Воскресенская Зоя (1907-1992), Узловая – Масква

зоя воскресенская

Зоя Воскресенская, на ее книгах выросло не одно поколение мальчишек и девчонок СССР. Все они были созданы в духе времени, характерном для советской действительности, и были необычайно популярны в свое время. В качестве дополнительного пособия по истории они интересны и сегодня.

Но это только одна сторона жизни Зои Ивановны. Большую часть жизни она занималась отнюдь не размеренной писательской деятельностью, а являлась агентом внешней разведки СССР.

1. Год і месца нараджэння
зоя воскресенская_казутина

Родилась Зоя Воскресенская 28 Красавік 1907 года в семье помощника железнодорожной станции Узловая, что в Тульской области. После смерти мужа мама Зои Ивановны вместе с тремя детьми перебралась в Смоленск. Там-то жизнь 13-летней девочки пошла по совсем новому, взрослому, пути.

2. ВЧК, колония, разведка

Однажды Зоя встретила человека, когда-то знавшего ее отца. Он проникся материальными проблемами семьи Воскресенских, и предложил Зое поработать библиотекарем в 42 батальоне войск ВЧК, где сам и служил. так, Зоя сталачекисткой”.

Библиотечная работа в 1923 году сменилась на воспитательную в колонии для малолетних преступников. Работа сложная, требует стального характера, а он у Зои Воскресенской, несомненно, был.

Как бы то ни было, но молодость берет свое. У 1925 году Зоя вышла замуж за Вл. Казутина, комсомольского активиста. По долгу службы супруга перенаправили в Москву. Вслед за мужем в столицу последовала и жена. Их брак не был долгим, даже несмотря на рождение сына Володи. О причинах развода Зоя Ивановна никогда не говорила, но можно предположить, что Владимиру оказалась не по душе увлеченность жены новой работой, связанной с разведкой. Зоя из библиотекарей ОГПУ, куда устроилась в 1928 годзе, у 1929 году перешла в сотрудники Иностранного отдела ОГПУ внешней разведки.

3. замежжа
Воскресенская Зоя, разведчица,

У 1930 году Зоя отправляется в первую зарубежную командировку в Китай. Там она официально работала машинисткой при советских представительствах. Проработав в Китае два года, Зоя отправляется на новой задание в Ригу. По заданию ей предстояло перевоплотиться в светскую даму, баронессу, с элегантными манерами.

После Риги последовали Вена, Берлин. Суть нового задания сводилась к тому, что Зое предстояло поехать в Швейцарию и там завязать отношения с генералом из генерального штаба Швейцарской армии. Получить с его помощью доступ к информации о военных планах Германии относительно Швейцарии и Франции.

Зоя Ивановна узнав, што “стать любовницейесть пункт задания, который не отменить, согласилась, но при этом сказала, что выполнив задание, приедет домой и застрелится. Руководство слишком хорошо относилось и уважало талантливую сотрудницу, чтобы желать ее преждевременной смерти. После этого разговора поездку в Швейцарию заменили на Финляндию, где Зое Ивановне предстояло заняться разведкой под прикрытием.

4. Рыбкин Борис Аркадьевич

У 1935 году в Воскресенская прибыла в Хельсинки из Москвы, как новый руководитель представительстваИнтуриста”. Насамрэч, Зоя Ивановна являлась заместителем резидента советской разведки в Финляндии. Примерно в это же время в Хельсинки прибыл советский консул по фамилии Ярцев. За этой фамилией скрывался Борис Аркадьевич Рыбкин, новый резидент разведки в Финляндии.

зоя воскресенская с мужем
Супруги Рыбкины

Поначалу отношения сотрудников никак не складывались, но через полгода молодые люди подали в разведывательный центр разрешение на женитьбу. Им дали добро.

