przez Katarzynę cała Rosja stałaby się niezawodnym wsparciem w jej niestabilnej pozycji..
Oprócz, w Europie panowała wtedy mocna opinia, że Rosja jest krajem azjatyckim, w którym kwitnie despotyzm. Chociaż w tym czasie wiele krajów europejskich również nie miało organów przedstawicielskich. Ale, z drugiej strony, nie mieli też pańszczyzny. Dlatego wśród powyższych powodów dla Katarzyny, powołanie i funkcjonowanie Komisji Ustawodawczej było również ważne dla pokazania całemu cywilizowanemu światu, że Rosja jest krajem europejskim. Cesarzowa stawia sobie globalny cel: zamień despotyzm na monarchię, gdzie przed raz uchwalonymi ustawami stanowymi wszyscy są odpowiedzialni – i monarcha, i jego poddani.

Catherine zaczęła od, co napisałem „Zamówienie”, esej rekomendacyjny, gdzie ze swojej strony przedstawiła swój punkt widzenia w wielu dyskusjach. na przykład, zaproponowała zmianę prawa spadkowego, według której władza w Rosji powinna być przekazywana po męskiej linii. Ale jeśli spadkobierca płci męskiej umrze, lub z jakiegoś powodu staje się niezdolny do pracy, podczas, że jego syn jest nadal niepełnoletni, potem moc, zgodnie z nowym prawem, idzie do swojej żony.

Dalej, Ekaterina poruszyła kwestię praktyki karnej wobec przestępców. Zaproponowała, że ​​zabroni torturowania podejrzanego, aby to zrobić, żeby wydobyć z niego jakieś wyznanie. Więc, istnieje potrzeba poszukiwania dowodów na rozsądną karę. Stało się to oczywiste, co za tortury – zły sposób na uzyskanie wiarygodnych informacji.
Kara za pierwsze popełnione przestępstwo przestała być równorzędna z następną.. Pierwsze wykroczenie było karane oszczędnie w porównaniu z nawrotami.
I chociaż w praktyce kryminalistycznej poprzednie metody pracy trwały przez długi czas, zanim nowe zasady zostały wprowadzone w rosyjskim społeczeństwie, Niemniej jednak, wartość tej propozycji Ekateriny polega na tym, że problem tortur bez procesu i śledztwa pojawił się przynajmniej po raz pierwszy.

Ekaterina zaleciła posłom Komisji Ustawodawczej rejestrację odpowiednich praw dla każdej grupy społecznej, których nikt nie miał prawa naruszyć, nawet władca. Cesarzowa w Nakaz wspomina również o sytuacji niewolników, zrealizowanie, że ta kwestia spowoduje silny opór znacznej części społeczeństwa.

W 1767 tekst roku „Kara” Katarzyny została zakończona i przyjęta jako podstawa, gdy rozpoczęto prace Komisji Ustawodawczej. „Zamówienie” złożony z 20 głowa i 526 artykuły. Z kolei, spodziewano się także zamówień z głównych posiadłości, które można wziąć pod uwagę podczas dyskusji.
Do komisji wybrano przedstawicieli szlachty (i Little Russian także), urzędnicy, Kozacy, z jednego dziedzińca, z różnych grup wolnego chłopstwa i cudzoziemców. Nie wybrano przedstawicieli duchowieństwa i poddanych.

Jak pokazała praktyka, Społeczeństwo rosyjskie nie było gotowe na zmiany zaproponowane przez cesarzową. Nie podobały mi się nowe zamówienia, głównie, szlachta. W „Freaks” cesarzowa musiała iść na wszelkiego rodzaju kompromisy, z powodu tego, co dokument okazał się zbyt sprzeczny (przynajmniej weź oświadczenie, że w państwie rosyjskim wszyscy są równi, co więcej, co w nim zbudować – osiedle, a o równości i mowie nie mogło iść). Główny problem – poddaństwo – w obecnym stanie rzeczy Komisja Ustawodawcza po prostu nie mogła podjąć decyzji. Jej praca trwała rok, po czym został rozwiązany, rzekomo w związku z rozpoczęciem wojny z Turkami. Prace komisji nie dały żadnych praktycznych rezultatów, zastępcy, należące do różnych klas, po prostu nie mogli zgodzić się między sobą.

7. Następnie, co Katarzyna II zdołała osiągnąć ze swojego planu

Потемкин показывает Екатерине Черноморский флот.
Potemkin pokazuje Katarzynę Flotę Czarnomorską.

Katarzyna II, oczywiście, można słusznie nazwać skutecznym władcą. Z męskim umysłem, doskonale podobała się jej kobiecość, którą otrzymała. Czarownica, w stanie zobaczyć perspektywę, mieć wytrwałość i być w stanie inspirować bohaterskie czyny, jeśli wymagają tego okoliczności.
Jak obcokrajowiec, Katarzyna mogła zacząć działać w interesie swoich pruskich rodaków, ale raz w Rosji, całkowicie zaakceptowała swoją nową ojczyznę, a za swojego panowania kierowała się przede wszystkim polityką stania na straży właśnie rosyjskich interesów.

Nie wszystko wymyślone i wdrożone przez cesarzową można nazwać jednoznacznie pozytywnym.. na przykład, przemiany w strukturach sądowniczych i policyjnych, reforma miejska – wszystko to doprowadziło do rozwoju aparatu biurokratycznego, co wymagało wzrostu wydatków, pomimo tego, że gospodarka Rosji była w trudnej sytuacji.

Reformy w sferze społecznej ostatecznie zapewniły szlachcie status elity państwa., podczas, jak chłopi pańszczyźniani (tylko ludność rosyjska) całkowicie zniewolony. Katarzyna nie mogła się oprzeć arystokracji, którego wsparcie doprowadziło ją do władzy, i które równie łatwo mogłoby ją usunąć z tronu.

W gospodarce jeden z przełomowych momentów można nazwać początkiem używania papierowych banknotów po, jak otwarto banki w Petersburgu i Moskwie. W 1775 Catherine II podpisała manifest w sprawie wolności przedsiębiorczości, mając nadzieję w ten sposób pobudzić rozwój gospodarki. Manifest pozwolił każdemu zaangażować się w mały biznes.

Podjęto wiele inicjatyw w dziedzinie edukacji, mające na celu podniesienie poziomu umiejętności czytania i pisania ludności. W czasach Katarzyny powstawały domy zastępcze dla porzuconych dzieci, Instytut Noble Maidens, Szkoła handlowa, szkoła w Akademii Sztuki i Akademii Nauk. Małe szkoły dawały uczniom podstawową wiedzę, szkoły główne – bardziej dogłębne, wyspecjalizowany. Wszystkie te edukacyjne chwile nie dotyczyły chłopstwa..

Decydujące zmiany zaszły w pracy kościołów. Catherine przetłumaczyła 9 milionów hektarów ziemi od własności kościelnej do stanu, Przedstawiłem również temat 2 milion. chłopi klasztorni.

Podsumowując działania Katarzyny II w polityce zagranicznej, wtedy otrzymujemy cechy cesarzowej, jako agresywnego i ambitnego męża stanu. Realizacja wielkich planów wymagała poważnych inwestycji finansowych., oraz dostępność zasobów ludzkich. Jednak gra była warta świeczki, Katarzyna podjęła ryzyko uzyskania statusu światowego mocarstwa Imperium Rosyjskiego i osiągnęła to.

W rezultacie: Krym został zaanektowany, Mała Rosja, Nowa Rosja, Białoruś, Ochakov i in. terytorium, po czym rozpoczął się rozwój wybrzeża Morza Czarnego i budowa floty, porty. Gruzja otrzymała obrońcę reprezentowanego przez Imperium Rosyjskie, Rosja z powodzeniem udaremniła próby odzyskania przez Szwecję ziem, które kiedyś straciła, a które teraz były częścią państwa rosyjskiego. Uwzględniono opinię Rosji.
Jednak nie wszystkie ambicje Catherine zostały spełnione. – „projekt grecki”, lub odrodzenie Cesarstwa Bizantyjskiego, nigdy nie został wdrożony.

8. Ulubione

Екатерина II (1729-1796), Штеттин - Санкт-Петербург

Lista nazwisk ulubionych Katarzyny II wydaje się imponująca: Orlov G.G., Vasilchakov A.S., Potemkin G.. I., P.V. Zavadovsky, Zorich SG, Rimskiego-Korsakow I. Н., Ланской А. RE., Dmitriev-Mamonov A. M., P.A. Zubov. Ale tylko dwa z nich pozostały w historii nie tylko, jako ulubieńcy cesarzowej, i główni mężowie stanu. Grigorij Orłow i Grigorij Potiomkin ciężko pracowali dla dobra Ojczyzny, każdy na pewnym etapie 34-letniego panowania Katarzyny II.

Рокотов Ф.  Портрет Г. Орлова в латах.
Rokotov F. Portret G.. Orlova w zbroi.

Grigorij Orłow wszedł do komnat cesarzowej jeszcze przed śmiercią męża, Petra III. Przed nim notowano hrabiego Saltykowa S.. W. i Ponyatovsky S. Orłow wziął najbardziej bezpośredni udział w zamachu stanu 1762 roku, po czym przyjął oficjalny status faworyta. Pozostał w tym stanie 10 lat, a ukoronowaniem związku były narodziny przez Katarzynę ich wspólnego syna Aleksieja Bobrinsky'ego, tak poza tym, którego potomkowie wciąż żyją.

Związek z Grigorij Potemkin w Catherine II rozpoczął się w 1774 rok. W tym czasie stał się nieustraszonym wojownikiem, wyróżniał się bystrością i zdecydowaniem. Potiomkin jest jedyny, być może, od osób bliskich, którzy mieli wpływ na Catherine nawet po ich trzyletnim okresie miłosnym. Poinstruowała go, aby rozwiązał problemy z Zaporizhzhya Sicz, położyć podwaliny pod budowę Floty Czarnomorskiej. To Potiomkin jest ojcem założycielem Noworosji.

Przedłużająca się nieobecność Potiomkina ostatecznie osłabiła jego pozycję na korcie., kiedy 60-letnia Katarzyna została poważnie porwana przez 22-letniego Platon Zubov, który był aktywnie promowany przez opozycję do Potiomkina. Żaden umysł, Zubov nie różnił się żadnymi wybitnymi zdolnościami, jednak w historii odnotowano, jako uczestnik spisku przeciwko Pawłowi I., syn Katarzyny II.

9. Zachód słońca cesarzowej

Zmarła Katarzyna II 6 listopad 1796 lat 67 lat od udaru. Cesarzowa została pochowana w Twierdzy Piotra i Pawła, w katedrze świętych Piotra i Pawła. Blisko, pod naciskiem Pawła I., Piotr III został pochowany. Mówią, że śmierć Katarzyny zakończyła erę oświeconego absolutyzmu w Rosji.

Екатерина II (1729-1796), Штеттин - Санкт-Петербург

Potiomkin Grigorij Aleksandrowicz (1739-1791), Чижово – Redeniy-Vek

Потемкин Григорий

1. Kim jest Grigory Potemkin

Potiomkin Grigorij Aleksandrowicz – przywódca wojskowy Rosji, dyplomata, polityk. Jego osobowość jest taka wielka, co wciąż budzi kontrowersje. Ulubieniec cesarzowej Katarzyny II, miał charakter żądny władzy, ale służył swojej ojczyźnie z wiarą i prawdą. Powstanie Nowej Rosji, aneksja Krymu, utworzenie Floty Czarnomorskiej, reorganizacja armii – wszystko to jest dokonaniem Potiomkina, które teraz przyjmujemy za pewnik, ale kiedyś wydawało się niewyobrażalne.

2. Rok i miejsce urodzenia. Pochodzenie

Potiomkin Grigorij Aleksandrowicz urodził się we wsi Chizhovo w obwodzie duchowszczyńskim w obwodzie smoleńskim 13 wrzesień 1739 roku (panowanie Anny Ioannovny). Jeden z jego przodków, Hans Potemkovsky, był rodowitym Polakiem. Nie mogą znaleźć odpowiedniego miejsca w swojej ojczyźnie, udał się do Rosji, aby służyć rosyjskiemu carowi, za co otrzymał majątek w powiecie smoleńskim.
Wiadomo, że, że ojciec Grzegorza nie zrobił wielkiej kariery w służbie i przeszedł na emeryturę w randze majora, i jest niezwykłe tylko ze względu na fakt, że z żywą żoną poślubił wdowę po sąsiedzie, który urodziła mu syna, który stał się w przyszłości ważnym mężem stanu. Za twoją zbrodnię (a bigamia w Rosji była surowo zabroniona) Aleksander Wasiliewicz również w niezwykły sposób uniknął ciężkiej pracy.: namówił swoją pierwszą żonę, aby poszła do klasztoru. Jednak on sam nie żył długo.. Zmarły, kiedy syn Grisha był w pobliżu 7 lat.

3. Edukacja. Młodość

Потемкин в юности

Po śmierci głowy rodziny matka wraz z synem Grigorym i córkami przeniosła się do Moskwy. W wieku 16 lat Gregory, na prośby swoich krewnych, wstępuje na nowo otwarty uniwersytet.. tak poza tym, jego „kolega z klasy” był Nikolay Ivanovich Novikov, który później stał się sławnym pedagogiem.
Gregory uwielbiał się uczyć, wiedza została mu przekazana z łatwością, a po pierwszym roku studiów Potiomkin otrzymał złoty medal, a nawet został przedstawiony cesarzowej Elżbiecie Petrownej wśród najlepszych uczniów. Jednak pod koniec drugiego roku studiów Grigorij stracił zainteresowanie studiami i otrzymał odliczenie za absencję.. To był koniec systematycznej edukacji Potiomkina., chociaż pragnienie wiedzy nie stracił aż do końca życia.

Po ukończeniu studiów, młody Grzegorz zainteresował się sferą duchowości, za to, że zbliżył się do mnichów z klasztorów kremlowskich. W tym czasie stanowczo zdecydował się połączyć swoje życie z Bogiem., jednak ulegając wpływom arcybiskupa Ambroży, jeden z najmądrzejszych ludzi tamtych czasów, i którego opinia była dla niego miarodajna, Potiomkin pozostał na świecie i dalej, bardziej w nim 1761 rok rzucił się do Petersburga.

4. W Petersburgu. Spotkanie z Katarzyną II

А. Броннер. Портрет великого князя Петра Фёдоровича и великой княгини Екатерины Алексеевны
1755 г.
I. Bronner. Portret wielkiego księcia Piotra Fiodorowicza i wielkiej księżnej Ekateriny Aleksiejewnej
1755 r.

Potiomkin przyjechał do Petersburga, aby pełnić służbę, jak przystało na szlachcica. Został zarejestrowany jako reiter w Horse Guards. Służba nie stała się przeszkodą dla młodego człowieka w samokształceniu, nadal dużo czytał. Wszystkim innym, kręci się w kręgach strażników młodzieżowych, Potiomkin zaczął nawiązywać niezbędne znajomości. Więc, zbliżył się do braci Orłowów, którzy w tym czasie byli częścią bliskiego kręgu Ekateriny Alekseevny, żona nowo powstałego Piotra III.

Główne wydarzenia 1762 roku: obalenie cesarza Piotra III i późniejsze wstąpienie na tron ​​Katarzyny II, odbyły się z bezpośrednim udziałem Grigorija Potiomkina, za który otrzymał awans, mianowicie: stopień porucznika, 400 dusze chłopów, a także możliwość odwiedzenia sądu.

Rok później katastrofa dotknęła Potiomkina: zaniedbane zapalenie oka doprowadziło do jego utraty. Oko jest zamknięte, Grigorij Aleksandrowicz musiał użyć czarnego bandaża, aby ukryć ten fakt.. Pada na niego depresja, ponownie zamyka się w klasztorze.
Rekolekcje trwały kilka miesięcy., dopóki Catherine nie kazała mu stawić się na dworze. Potiomkin jak nikt inny nie potrafił jej rozbawić, uprzyjemnić wypoczynek, co miało być zrobione przez młodych ludzi w jej bliskim otoczeniu.

1767 rok. W tym roku w Moskwie zwołano komisję, która ma opracować nowe ustawy.. Potiomkin, zawsze zainteresowany duchową stroną życia, poprosił Ekaterinę o wysłanie go do Departamentu Komisji Ustawodawczej, który zajmował się sprawami pogan: Muzułmanie, poganie, lamaists, Żydów. Na tym stanowisku pracował przez rok. – dokładnie do tego momentu, jak Katarzyna swoją decyzją zamknęła komisję z okazji rozpoczęcia wojny z Turcją (1768).

5. Wolontariusz Potiomkin

Панин С. "Морское Чесменское сражение 1770 года"
Panin S. „Bitwa morska Chesme 1770 roku” (źródło: http://www.artonline.ru/painting_info/199860 )

W 1769 Rok Potiomkin poszedł na wojnę z Turkami w 1769 rok. Z własnej inicjatywy. Otrzymał do swojej dyspozycji niewielki oddział piechoty i kawalerii (o 2000 osoba) i wysłany na linię frontu.
4 styczeń 1770 rok, w którym oddział Potiomkina został zaatakowany przez dziesięciotysięczny korpus turecki. Jednak atak tego rosyjskiego oddziału, których liczba była znacznie niższa, odbite, używając jednej z pierwszych w rosyjskiej historii wojskowości formacji bojowej tzw „plac batalionu”, i zmusić wroga do ucieczki. Za swoje sukcesy Potiomkin otrzymał od Cesarzowej III klasę Krzyża Świętego Jerzego, Order św.. Ania, a także stopień generała dywizji. Trzy lata później został przydzielony do dowodzenia dywizją..

6. Związek z Katarzyną II

1774 rok. Rosja jest w stanie wojny z Turcją i Polską. Jej sytuacja jest trudna, a potem, oprócz wszystkiego innego, pojawił się inny oszust – Don Cossack Emelyan Pugachev.
Catherine nakazuje Potiomkinowi opuszczenie pola bitwy i przyjście do niej, do Carskiego Sioła. Cesarzowa właśnie rozstała się ze swoim ulubionym Grigorij Orłowem, iw tak trudnej sytuacji potrzebowała wsparcia w postaci silnego mężczyzny, którego kiedyś widziała w Grigorym Potiomkinie. W tym okresie rozpoczął się bliski związek między nim a cesarzową.. Wkrótce potem Potiomkin otrzymał stopień adiutanta generalnego, co dało mu prawo wstępu do prywatnych komnat Katarzyny bez meldunku.

Pugaczow został złapany, a następnie stracony. Turcja prosiła o pokój, i wkrótce go otrzymałem. Ale wkrótce pojawiło się osobiste zagrożenie dla Ekateriny Aleksiejewnej: dowiedział się o spisku przeciwko cesarzowej. Spiskowcy zamierzali ją obalić, umieszczając na tronie swojego syna Pawła. W tym czasie Catherine była na miejscu - spodziewała się dziecka z Potiomkina.
Aby zapobiec realizacji wrogich złych projektów, mianuje swojego faworyta dowódcą dywizji petersburskiej (wszystkie wojska stolicy były mu podporządkowane). W odpowiednim czasie Catherine z powodzeniem urodziła córkę Elżbietę (Temkin), a wkrótce potem, mając w ręku listę wszystkich spiskowców, ujawniła Paula, tym samym udało się powstrzymać ich obalenie. Cesarzowa nie ukarała żadnego z nich., i, naprzeciwko, nagrodzony, potem stopniowo je odsunął, jak niewiarygodne, z podwórka.

Tymczasem Potiomkin dzięki staraniom Katarzyny otrzymał od cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego tytuł Najspokojniejszego Księcia. Został powołany na stanowisko wiceprezesa Kolegium Wojskowego, i wkrótce przystąpił do reformowania armii rosyjskiej. Transformacja trwała dekadę i, w rezultacie, armia rosyjska stała się jedną z najsilniejszych w Europie.

7. Nowa Rosja

Kolejne ważne i odpowiedzialne wydarzenie, której powierzyła Ekaterina Potemkin, była transformacja niezamieszkanych ziem, które Turcy scedowali na Rosję po wojnie, w miejscach, znośny. Te ziemie w erze Katarzyny nazywano Dzikimi Polami, obecnie większość z nich należy do Ukrainy.
Najbardziej żyzne ziemie były całkowicie wyludnione. Znajdowały się tu tylko rzadkie osady kozackie., tak, Tatarzy krymscy przemierzali terytorium, okresowe napady na pogranicze Rosji i Polski, zabieranie ze sobą słowiańskich kobiet i dzieci w celu ich późniejszej sprzedaży w niewolę.
Na mocy porozumienia z Turcją uznano Krym za niepodległe państwo tureckie, co właściwie oznaczało jurysdykcję Rosji, co znaczy, sadzenie europejskich zamówień tutaj. To za Katarzyny II region otrzymał nazwę od ujścia południowego Bugu do ujścia Dona – Nowa Rosja, i to dzięki wysiłkom Potiomkina cywilizacja dotarła do tego regionu.