5. Судоплатов
разведчик Судоплатов Павел
П. Судоплатов

В ходе работы супругам надлежало поддерживать связь с другими разведчиками, находящимися за рубежом, по своим источникам они получали сведения о планах Германии в отношении Финляндии, а также об отношении правительства Финляндии относительно к СССР.

На связи с четой Рыбкиных находился нелегал по имени Андрей. Он пытался внедриться в организацию украинских нацистов и проживал в Финляндии под видом эмигранта. Настоящее имя этого нелегала, которое позже войдет в историю советской разведкиПавел Судоплатов.

6. Перед войной. “Красная капелла
Воскресенская Зоя (1907-1992), Узловая - Москва

В Москву Рыбкины вернулись к концу 1939 года, где оба попали в Центральный аппарат разведки. Буквально перед войной Зоя Ивановна вошла в спец группу, которая занималась аналитической работой. Именно сюда стекалась вся важная информация о происходящем в Европе. У прыватнасці, от этой группы зависела точность результата относительно сроков нападения Германии на СССР.

Зоя Ивановна изучала информацию от советских резидентур советской разведки за рубежом и, перш за ўсё, сведения из Германии. Все донесения поступали из разведывательной сети, которая носила названиеКрасная капелла”. В эту структуру входили антифашисты разных стран, в том числе и в Германии.

По данным одних агентов создавалась картина, что на западном направлении все спокойно, и все предположения о нападении Германии всего лишь американская провокация. По донесениям другихвот-вот начнется война. Вскоре Зое Ивановне предстояло воочию убедиться в верности предположения вторых

Ў пачатку 1941 года Зоя Ивановна в числе прочих была приглашена на прием, устраиваемый посольством Германии в СССР. И тут-то ей бросилось в глаза, что на стенах просматриваются участки не тронутые солнцем, явно свидетельствующие о том, что здесь не так давно висели картины. В менюдовольно скромный набор блюд, как будто повар не прилагал усилий к приему гостей, а быть может, его и попросту не было. У дверей одной из комнат Зоя Ивановна успела увидеть несколько упакованных чемоданов. К тому же военный пресс-атташе явно нервничал. Разведчица поняла, что немецкие дипломаты в скором времени намереваются покинуть СССР, что означает только одноначало войны. Зоя Ивановна поспешила на Лубянку с новой информацией.

17 чэрвень 1941 года была закончена и аналитическая записка руководству страны, над которой Зоя Ивановна с сотрудниками работала все последнее время. Суть работы сводилась к тому, что войну следует ожидать со дня на день.

7. Во время войны. Фінляндыя
Воскресенская Зоя (1907-1992), Узловая - Москва

Сразу после начала войны Зоя Воскресенская-Рыбкина попала в Особую группу при наркоме нацбезопасности, которой руководил Павел Судоплатов. Она занимается подготовкой молодых разведчиков к предстоящей разведывательной работе.

Вместе с мужем Зоя Ивановна отправляется в Швецию, где собирает, информацию об обстановке на оккупированных Германией территориях. Официально находясь в должности пресс-секретаря при посольстве, Зоя Ивановна занималась пропагандой просоветских настроений.

Огромные усилия чета Ярцевых (Рыбкиных) приложили к убеждению влиятельных людей мира сего склонить Финляндию к выходу из войны. И в 1944 году финны пошли на перемирие с СССР.

8. Асабістае жыццё
зоя ивановна воскресенская, разведчица

У 1944 году супруги Рыбкины усыновили мальчика. А уже в 1947 году в аварии погиб любимый муж и коллега. 40-летняя Зоя Ивановнасобрав волю в кулак, продолжила работу.

9. После смерти Сталина

У 1953 году после ареста Л. Берия начались массовые аресты. Зою Ивановну эта участь миновала, однако затронула ее давнего друга П. Судоплатова. Воскресенскую-Рыбкину выдвинули в партком Управления внешней разведки, но она отказалась, заявив, что не считает себя вправе быть членом парткома, т.к. Павла Судоплатова обвинили незаслуженно.