Opanuj dziewicze ziemie, miasta świeckie, zaludnij je populacją – to jest lista zadań, które Potemkin rozwiązał i zdecydował na następne dziesięć lat. Niewolnictwo poważnie utrudniało przemieszczanie się ludzi, wtedy rząd zdecydował się zaangażować cudzoziemców w przesiedlenie na ziemie Noworosyjska. Ormianie, Żydów, Grecy sięgnęli do Rosji, sekciarze uciskani w Europie wyciągnęli rękę (Menonici, hugenoci). Z rozkazu Potiomkina położono miasta: Chersoniu, Nikolaev, Konstantynopol i inni. Sadzi plantacje morwy, sprowadza do Noworosji włoskich hodowców jedwabników, tak, że za kilka lat Rosja będzie miała swój własny jedwab. Pod Potiomkinem na stepie donieckim znaleziono złoża węgla.

8. Potiomkin na dworze

W międzyczasie, wraz z sukcesem w służbie publicznej w osobistym związku Potiomkina z Jekateriną nastąpiły zmiany. Poparli szczerość uczuć tajnym małżeństwem, Jednak po kilku latach Potiomkinowi trudno było zadowolić się rolą tajemniczego męża cesarzowej, istniało pragnienie pełnoprawnych rządów Rosji wraz z Katarzyną. Ta ostatnia oceniła inaczej i postanowiła trzymać władzę w swoich rękach.. Ostatecznie, po długich negocjacjach między sobą, rozstali się, ale, jak poprzednio, pozostali sobie wierni duchowo i ideologicznie, zdając sobie sprawę z ogromnej odpowiedzialności, powierzone im.

Relacja między Ekateriną i Potemkinem była tak silna, że wywołało to ostrą wrogość na dworze. Wszystkie klany walczącego dworu, zgodnie z jedną opinią, że wpływ Potiomkina na cesarzową jest niesprawiedliwie zmonopolizowany, dlatego też, walcząc o jej uwagę, stosowali różnego rodzaju sztuczki, w celu zaczernienia imienia Grigorija Aleksandrowicza. Ale wszystko na próżno, Catherine całkowicie mu ufała.

Wiele okolic pałacu irytowało pragnienie Potiomkina do luksusowego życia. To, naprawdę, została hojnie obdarowana przez Catherine nie tylko tytułami, ale także możliwość życia w wielkim stylu. Jednak bogactwo go nie zepsuło., nie odwrócił głowy. Nadal wszystkie swoje wysiłki poświęcił dobrobytowi Rosji.. Warto również zwrócić uwagę na stosunek Potiomkina do swoich chłopów. na przykład, w przeciwieństwie do ogólnie przyjętego wówczas opodatkowania chłopów pańszczyźnianych w formie pańszczyzny, miesięcy, zastąpił je lekkim czynszem (lub stały czynsz, z własną autonomią chłopa).

9. Krym

Na początku lat osiemdziesiątych XVIII wieku Katarzyna poleciła Potiomkinowi przyłączenie Krymu do państwa rosyjskiego, aby mieć dostęp do Morza Czarnego. Robił to przez następne dwa lata. (1783), i bez wojny. Ważną rolę w tym wydarzeniu odegrał Suworow A.. i Kutuzov M.
Na polecenie Potiomkina Suworow podróżował po Półwyspie Krymskim i wybrał miejsce, szczególnie nadaje się do tworzenia fortecy i bazy dla rosyjskiej floty na brzegach Zatoki Achtiarskiej. Tak powstało miasto Sewastopol („Miasto Królów”, dawniej Inkerman).

10. Udział Potiomkina w polityce zagranicznej

Catherine przyciągnęła Potiomkina, aby rozwiązać problemy nie tylko w polityce wewnętrznej, ale także na zewnątrz. W szczególności, brał udział w zawarciu sojuszu między Rosją a Cesarstwem Austriackim, który miał na celu wypędzenie Turków z Europy i utworzenie imperium greckiego ze stolicą w Konstantynopolu.
Szczególnej uwagi wymaga polityka Potiomkina wobec Brytyjczyków. Ten ostatni bardzo potrzebował żołnierzy, ponieważ. Amerykańscy koloniści zbuntowali się i trzeba było ich pacyfikować. Kiedyś Anglia wspierała Rosję w walce z Turcją, i teraz, licząc na powrót „dług”, zwrócił się do Ekateriny z prośbą o przydział pieniędzy, to znaczy. Sprzedać, kilkadziesiąt tysięcy rosyjskich żołnierzy. Ale Catherine kategorycznie odmówiła sprzedaży swoich poddanych..
Sytuacja Brytyjczyków pogarszała się, następnie zaczęli przechwytywać wszystkie statki płynące z Europy do Ameryki iz powrotem w celu sprawdzenia obecności towarów amerykańskich lub Amerykanów. Kiedy i czy odkryto to, co zakazane, następnie statek został skonfiskowany i sprzedany jako dochód koronie brytyjskiej. Taki reżim poważnie zaszkodził międzynarodowemu handlowi morskiemu.
Catherine II i Potemkin wymyślili kolejny ruch: zaproponowali Holandii, Prusy, Dania, Szwecja stworzy Ligę Zbrojnej Neutralności na morzach, każdy z uczestników mógł wysłać własną flotę do ochrony karawan handlowych przed Brytyjczykami. Ci ostatni zostali ostrzeżeni o konsekwencjach, jeśli przynajmniej jeden statek z kraju członkowskiego Ligi zostanie przez nich ponownie skonfiskowany.

Z kolei, Brytyjczycy eskortowali swojego ambasadora do Potiomkina, aby mógł go przekonać, by wpłynął na Catherine i przestał „chaos” Ligi przeciwko Anglii. Zachowała się korespondencja Potiomkina z ambasadorem Wielkiej Brytanii, który długo próbował odciągnąć, przekupić Grigorija Aleksandrowicza, ale, ostatecznie, więc mu się nie udało. Potiomkin grał na czas, a on sam pędził równolegle do południowego wybrzeża Morza Kaspijskiego, podporządkować sobie chanaty azerbejdżańskie i perskie wybrzeże Morza Kaspijskiego.

11. Wojna z Turcją (1787)

худ. А.В. Щемлинский, «Потемкин представляет Черноморский флот Екатерине II»
siebie. A.V. Schemlinsky, „Potemkin przedstawia Flotę Czarnomorską Katarzynie II”. Źródło: http://www.tcxp.ru/catalog/zhivopis/shchemelinskiy-aleksandr-vladimirovich

Ponieważ region Morza Czarnego został udomowiony, Katarzyna II i Grigorij Aleksandrowicz wpadli na pomysł stworzenia tu przyczółka dla inwazji na Bałkany., wypędzenie Turków i utworzenie Nowego Bizancjum na czele z rosyjskim księciem, w ten sposób Rosja otworzyłaby sobie ujście do Morza Śródziemnego.
Latem 1787 Ekaterina wraz z Potiomkinem przybyła do Chersoniu, gdzie odbyło się spotkanie z cesarzem Austrii Józefem II. Wówczas dyplomaci czołowych mocarstw europejskich mieli okazję odkryć region Noworosyjsk, kiedyś Dzikie Pole, a teraz szybko się rozwija.
Następnym celem cesarzowej był Krym, gdzie Potemkin zorganizował dla niej triumfalne przyjęcie. To bardzo uraziło Turków, a dwa miesiące później przy wsparciu Anglii, Prusy i Francja, wypowiedzieli wojnę Rosji.

Katarzyna mianowała Potiomkinem głównodowodzącym armii lądowej i Floty Czarnomorskiej. Początek występów floty był nieudany z powodu sztormu, który ją uderzył. Statki są mocno zniszczone, musieli zawrócić. Potemkin snik, ale po zachęceniu Katarzyny kontynuował to, co zaczął. Nie minął nawet miesiąc, jak cesarzowa otrzymała dobrą nowinę: na przylądku Kinburn niedaleko Oczakow Suworow zniszczył 5000. desantu wojsk tureckich.

1788 rok – Potiomkin ruszył ze swoją armią, aby oblegać Oczakowa, najbardziej „poważny” turecka forteca. Szwecja, ogrzewany przez Anglię, Prusy i Francja, wypowiedział wojnę Rosji i wysłał swoją flotę do Sankt Petersburga. I tylko dzięki profesjonalizmowi Admirała S.. DO. Greig, Szwedzi zostali zmuszeni do zawrócenia swoich statków.
Oblężenie Oczakowa przeciągało się. Wielu obwiniało Potiomkina, na jego niezdecydowanie. Jednak Grigorij Aleksandrowicz miał swój własny plan.. On zrozumiał, że rosyjscy żołnierze mogą zdobyć fortecę, ale reakcja Anglii i Prus na to może być katastrofalna dla Rosji. W szczególności, Anglia mogłaby przenieść swoją flotę do Kronsztadu. A Potiomkin postanawia przeciągnąć czas do zimnej pogody, ponieważ zablokowałoby to inwazję floty brytyjskiej na Rosję od strony Morza Bałtyckiego. 6 grudzień 1788 Oczakow padł pod atakiem wojsk rosyjskich, a Potiomkin otrzymał Order św.. Jerzy 1 stopień.
W trzecim roku wojny Potiomkin poprowadził swoją armię do Mołdawii, gdzie również zaczął oblężać jej fortece i miasta.
Jesienią 1790 lat wojska rosyjskie oblegały najpotężniejszą twierdzę turecką – Ismael, do przechwycenia, które Potemkin wysłał wspaniałego dowódcę wojskowego Aleksandra Suworowa. 22 listopad 1790 Ismael został porwany przez atak, tysiące armii tureckiej zostało pokonanych.

12. Śmierć

Przez cały ten czas, że była wojna, Potiomkin, będąc daleko od cesarzowej, stopniowo zaczął tracić wpływ na Katarzynę. Jego protegowany, wchodząc do komnat cesarzowej, zostawił jego „pozycja” ulubiony. A wolne miejsce szybko zajął Platon Zubov, protegowany przeciwnej grupy szlachty Potiomkin.
W 1791 Rok Potiomkin po triumfie wojskowym rzucił się do Petersburga, aby odzyskać miejsce Katarzyny. Rzucił wspaniałą piłkę, rozmawiał z cesarzową, i stało się to dla niego jasne, tyle się zmieniło w ich związku.

Потемкин Григорий Александрович (1739-1791), Чижово - Рэдений-Векь
Śmierć Potiomkina na stepach Besarabii. Źródło: https://www.liveinternet.ru/users/3251944/post347603615/

Grigorij Aleksandrowicz wrócił do Jassów, gdzie zadecydowano o losie Bałkanów, stosunki między Turcją a Rosją. Tutaj kontynuował swoją aktywną pracę., ale kłopoty przyszły tam, gdzie się nie spodziewali: Potiomkin zachorował na złośliwą gorączkę krymską. Był coraz lepszy, potem znowu choroba zebrała swoje żniwo. Ostatecznie, Potiomkin postanawia pojechać do Mikołaja, mieć nadzieję na, że lokalny klimat pomoże mu poradzić sobie z chorobą. Wyszedł 4 październik 1791 roku, następnego ranka Potiomkin poczuł się źle. Poprosił, aby wyciągnąć go z powozu i położyć na ziemi. Tutaj, na stepie, niedaleko mołdawskiej wioski Redenii-Vechi, Grigorij Potiomkin zmarł. Pochowali go w katedrze św.. Katarzyny w twierdzy Chersoniu.

„Odlecieć”, (1979)

Кадр из х/ф "Взлет" о русском ученом К. Э. Циолковском
Ramka od x / f „Odlecieć” о русском ученом К. mi. Циолковском

Film fabularny „Odlecieć” należy do kategorii filmów biograficznych. W szczególności, tutaj pokazano niektóre etapy z życia rosyjskiego samouka Konstantina Eduardowicza Ciołkowskiego. Nie należy spodziewać się po taśmie dobrej atmosfery., film jest bardziej nastawiony na rozwijanie erudycji i myśli filozoficznej widza.

Zobacz x / f „Odlecieć” можно tutaj.

1. Zespół filmowy „Odlecieć”

gatunek filmu: dramat;
Producent: Savva Kulish;
scenariusz: Олег Осетинский;
В главных ролях: Евгений ЕвтушенкоЦиолковский;
Лариса КадочниковаВарвара Евграфовна, жена Циолковского;
Елена ФиногееваЛюба, дочь Циолковского;
Георгий БурковРокотов, купец;
Кирилл АрбузовИгнатий, сын Циолковского;
Альберт ФилозовПанин аптекарь, друг Циолковского;
Operator: Владимир Климов;
Kompozytor: Олег Каравайчук;
Кинокомпания: Мосфильм, Первое творческое объединение.

2. Spisuj krótko

W filmie „Odlecieć” 2 серии, каждая из которых длится чуть больше часа. В первой серии нас знакомят с чудоковатым калужским учителем-самоучкой Циолковским К. mi. и его семейством. Показана первая встреча с аптекарем Паниным, который на долгие годы станет другом Циолковского. По ходу действия зрителю демонстрируется то научное направление, в котором двигается ученый, mianowicie: разработки летательного аппарата, а также отсутствие каких-либо перспектив по внедрению этих научных разработок в российскую действительность.

Дочь Люба, сын Игнатий Циолковскогоих судьбы трагичны, в фильме это отображено достаточно эмоционально. Вторая серия вообще более эмоционально насыщена. Как-то проникаешься переживаниями ученого, чьи беды личного, семейного характера перемежаются с печальным чувством отчужденности среди праздного общества, непониманием им его глобальных, революционных для всего мира идей.
Завершается фильм подытоживанием жизни Циолковского, тех моментов, которые не вошли в сюжет, mianowicie: мировым признанием гения.

Что понравилосьоператорская работа, философские закадровые размышления ученого, динамичность повествования, некоторые сцены весьма пронзительны.
Не очень понравилось: выбор актера на роль Циолковскогопоэта Евгения Евтушенко. Мне кажется, он непопалв характер, темперамент Циолковского. Мнение сугубо субъективное. Еще существенный момент: ученый был глух и это факт, но в фильме он проигнорирован. Ознакомиться с биографией К. mi. Циолковского можно tutaj.

3. Estetyka filmu „Odlecieć”

"Взлет", (1979)

Konstantin Tsiolkovsky (1857-1935), Iżewskoe – Kaluga

Циолковский Константин Эдуардович

1. Кто такой Константин Циолковский

Константин Циолковский русский ученый, i samoukiem, twórca współczesnej astronautyki. Początkowo niepozorne w środowisku naukowym pomysły Ciołkowskiego na eksplorację kosmosu stały się impulsem do aktywnej realizacji jego teoretycznych osiągnięć w praktyce.. W filmie „Odlecieć” (1979) możesz wizualnie zapoznać się z biografią Konstantina Eduardowicza.

„Moje reformistyczne aspiracje miały tylko jeden skutek: Technika, наука, изобретательство и естественная философия. Сначала все это было в области мечтаний, а потом мое новаторство стало выползать наружу и было причиной, отталкивающей от меня правоверных несомневающихся ученых. Я был выскочка, реформатор и как таковой не признавался. Кто мог согласиться с человеком, который осмеливался колебать самые основы наук. Как можно отрицать Лобачевского, Эйнштейна и их последователей в Германии и России!”
Циолковский К. mi. „Черты из моей жизни

2. Rok i miejsce urodzenia. Pochodzenie

Циолковский К.Э.

Родился Константин Эдуардович Циолковский 5 wrzesień 1857 года в селе Ижевское Рязанской губернии. По отцу имеет польские корни. Фамилия Циолковских происходит от местечка Циолково, что находилось некогда в Плоцком воеводстве. Предки ученого владели деревнями в этих местах. Мать Циолковскогоиз мелкопоместных дворян татарского рода Юмашевых.
Судя по воспоминаниям Константина Эдуардовича(Черты из моей жизни) родители его имели прямо противоположный характер. Если мать была веселого активного характера, то отец, naprzeciwko, мрачного и замкнутого.
Финансовая составляющая семейства Циолковских была скромной. Отец несколько раз менял место работы, каждый раз перемещаясь вместе с семьей в новый пункт назначения, и в итоге, Циолковские осели в Вятке.

3. Глухота Циолковского. Edukacja.

Циолковский К.

Потерял слух Циолковский в возрасте 9 lat. Причина тому стало осложнение после перенесенной скарлатины. В мемуарных записях ученый размышляет о влиянии этого физического недостатка на всю его дальнейшую жизнь. Глухота оторвала его от товарищей, от привычного образа жизни в социуме и погрузила в себя, в свои размышления, фантазии. Результат такого отчужденияценные идеи для всего человечества.

W 1892 rok, уже будучи преподавателем физики в епархиальном женском училище, Циолковский, чтобы лучше слышать ответы учениц, сделал специальную трубу, которую приставлял к уху.

4. Edukacja

Первоначально образованием детей в семье Циолковских занималась мать, Мария Ивановна. Константин Эдуардович признавал за ней талантливость и живость ума. Мария Ивановна умерла в 38 lat, на тот момент Константину было 13 lat. По его словам, на три года он выпал из какого-либо образовательного процесса, называя это состояниеотупением”, хотя и посещал Вятскую классическую гимназию. W 14 лет Циолковский внезапно заинтересовался геометрией, арифметикой, физикой и принялся бессистемно эти предметы самостоятельно изучать. Параллельно увлекся работой на токарном станке, появились мысли о создании аэростата. Отец не мог не отметить способности сына к технике и отправил его учиться в Московское техническое училище.

Циолковский проучился в Москве три года (1873-1876), после чего по разным причинам вынужден был вернуться к отцу в Вятку. На месте он стал подрабатывать репетиторством по алгебре и геометрии. У молодого человека была способность доступно объяснять сложные предметы, что самым положительным образом сказалось на его репутации преподавателя. Он никогда не торговался за оплату своего труда, так что люди разного достатка всегда могли к нему обратиться за помощью. Другой его особенностью, как знающего свое дело педагога, стало включение в образовательный процесс наглядного материала (фигур), которые он изготавливал своими руками и приносил на уроки.

W 1878 году Циолковские, Константин и отец, вернулись в Рязань. Здесь с репетиторской деятельностью у Константина не сложилось, и он принимает решение сдать экстерном экзамен на звание учителя народных училищ, что успешно и исполняет в сентябре 1879 roku. Спустя четыре месяца он получает назначение в городок Боровск недалеко от Калуги. W 1892 году Циолковского, как одного из лучших педагогов, переводят в Калугу (Калужское уездное училище), Miasto, где ученый проживет до конца жизни.

5. Вклад Циолковского в науку

Сначала неизбежно идут: мысль, фантазия, сказка. За ними шествует научный расчет, и уже в конце концов исполнение венчает мысль”.
Циолковский К. mi.

Циолковский с зеркалом

Чудаком и фантазером считали Циолковского окружающие его люди. Мнение это менялось по мере принятия в ученом свете научных работ калужского учителя. Первые обнародованные работы Циолковского такие как: „Теория газов”, «Механика животного организма» и «Продолжительность лучеиспускания Солнца» нашли положительные отзывы у видных столичных ученых. Что нельзя сказать о его новаторской идее создания дирижабля.

Об усовершенствовании аэростата Циолковский впервые задумался в 1885 rok, и итогом этих размышлений стало изобретение им летательного аппарата с тонкой металлической оболочкой с гофрированными боковинами, а вместо водорода ученый предложил использовать нагретый воздух. Однако научное сообщество не нашло нужным уделить время и выделить средства на создание модели дирижабля Циолковского.

W 1887 году Циолковский написал научно-фантастическую повесть «На Луне». Сила воображения ученого была столь велика, что его описания поверхности Луны от лица героя повести, очутившемся на спутнике Земли, как мы сейчас понимаем, оказались на удивление точными: „Мрачная картина! Даже горы обнажены, бесстыдно раздеты, так как мы не видим на них легкой вуали — прозрачной синеватой дымки, которую накидывает на земные горы и отдалённые предметы воздух… Строгие, поразительно отчётливые ландшафты! А тени! O, какие тёмные! И какие резкие переходы от мрака к свету! Нет тех мягких переливов, к которым мы так привыкли и которые может дать только атмосфера. Даже Сахара — и та показалась бы раем в сравнении с тем, что мы видели тут”. Также точными оказались предположения Циолковского и относительно вида Земли и Солнца с Луны, и относительно проистекания там различных физических процессов.

W 1894 году Циолковский написал статью «Аэростат или птицеподобная (авиационная) летательная машина». И снова научное сообщество России оказалось глухо к идеям учителя-самоучки. Спустя 20 лет в Европе запустили первый моноплан, который соответствовал описанной Циолковским ранеептицеподобной машине”.

W 1903 году Циолковский написал статьюИсследование мировых пространств реактивными приборами”, в которой предложил для освоения космического пространства использовать ракету с двигателем на особом топливе из сжиженного водорода и кислорода, а также рассчитал скорость („вторая космическая скорость”), при которой корабль может выйти в Солнечную систему. Это и многие другие практические аспекты послужили тем основанием, на котором было построено советское ракетостроение.

Среди других интересных идей Циолковского выделяют изобретение лифта, с помощью которого люди смогли бы попасть в космос, а также поезда на воздушной подушке („Сопротивление воздуха и скорый поезд”, 1929). Ponadto, Циолковский описал свое представление о том, куда должно двигаться в своем развитии человечеству, раздвигая границы привычного земного понимания.

6. Życie osobiste. ostatnie lata życia

Циолковский посвятил всю свою жизнь науке, сознательно отказываясь от соблазна глубоких личных отношений. С прагматизмом он подошел и к выбору супруги. Женился Циолковский в возрасте 23-х лет на дочери священника единоверческой церкви в Боровске, у которого снимал жилище. Девушку звали Варварой. По словам, Циолковского, любви между ними не было, но присутствовало уважение. В браке родилось семь детей, двое из них покончили жизнь самоубийством (Игнатий и Александр), один умер во младенчестве.
О сложном характере Циолковского пишет в своих мемуарах его дочь Мария. Весь быт и жизнь домочадцев, według niej, были подчинены отцу. Талантливый педагог в рамках учебных заведений, где ему приходилось преподавать, со своими детьми Циолковский был строг и нетерпим.
Себя Константин Эдуардович считал влюбчивым, увлекающимся, при этом намеренно не позволял себе отдаться чувственным порывам, объясняя свой мужской аскетизм ответственностью перед женой и детьми. Сам же ученый в мемуарах подытожил размышления о своей семье: „от таких браков дети не бывают здоровы, удачны и радостны”.

С установлением советской власти фигура Циолковского стала заметной. Его избрали членом Социалистической академии общественных наук (1918). W listopadzie 1921 года учёному была назначена пожизненная пенсия за заслуги перед отечественной и мировой наукой.

Скончался Циолковский 19 wrzesień 1935 lat 78 лет от рака желудка. Проводить в последний путь странного ученого-самоучку пришли около 50 tys. osoba.

Константин Циолковский (1857-1935), Ижевское - Калуга

„Szósty lipca”, (1968)

кадр из х/ф "Шестое июля"кадр из х/ф "Шестое июля"
кадр из х/ф „Szósty lipca”кадр из х/ф „Szósty lipca”

„Szósty lipca” spodoba się miłośnikom i koneserom wysokiej jakości kina historycznego. Film wygląda dynamicznie. Efekt zanurzenia się w atmosferze szaleńca 1918 roku jest obecny. Praca aktorów – na wysokości, tak poza tym, jak praca wizażystów (na przykład, nie można rozpoznać Wasilija Lanovoy w roli F.. Dzierżyńskiego, tak po mistrzowsku nad tym pracował). Film przedstawia chronologię wydarzeń w postaci wygaszaczy ekranu., что добавляет документальности. Наверно, такие фильмы стоило бы показывать детям в школе на уроке истории в качестве закрепляющего материала.

Zobacz x / f „Szósty lipca” можно tutaj.

1. Zespół filmowy „Szósty lipca”

W rolach:
-Юрий Каюров — в роли Владимира Ильича Ленина;
Владимир Татосов — Свердлов;
Василий Лановой — Дзержинский;
Борис Рыжухин — Чичерин;
Георгий Куликов — Бонч-Бруевич;
Владимир Самойлов — Подвойский;
Алла Демидова — Мария Спиридонова;
Иван Соловьёв — Андрей Колегаев, член ЦК партии левых эсеров;
Армен Джигарханян — Прош Прошьян, член ЦК партии левых эсеров;
Николай Волков — граф Вильгельм Мирбах, немецкий посол.

– Gatunek muzyczny: исторический фильм;
– Producent: Юлий Карасик;
– scenariusz: Михаил Шатров.

2. Spisuj krótko

1918 rok. В России сложная послереволюционная обстановка раздрая. В марте подписан Брестский мир, согласно которому РСФСР вышел из Первой мировой войны. Однако договор этот не всем революционерам по душе. W szczególności, партия левых эсеров вступает за отказ выходить из войны, о чем и заявляет 4 июля на V Всероссийском съезде Советов рабочих, крестьянских, красноармейских и казачьих депутатов. Ленин обосновывает не целесообразность подобного хода.

6 июля на заседании эсеры принимают решение провести теракт, а именно устранить немецкого посла графа Вильгельма фон Мирбаха, и тем самым разорвать заключенный в марте договор. Дело это поручают Якову Блюмкину, с чем тот успешно справляется. Далее эсеры не сбавляя активность, захватывают важные городские объекты.
Тем временем Ленин дает распоряжение о скором прибытии в Москву частей Латышской стрелковой дивизии для подавления лево-эсеровского мятежа. На следующий день части прибыли в город и утихомирили мятежников.

3. Estetyka filmu

Alexandra Kollontai (1872-1952), Petersburg – Moskwa

Алксандра Коллонтай.

1. Alexandra Kollontai (Domontowicz), rok i miejsce urodzenia. Przyjście

Urodziła się Alexandra Mikhailovna Kollontai 19 Martha 1872 r. w Petersburgu w dobrze urodzonej i zamożnej rodzinie.
Nazwisko panieńskie Kollontai – Domontowicz. To nazwisko pochodzi od imienia starego przodka Aleksandry Michajłowej Dovmont Pskovsky, który mieszkał w 18 w. i który panował w Pskowie.
Głowa rodziny Domontowiczów, Michaił Aleksiejewicz, od ukraińskich szlachciców, szlachetny generał, Szanowany człowiek. Podczas wojny rosyjsko-tureckiej (1878-1879) był w środku wydarzeń na Bałkanach, a później gubernator Tarnovo w Bułgarii.

Matka Aleksandry Michajłowna była córką Aleksandra Masalina, kupującego i sprzedającego las., przybył do Sankt Petersburga z Finlandii. I chociaż był człowiekiem przedsiębiorczym iz powodzeniem dorobił się fortuny, jego nazwisko nie było dobrze urodzone. Jednak ta konwencja nie przeszkodziła, ostatecznie, związać się z nim z autorytatywną rodziną Domontowicza.
Kollontai szczegółowo opisuje historię swojej rodziny w pamiętniki „Z mojego życia i pracy”.

2. Edukacja. Małżeństwo.

Семья Коллонтай - Александра, муж Владимир, сын Миша.

Zamiłowanie Kollontai do rewolucyjnych pomysłów poprzedziły lata nauki w domu, wysoka jakość i wszechstronność. Wśród innych niezbędnych umiejętności edukacyjnych Alexandra mówiła po niemiecku, Francuski, język angielski, fiński, które posłużyły jej w przyszłości jako dobra pomoc w prowadzeniu kampanii.
Przed, jak pojawiły się pierwsze myśli o transformacji carskiej Rosji, Shura Domontovich marzył o zostaniu pisarzem, a nawet napisał powieść. W celu obiektywnej oceny swoich umiejętności pisarskich wysłała historię pisarzowi Korolenko, który odpowiedział jej niepochlebną recenzją: „Jeśli napisałeś ulotki propagandowe, możesz osiągnąć więcej. Masz mniej danych dotyczących beletrystyki ”. Więc, można by powiedzieć, Korolenko dał „zielone światło” przyszły rewolucyjny i profesjonalny agitator Kollontai.

W 1893 rok Aleksandra Michajłowna wyszła za mąż za absolwenta Wojskowej Akademii Inżynierii, oficer Vladimir Kollontai, która to była ona, tak poza tym, drugi kuzyn. Wkrótce para miała syna Mishę. Jednak sposób życia i standardowa rozrywka kobiet tamtej epoki w żaden sposób nie odpowiadała żywym, ideologiczny i aktywny charakter Aleksandry. Chciała poświęcić się czemuś więcej, niż tylko rodzina.
Oglądanie mrocznego i ciężkiego życia zwykłych ludzi pracy, Kollontai znajduje, że pomoc mu w uwolnieniu się od tego byłaby szlachetną i słuszną rzeczą. Ponadto, pozycja kobiet na świecie wydaje jej się również przygnębiająca, i nie może też zostawić go bez uwagi. Poprzez swojego byłego nauczyciela zbliża się do podziemia, gdzie spotyka Elenę Stasovą, aktywny działacz rewolucji rosyjskiej, który nauczył ją podstaw pracy konspiracyjnej.

3. Droga do rewolucji

Коллонтай Александра Михайловна
Kollontai A. M.

… Za granicą mogłem przeczytać całą literaturę zakazaną w Rosji i spotkać żywych ludzi, udział w ruchu robotniczym. Mógłbym zostawić moją małą Mishę z rodzicami, i Kollontai musi zrozumieć, czego chcę w życiu i dlaczego ja. musi go opuścić. Jeśli tego nie rozumie, to znaczy, i tak nie możemy żyć razem. Nie zrezygnuję z mojego zadania. Pójdę do tych, kto chce wyzwolenia robotników z kapitalizmu, z caratu.

Kollontai A. M. „Z mojego życia i pracy”

Wykorzystując wiarygodną wymówkę, aby studiować w Zurychu, w 1898 rok Kollontai wyjeżdża i wyjeżdża z mężem i synem do Europy, aby w pełni zapoznać się tam z rewolucyjnymi ideami Marksa. Rok później powrócił Kollontai. W tym czasie napisała wiele artykułów., dzieła literackie i naukowe. Jest publikowany w różnych publikacjach., równolegle Kollontai wykonuje prace podziemne. Podczas następnej podróży zagranicznej poznaje Różę Luksemburg, zbliża się do Plechanowa.

9 grudzień 1905 roku Kollontai był w Petersburgu i był świadkiem wydarzeń „Krwawa niedziela”. W swoich wspomnieniach opisuje to, co wydarzyło się w barwach charakterystycznych dla opozycji., oskarżanie caratu o nieludzki stosunek do jego mieszkańców, cichy, W międzyczasie, o prowokacjach wyszkolonych buntowników.
W tym samym 1905 rok Kollontai spotyka V. Lenina.

W 1908 roku Aleksandra Kollontai pośpiesznie wyemigrowała. Została oskarżona o wzywanie w książce do powstania zbrojnego „Finlandia i socjalizm”. Za granicą Kollontai nie zaprzestała swojej aktywnej działalności, ale wręcz przeciwnie, rozwinięty ee. Odwiedził wiele krajów europejskich, odwiedził USA, gdzie również wykładała, wzywając zwykłych ludzi do zjednoczenia się w wojnie przeciwko kapitalizmowi.

Istota kampanii Kollontai: ludzie powinni zapomnieć o swojej narodowości, być ponad tym. Zjednoczcie ludzi, w tym przypadku, będą według klasy. Kolejnym aktywnym apelem do mas, by działały jako zjednoczony front przeciwko wojnie, żołnierze zostali poproszeni o złożenie broni. Przez aspiracje rewolucjonistów, jest w rękach zwykłych ludzi, jako najbardziej zainteresowana strona, jest wola zakończenia tej krwawej wojny, uwolniony przez kapitalistów (przemówienie o pierwszej wojnie światowej).
Najlepszym wynikiem dla Imperium Rosyjskiego w tej wojnie jest przegrana – taki stosunek do pozycji Rosji w tej światowej bitwie sformułował V.. I. Lenina, i Kollontai, jego żarliwy zwolennik, preparat ten został aktywnie wprowadzony do mas. Więc, według rewolucjonistów, wojna imperialistyczna przerodzi się w wojnę domową. Dopiero potem można zbudować sprawiedliwe społeczeństwo..

4. Po rewolucji 1917

Коллонтай А. М., революционерка

Po zwycięstwie rewolucji w lutym 1917, Kollontai został wybrany przez bolszewików na członka CEC. Za aktywną agitację antywojenną wśród żołnierzy i marynarzy w warunkach ustalonych w kraju „podwójna moc” Aleksandra Michajłowna została aresztowana i osadzona w więzieniu na sugestię Rządu Tymczasowego. Dzięki wysiłkom M.. Gorky i L.. Piękno, ją jednak, wkrótce zwolniony.

30 październik 1917 Kollontai otrzymał osobiście od V. Lenin pełnił funkcję komisarza ludowego ds. Pomocy publicznej w I składzie Rady Komisarzy Ludowych, a zatem, została jedną z pierwszych kobiet-pastorów. Na tym stanowisku, w trudnych warunkach iw krótkim czasie udało jej się zorganizować wypłatę emerytur i wynagrodzeń ludności..
Z jej inicjatywy powstaje Departament Ochrony Matek i Niemowląt., a także Kolegium Ochrony i Zapewnienia Macierzyństwa i Niemowlęctwa. Teraz każda kobieta i jej dzieci mogły liczyć na ochronę państwa.

W styczniu 1918 lat w „Głoszenie” Patriarcha Tichon Aleksander Kollontai został wyklęty. Powód: próba aktywisty rekwizycji Ławry Aleksandra Newskiego w Piotrogrodzie. Pod dowództwem marynarzy Kollontai działali, który spotkał się z ostrym sprzeciwem wierzących. Arcykapłan Piotr Sceptrov zginął podczas akcji. Historia okazała się brzydka.

5. Walka o prawa kobiet.

Коллонтай А .М.

W przedrewolucyjnej Rosji aktywność kobiet wyraźnie wzrosła, i, w konsekwencji, na podstawie jakiejś ideologicznej lub politycznej pozycji, zaczęli gromadzić się w różnych kręgach i organizacjach. Kollontai nie należał do żadnej z tych grup., chociaż byłem w kontakcie z ich członkami. Dla Aleksandry Michajłowej to stanowisko dla kobiety, promowane przez feministki, sufrażystki itp.. wydawało się zbyt ograniczone.
Kobieta w budowie państwa radzieckiego, według Kollontai, powinni maszerować w tych samych szeregach z mężczyznami, na równi z nim. To było to zadanie, które wykonywała, kiedy z jej inicjatywy w 1919 roku utworzono departament kobiet Komitetu Centralnego RCP(b). Walka z analfabetyzmem kobiet, zaczęły pojawiać się czasopisma dla kobiet („Pracownica”), zapraszano kobiety na spotkania i konferencje, a także w każdy możliwy sposób zaangażowany w pracę w różnych instytucjach wydziałów kobiecych, budząc w nich tym samym chęć włączenia się w życie społeczne i polityczne państwa.

6. Teoria szklanki wody

Ze względu na jej ideologiczne stanowisko dotyczące pozycji kobiet w młodym państwie Alexandra Kollontai jest często przypisywana autorstwu „teoria szklanki wody”, bardzo popularny wśród młodych ludzi w latach dwudziestych XX wieku, którego istota sprowadza się do jednej prostej myśli: aby zaspokoić swoje instynktowne potrzeby seksualne, osoba nie powinna doświadczać trudności, w formie zobowiązań wobec wspólnika. Wystarczy być nim, najmniej, uroczy. Seks bez miłości i zaangażowania – prosta czynność jest podobna do elementarnej umiejętności wypicia szklanki wody, gdy jest się spragnionym. Niemniej jednak, Kollontai nie jest autorem tej teorii., jednak podobne motywy można znaleźć w jej pracach teoretycznych dotyczących „nowa kobieta” w nowych warunkach: „Rodzina nie jest już potrzebna. Państwo tego nie potrzebuje, ponieważ odwraca uwagę kobiet od pożytecznej pracy dla społeczeństwa, nie są potrzebne członkom rodziny, ponieważ wychowanie dzieci jest stopniowo przejmowane przez państwo” lub „Przestarzała instytucja rodziny przeczy idei komunizmu; zamiast tego wystarczy utworzyć fundusz, aby pomóc wszystkim, kto potrzebuje ze względu na konsekwencje wolnej miłości”.

7. Życie osobiste. Pavel Dybenko

Дыбенко П. и Коллонтай А.
Dybenko P. i Kollontai A.

Życie osobiste Aleksandry Kollontai było bardzo bogate. jest, być może, był typem kobiety, które są zwykle nazywane „fatalny”, albo była po prostu kobietą o zimnym umyśle.
Pierwszy znany nam „ofiary” Ostrogradsky został nauczycielem literatury rosyjskiej z miłości do Aleksandry. Mężczyzna chciał się otruć, ale udało im się to wypompować.
druga – Ivan Dragomirov, syn słynnego dowódcy Dragomirowa, działał na pewno: zabity kulą, zastrzelił się.
Alexander Shlyapnikov, osoba odpowiedzialna w partii bolszewickiej, przez pewien czas był cywilnym mężem Kollontai, po zerwaniu dostałem załamania nerwowego.
Dalej, Oficer piechoty morskiej (imię nieznane), zakochany w Kollontai, popełnił samobójstwo, poznanie jego praktycznego zastosowania w życiu „teoria szklanki wody”. Po to aby, na tej liście „niefortunny” Pierwszy legalny mąż Kollontai wyszedł stosunkowo łatwo – Vladimir. Zmarł w szpitalu w r 1917 r.

„Odwrócić” na froncie miłości przyleciał do Kollontai 1917 rok w postaci Pawła Efimowicza Dybenko. Komisarz Ludowy ds. Morskich (minister marynarki wojennej), szef Tsentrobalt, został prawnym małżonkiem Aleksandry Michajłowej. Różnica wieku między nowożeńcami była 17 lat. Aleksandra Michajłowna w tym czasie się odwróciła 45 lat, Dybenko – 28. jest – wykształcona szlachcianka ze stolicy, czy on jest – niepiśmienny żeglarz z regionu Czernihowa. Ale między nimi zapłonęła iskra, tego rodzaju pasja, że Kollontai nigdy nie przestała być sobą zdumiona, odkrywanie, że jest zdolna do odczuwania zazdrości i innych zaborczych uczuć w stosunku do mężczyzny, co było całkowicie sprzeczne z jej rozumieniem obrazu „nowa kobieta” w państwie sowieckim, całkowicie wolny od takich uprzedzeń. Być może, Spośród wszystkich kochanków obecnych w jej życiu Dybenko przetrwała najdłużej.

Коллонтай А. и Дыбенко П.
Kollontai A. i Dybenko P.

Dybenko miał wśród żeglarzy wielki autorytet, i fakt ten zmusił rząd bolszewicki do ostrożnego komunikowania się z nim, nawet w tych przypadkach, kiedy zachowywał się arbitralnie.
W lutym 1918 lat Armii Czerwonej, działając pod dowództwem Dybenko, nie mógł oprzeć się atakom wojsk Kaisera pod Pskowem i Narwą i wycofał się do Yamburga. Tutaj Dybenko miał dołączyć do wojsk generała Parskiego D.. P., zamiast tego zaczął zachowywać się z niegdyś carskim generałem z wyraźną pogardą, niechętny do koordynowania działań zbrojnych przeciwko wrogowi. Dalej, raz w Moskwie, Dybenko swoim nieadekwatnym zachowaniem zmusił Lenina do wydania rozkazu aresztowania go. Kollontai rzuciła się na ratunek mężowi. Do niej, jako autorytatywny bolszewik, wydał małżonka za kaucją, jednak wkrótce uciekł z inwigilacji do Samary w towarzystwie kilkuset marynarzy. Po długich negocjacjach Dybenko zostaje przekonany do powrotu do Moskwy (znowu nie bez udziału Kollontai), gdzie rozprawa się nad nim odbyła?. Dybenko uniewinniony, ale nadal są wyrzucani z partii.
Niedługo potem Dybenko został schwytany przez Niemców.. Grożono mu egzekucją, ale interwencja Kollontai po raz kolejny zmieniła bieg wydarzeń: Dybenko został wymieniony na niemieckiego oficera jeńca.
Po pewnym czasie Dybenko ponownie otrzymał możliwość dowodzenia jednostką wojskową, a ostatecznie został nawet dowódcą armii krymskiej.

Jednak ten związek miał się zakończyć.. Kollontai jest całkowicie wyczerpana ciągłym oszukiwaniem męża, musiała upokorzyć się zazdrosną histerią. Po kolejnym z nich Dybenko strzelił sobie w klatkę piersiową, ale kula trafiła w rozkaz i nie dotarła do celu. Udał się do szpitala na leczenie, i Kollontai „uciekać” от любви в должности посла в Норвегию по назначению И. Stalina. Дыбенко Павел был расстрелян в феврале 1938 roku.

8. Первая женщина-посол

Коллонтай А. цветное фото
Kollontai A. M.

W 1922 году Александра Коллонтай была направлена И. W. Сталиным чрезвычайным и полномочным послом в Норвегию. В истории до этого момента женщина-посол была замечена единожды и то в далеком 17 w. (Катарина Стопиа, посол Швеции в России). Z 1926 przez 1927 Коллонтай налаживала советско-мексиканские отношения, находясь в Мексике.

Podczas miesiączki 1930-1945 rr. Alexandra Mikhailovna – посол в Швеции. Ее усилиями поддерживался нейтралитет этой страны в период борьбы Гитлера за симпатии в Скандинавии.
W 1944 году Коллонтай снова взялась за посредническую роль на переговорах о выходе Финляндии из войны, и работу свою выполнила успешно.

9. ostatnie lata życia

В должности посла в Швеции Коллонтай пробыла до 1945 roku. В марте она прибыла в Москву, а в июле завершила свою, так сказать, дипломатическую карьеру. Причины тому объективные: почтенный возраст (73 roku) и последствия перенесенного инсульта. После этого, Александра Михайловна занялась написанием мемуаров. Много воспоминаний она оставила о Ленине В. I.

Умерла Александра Коллонтай 9 Martha 1952 r. во сне от инфаркта. Pochowany w Moskwie na cmentarzu Nowodziewiczy.

Александра Коллонтай (1872-1952), Санкт-Петербург - Москва

Alexander Benois (1870-1960), Petersburg – Paryż

Александр Бенуа
Alexander Benois
1. Rok i miejsce urodzenia Alexandre Benois. Rodzina

Urodził się Aleksander Nikołajewicz 3 Może 1870 lat wg. Petersburg. W rodzinie Benois każdy rodzaj twórczości był traktowany z szacunkiem, próbując rozwijać pojawiające się talenty. Ojciec artysty, Nikolai Leontievich Benois był potomkiem Francuzów, którzy uciekli przed rewolucją do Rosji, pełnił funkcję akademika architektury. Jego brat, Leonty, był artystą i muzykiem. Matka artysty Kamilla Albertovna, pochodził z włoskiej rodziny Kavos. Jej dziadek był dyrygentem rosyjskich i włoskich zespołów operowych i napisał wiele utworów muzycznych.
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
Alexandru Benois 5 lat. Paryż, 1875 r.
2. Edukacja

Aleksander Nikołajewicz zaczął rysować jako dziecko, podczas nauki w prywatnym przedszkolu. Z 1885-1890 rr. Benoit uczył się w prywatnej sali gimnastycznej Może K.. I., gdzie zaprzyjaźnił się z wieloma utalentowanymi młodymi ludźmi, później stworzył podstawę społeczeństwa „Świat sztuki”. To jest o Sum K., Nouvelle V., Filozofowie D.. (kuzyn C.. P.. Дягилева), Bakste L.
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
Uczeń Alexandra Benois

Rodzina Benois trzymała się tradycji sztuki konserwatywnej, podczas gdy Alexander z zadowoleniem przyjął odejście od doskonałości akademickiej. W życiu młodego artysty był okres, kiedy on, bycie licealistą, zaczął uczęszczać na wieczorowe zajęcia Akademii Sztuk Pięknych. Ale wkrótce byłem rozczarowany, a po ukończeniu liceum zdecydowałem się na studia prawnicze. I wybrał swojego starszego brata Alberta na nauczyciela malarstwa, piękny akwarelista, uzupełnienie studiów o samodzielnie opracowany program z naciskiem na studiowanie historii sztuki.
3. Pierwsze próby zadeklarowania siebie

W 1893 rok (23 roku) Benoit po raz pierwszy zaprezentował swoje prace na wystawie krajowej „Towarzystwo Akwareli”.
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
Wersal, 1898

Kiedyś Benoit wpadł w ręce książki P.. Mutera „Historia malarstwa”, i po przeczytaniu został znaleziony, że w pracy autora nie ma ani jednej linijki o malarstwie rosyjskim. Potem młody człowiek, kierując się poczuciem sprawiedliwości, napisał list do Muthera, nie licząc na odpowiedź. Jaka była niespodzianka Benoit, kiedy pisarz do niego napisał, szczerze przyznając się do tego, że wcale nie jest zaznajomiony z malarstwem rosyjskim. Zaprosił Aleksandra do samodzielnego napisania artykułu na brakujący temat, które w kolejnym wydaniu zostaną zamieszczone w książce. Benoit wykonał swoją pracę znakomicie – tak miało miejsce jego pierwsze doświadczenie w historii sztuki. Później tekst został przetłumaczony na język rosyjski i opublikowany w rosyjskich czasopismach. Benoit natychmiast zwrócił na siebie uwagę, głównie, jako praktykujący i teoretyk w jednym.
4. „Świat sztuki”

W 1898 rok Benoit z ludźmi o podobnych poglądach (DO. Somov, W. Nouvelle, re. Filozofowie, L. Buxt, M. Dobuzhinsky, mi. Wyrzutnia) tworzy magazyn „Świat sztuki”. Sam Aleksander Nikołajewicz mówił o celach magazynu:

„Kierowaliśmy się nie tyle względami „ideologiczny” zamówienie, ile praktycznej potrzeby. Wielu młodych artystów nie miało dokąd pójść. Na dużych wystawach byli lub wcale nie byli przyjmowani – akademicki, mobilny i akwarela, lub zaakceptowane tylko z odrzuceniem tego wszystkiego, w którym sami artyści widzieli najbardziej wyraźny wyraz ich poszukiwań ... I dlatego Vrubel był z nami obok Baksta, i Somov obok Malyavina. DO „nierozpoznany” te z „rozpoznane”, którzy czuli się nieswojo w zatwierdzonych grupach. Głównie, Podszedł do nas Lewitan, Korovin i, ku naszej największej radości, Serov. Jeszcze raz, ideologicznie i przez całą kulturę należeli do innego kręgu, były to ostatnie potomstwo realizmu, nie pozbawione „wędrowne zabarwienie”. Ale u nas związała ich nienawiść do wszystkiego, co zatęchło, ustanowiony, nie żyje ".

Кустодиев, "Мир искусства", Бенуа
Kustodiev B.. M. Portret zbiorowy artystów społecznych „Świat sztuki”
5. Malowanie Benoit

Benoit prawie zawsze preferował malarstwo pejzażowe. Jego pierwsza samodzielna praca (1892-1895) przedstawiają cykl obrazów Pawłowska, Peterhof, Carskie Sioło, zakątki starego Petersburga, a także miast w Niemczech i Szwajcarii, ich stare kwatery i zabytki architektury. Później, już dojrzały mistrz, Benoit wykonał serię krajobrazów Wersalu, do którego wracałem wielokrotnie (1896, 1897, 1898, 1905, 1906, 1907, 1914), Peterhof (1900), Oranienbaum (1901), Pavlovska (1902), Rzym (1903), Wenecja (1912).
Бенуа, Версаль. Фонтан Бахуса зимой. 1905 г
Wersal. Fontanna Bachusa zimą. 1905 r
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж

We wszystkich tych seriach dominują zdjęcia miejsc historycznych., parki pałacowe i dzieła sztuki. Artysta interesował się przyrodą głównie w związku z historią.. Tylko później, wśród prac 1911-1916 lat zaczęły pojawiać się czysto krajobrazowe cykle akwareli, przedstawiające naturę Włoch, Szwajcaria i Krym.
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
6. Praca Benoita w teatrze

Alexandre Benois zadebiutował jako artysta teatralny w 1902 rok, powierzono mu zorganizowanie produkcji opery R.. Wagner's Death of the Gods w Teatrze Maryjskim. W 1903 od roku zajmuje się szkicami scenografii do baletu N.. W. Cherepnin „Pawilon Armidy”.
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
Sceneria A. Benois dla opery Śmierć bogów w Teatrze Maryjskim

To Benois wpadł na pomysł stworzenia prywatnej trupy baletowej, rozpoczęła się w 1909 rok triumfalnych występów w Paryżu - „Pory roku rosyjskiego”. W trupie pełnił funkcję dyrektora artystycznego. Rola Diagilewa S., którego imię nieodmiennie kojarzy się z sukcesem „Rosyjskie sezony”, raczej w skutecznej administracji, umiejętność nawiązywania znajomości i rozwiązywania problemów finansowych.
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
Sceneria A. Benoit do baletu „Pietruszka”
7. Benois Illustrator

Między innymi Benoit jest jedną z najbardziej aktywnych postaci ruchu artystycznego., ożywił sztukę grafiki książkowej w Rosji. Zaczęły się pierwsze testy w tej dziedzinie „Szczytowa dama” Puszkina, Ilustracje Benoita znalazły się w trzech tomach zebranych dzieł Puszkina. W 1904 rok, on sam był ilustrowany „ABC na zdjęciach”.

Rysunki do Jeźdźca z brązu Puszkina uważane są za najlepsze dzieła książkowe artysty. Cykl pierwszej opcji składa się z 32 rysunki tuszem i akwarelą, imitujący kolorowy drzeworyt.
Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж
ilustracja A. Benoit do wiersza „Jeździec miedziany”
8. Po rewolucji

Z 1917 przez 1926 Benoit był odpowiedzialny za Galerię Sztuki Hermitage, to znaczy. był urzędnikiem państwowym. W 1921 roku aresztowano dwóch braci artysty – Leonty i Michaił. W 1926 artysta wyjechał do Paryża, aby udekorować spektakl „Grand Opera” i nigdy nie wrócił do bolszewickiej Rosji.
художник Александр Бенуа

W nowej ojczyźnie Alexander Benois nie zdołał już stworzyć niczego znaczącego. Jedynym dziedzictwem tego okresu były wspomnienia z dzieciństwa i młodości., o okresie „srebrny wiek”, z jego ideologicznymi poszukiwaniami i formacją.

Aleksander Nikołajewicz zmarł w r 1960 rok we Francji, żył prawie 90 lat.

Александр Бенуа (1870-1960), Санкт-Петербург - Париж

Sławne rewolucjonistki Rosji

Na początek. 20 w. w społeczeństwie rosyjskim jego żeńska połowa zaczęła coraz pewniej bronić swojego prawa do życia bez warunków ograniczających ich działalność. Wiele kobiet zrozumiało, że są gotowi wyjść poza ramy obowiązków rodzinnych i sprawdzić się w innych dziedzinach życia. W szczególności, okazało się, co jest czysto męską intencją, jak przygotować i przeprowadzić zamach stanu w kraju, typowe dla wczorajszych młodych dam z muślinu. Po pierwsze, romans rewolucji został porwany przez wykształconych, dobrze urodzone panie, a niektóre z nich wykazały imponującą produktywność.
Tutaj stopniowo będzie tworzona lista nazwisk żeńskich rewolucjonistek z różnych partii politycznych, z krótkim podsumowaniem ich biografii i zasług podczas radykalnych zmian, a następnie.

1. Alexandra Kollontai (Domontowicz)

Александра Коллонтай (Домонтович), жизнь и деятельность
Alexandra Kollontai (Domontowicz)

Alexandra Mikhailovna Kollontai (1872-1952), pani wielkiego rodu, ojciec wysokiego rangą generała, uczestnik i bohater wojny rosyjsko-tureckiej (1877-1878rr). Nieobliczalny, wykształcony, jeden piękny moment, już będąc zamężną kobietą, zdała sobie sprawę, że nie chce żyć tak samo dobrze odżywionym życiem, podczas, jak zwykli ludzie cierpią z powodu króla-despoty. Całą energią przyłączyła się do ruchu socjaldemokratycznego, a po rewolucji została pierwszą na świecie kobietą-ministrem: w pierwszym rządzie sowieckim Kollontai został wybrany komisarzem ludowym ds. pomocy społecznej (Zakład Ubezpieczeń Społecznych). W trudnych warunkach 1917 – 1918 rr. Aleksandra Michajłowna zdołała zorganizować pracę w zakresie pomocy społecznej dla ludności.

Inną ważną działalność Kollontai odnotowano jako ambasadora ZSRR w Szwecji. Tutaj, podczas II wojny światowej, podjęła szereg wysiłków, aby zachować neutralność Szwecji., i, używając szwedzkich rozwiązań, w 1944 r. przyczyniły się do wyjścia Finlandii z wojny.

Kollontai odegrał również wiodącą rolę w niszczeniu pozostałości przeszłości dotyczących kobiet. Publicznie poparła ten pomysł, że kobieta może być niezależną jednostką, a nie tylko przywiązanie do męża. Jednocześnie nigdy nie odmawiano instytucji rodziny Kollontai, podkreślając jedynie znaczenie równości płci.

2. Larisa Reisner

Лариса Рейснер, революционерка
Larisa Reisner

Larisa Mikhailovna Reisner (1895-1926) – utalentowany pisarz i dziennikarz. Urodzony w zamożnej i inteligentnej rodzinie. W młodości porwały ją idee komunizmu. W literaturze Larissa ogłosiła się w tym wieku 18 lat. W 20 lat razem z ojcem wydał magazyn „Rudin”, którego istota została zredukowana do satyry na osobliwości rosyjskiego życia.

W ruchu rewolucyjnym Larisa szybko znalazła miejsce dla siebie, a teraz jest już komisarzem Floty Bałtyckiej. W 1918 rok – Reisner jest członkiem CPSU(b), Komisarz Sztabu Generalnego Marynarki Wojennej, uczestnik działań wojennych w Kazaniu. W 1921 rok razem z mężem F. Raskolnikow zostaje wysłany z misją dyplomatyczną do Afganistanu.
Świadek powstania hamburskiego w Niemczech, Reisner opisała to wydarzenie w swojej książce i esejach. Wycieczka do Donbasu zakończyła się zbiórką „Węgiel, żelazo i żyjący ludzie ”.

Atrakcyjny na zewnątrz, Reisner słynęła z romansów. Do najczęściej dyskutowanych z nich należy jej związek z Nikołajem Gumilowem. Pisarz i żeglarz, fan jazzu, Kolbasyev S. I. był także jednym z jej fanów. Niemniej jednak Larisa poślubiła Fedora Raskolnikowa, dyplomata z zawodu. Jednak ten związek był krótkotrwały., jak wszystkie jej kolejne powieści.
może, jakiś szczęściarz mógłby „krawężnik” „Valkyrie Revolution”, jednak jej życie zostało wymierzone 30 lat. Reisner zmarł, można by powiedzieć, prozaicznie, biorąc pod uwagę jej pracowite życie: zmarła na tyfus, którą zawarła z matką i bratem, picie surowego mleka. Matka i brat przeżyli, Larissa nie miała dość uduchowienia, brak siły fizycznej.

3. Nadieżda Krupskaya

Надежда Крупская в молодости
Nadieżda Krupskaya

Nadieżda Konstantinowna Krupska (1869-1939) lepiej znany nam jako asystent B.. I. Lenina. Ale jej znaczenie, oczywiście, znacznie szerszy. W młodym państwie sowieckim to właśnie Krupska wyznaczyła kierunek rozwoju polityki kulturalnej.. Asystentem była Nadieżda Konstantynowna, a także Zastępca Ludowego Komisarza ds. Edukacji Łunaczarski. Na jej wydziale powstawały czytelnie, biblioteki, uruchomiła programy edukacyjne dla chłopstwa, a także zrobił wiele innych chwil edukacyjnych.

Z inicjatywy Nadieżdy Konstantynownej w 1918 r. utworzono Piotrogrodzki Instytut Edukacji Pozaszkolnej, który przeszkolił personel do zwalczania analfabetyzmu wśród ludności. Później instytut ten rozrósł się do petersburskiego Instytutu Kultury. Ten program okazał się produktywny i opłacalny.: w ZSRR mogli zdobyć wszystkie wykształcenie. A jeśli wcześniej był to przywilej głównie wyższych warstw populacji, po 1917 wszyscy ludzie radzieccy otrzymali równe szanse.

4. Elena Stasova

Стасова Елена, женщины в русской революции
Stasova Elena

Elena Dmitrievna Stasova pochodziła ze słynnej rodziny przedrewolucyjnej Rosji. Jej dziadek, Wasilij Pietrowicz Stasow, wybitny architekt, kto zbudował, w szczególności, Katedra Świętej Trójcy w Petersburgu.
Jego syn, Vladimir Vasilievich Stasov (wujek Eleny Dmitrievny) – publicysta, krytyk sztuki, uznany krytyk sztuki, był wpływową postacią w kręgach inteligencji. na przykład, przy jego czynnym udziale twórczość artystów wędrownych zyskała dużą popularność.
Ojciec Eleny Stasovej, Dmitry Vasilievich, był nie mniej wpływowy. Z zawodu był prawnikiem, posiadał demokratyczne poglądy. W społeczeństwie utknął za nim przydomek „sumienie rosyjskiego zawodu prawnika”. W takiej rodzinie powstał pogląd Eleny Stasowej., bystry uczestnik rewolucyjnych wydarzeń.

Stasova przez długi czas pracowała w strukturach Kominternu, później w publikacji. Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej Elena Dmitrievna poprosiła o pójście na front jako tłumacz wojskowy, ponieważ. znał dobrze języki obce. Ale ze względu na jej wiek odmówiono jej tego. Stasova żyła długo, używając honoru i szacunku ludzi. Zostawiła pamiętnik, który warto przeczytać.

5. Maria Spiridonova

Мария Спиридонова, русская революционерка из эсеров
Maria Spiridonova

Maria Aleksandrovna Spiridonova, w przeciwieństwie do poprzednich na liście bolszewików, była jednym z przywódców Lewicowej Socjalistycznej Partii Rewolucyjnej. Spiridonova można nazwać jedną z najwybitniejszych postaci ruchu rewolucyjnego, uprzejmy, jego symbol.
Za udział w działaniach terrorystycznych podczas rewolucji 1905-1907 rr. Maria została aresztowana, mocno pobity przez żandarmów, następnie wysłany na Syberię, gdzie przebywała przed amnestią w lutym 1917 r. Po powrocie z wygnania Spiridonova, dzięki obrazowi przywiązanego do niej męczennika, wystartował z prędkością błyskawicy do politycznego rosyjskiego Olimpu.

Podczas rewolucji 1917 roku rozłam Partii Socjalistyczno-Rewolucyjnej, a Spiridonova stanęła na czele jej lewego skrzydła, bardziej radykalny, iw październiku 1917 rok poszedł do koalicji z bolszewikami.

Postać Spiridonovej miała silną wolę, bezkompromisowo omawiała z V. Lenina, ze Swierdłowem w Wszechrosyjskim Centralnym Komitecie Wykonawczym. 6 lipiec 1918 Spiridonova stała się jednym ze zwolenników lewicowej rebelii socjalistycznej, co nastąpiło z powodu innego stosunku bolszewików do pokoju brzeskiego. Szczegóły wydarzeń 6 Lipiec nakręcony w 1968 rok filmu o tej samej nazwie, gdzie Lyubov Spiridonova grała aktorka Alla Demidova („Szósty lipca”, 1968)
Po zwycięstwie bolszewików partia lewicy Evers została zlikwidowana.. Spiridonova została aresztowana 1937 rok, i 11 wrzesień 1941 roku została rozstrzelana wśród innych więźniów politycznych. To jest nic nie warte, że podczas jego uwięzienia, pisała listy do Jeżowa N.. I. z propozycją zabicia Hitlera na miejscu, że miała wielkie doświadczenie terrorystyczne. Ale jej los był inny.

6. Ariadna Tyrkova-Williams

Тыркова-Вильямс Ариадна, революционерка из партии кадетов
Tyrkova-Williams Ariadna

Ariadna Vladimirovna Tyrkova-Williams, historyk, pisarz, autor biografii A. Z. Puszkina. Była członkiem Partii Kadetów, następnie kategorycznie podkreślił jej antybolszewickie stanowisko. W drodze działania, czynność, oczywiście, ustąpił Kollontai, Krupskaya i inni bolszewicy, niemniej jednak w ramach swojej partii Ariadna Vladimirovna została zapamiętana jako błyskotliwa mówczyni. Skrytykowała radykalną reformę kraju, obawiał się całkowitego upadku struktury społecznej w imię wątpliwych ideałów.

Tyrkova pochodziła ze starożytnej rodziny szlacheckiej, wychował się w duchu idei liberalnych. W 1903 34-letnia Ariadna Vladimirovna została aresztowana za próbę przemytu 400 egzemplarze magazynu Petera Struve „Wyzwolenie”. Został skazany na 2,5 lat więzienia, ale z powodu choroby została zwolniona za kaucją, po czym wyemigrowała przy pierwszej okazji.
Po powrocie do domu współpracowała z Nivą, „Myśl rosyjska” i „Zwiastun Europy”. Napisała powieści „Ścieżka życia” i „Zdobycz”, książka „Anna Pavlovna Filosofova and her time”, zbiór esejów „Old Turkey and Young Turks”.
Z 1951 Tyrkova mieszkała w USA, tutaj napisała trzy książki pamiętników: „Na drodze do wolności” (1952), "Że, który już nie będzie " (1954), "Unosić się i opadać" (1956). Umarł w 1962 w wieku 92 lat.

Знаменитые женщины-революционерки России