После этого заявления Зою Николаевнусократили”, отправив в Воркуту в качестве сотрудника спецотдела лагеря для особо опасных преступников. На месте Зоя Ивановна работала на совесть, стараясь улучшить отбывание заключенных.

10. Писательница Зоя Воскресенская
Зоя Воскресенская, писательница

У 49 лет Зое Ивановне Воскресенской вышла на пенсию, ей предстояло чем-то себя занять после полной активности жизни. И она начинает писать книги. В издательстве на немолодую, никому неизвестную писательницу смотрели с подозрением. Но вскоре все же начали ее печатать.

Большая часть работ относится кленинскойтематике, и знают ее, у асноўным, в связи с этим. Однако затрагивала Зоя Ивановна и на другие темы. Причем многие критики отмечают, что в литературу Воскресенская пришла уже зрелым автором.

"зойка Воскресенская Зоя

В Союз писателей СССР Зою Ивановну приняли в 1965 годзе. В том же году на экраны вышел фильм «Сердце матери», посвящённый семье Ульяновых, снятый на основе одноимённой книги Зои Воскресенской. Её успех как писательницы был оглушительным — только с 1962 па 1980 годы её книги были изданы общим тиражом 21 642 000 экземпляров. У 1968 году она была удостоена Государственной премии СССР, у 1980 году премии Ленинского комсомола.

11. закат
Воскресенская Зоя (1907-1992), Узловая - Москва

У 80 лет Зоя Ивановна неудачно упала и получила серьезный перелом шейки бедра. Вердикт врачей был неутешительнымходить женщина больше не сможет. Но Зоя Ивановна встала на ноги. Узнав, что еерассекретилиЗоя Ивановна наконец поведала миру, кем она являлась на самом деле. Книга «Теперь я могу сказать правду» (Из воспоминаний разведчицы) вышла в декабре 1992 года. Зоя Ивановна не успела застать это событие. Она умерла в январе 1992 года. Как умерла и страна, которой она служила всю свою сознательную жизнь.

каждый из нас

17 асноўных фактаў біяграфіі выведніка Навума Эйтингона

«Я генерал дзяржаўнай бяспекі і габрэй. ёсць гарантыя, што я скончу свае дні ў турме…»
Навум Эйтингон ў размове з Паўлам Судаплатава

Наум Эйтингон
Башкірыя. 1923 год , N. І. Эйтынгтон.
Навум Эйтынган, бацькі, дзяцінства і юнацтва

1. Нарадзіўся Навум Язэпавіч Эйтингон ў горадзе Шклове Магілёўскай губерні 6 снежні 1899 года ў сям'і канторшчыка папяровай фабрыкі Ісаака Файвеловича Эйтингона і Яўгеніі Гранат. бацька памёр, калі Навуму было 13 гадоў.

Наум Эйтингон — гимназист. 1917 год.
Наум Эйтынган - вучань сярэдняй школы. 1917 год.

2. Не скончыўшы вучобу ў камерцыйным вучылішчы, Эйтингон уладкаваўся інструктарам у аддзел статыстыкі, затым перайшоў працаваць у пенсійны аддзел гарадской савета, дзе займаўся афармленнем пенсій. Падчас акупацыі Магілёва немцамі, працаваў на цэментавым заводзе рабочым. З прыходам Чырвонай Арміі Эйтингон зноў на службе ў гарадскім савеце, толькі цяпер ён займаецца пытаннямі продразверстку. У наступным ён адзначыўся на пасадзе інструктара па кааперацыі.

Эйтингон Наум в молодости
Падчас Грамадзянскай вайны

3. яшчэ ў 1917 годзе ва ўзросце 18 гадоў Эйтингон уступае ў партыю эсэраў, але прабыў ён там не доўга, расчараваўшыся ў дзейнасці лідэраў партыі, пазбаўленых ідэйнай матывацыі. У 1918 годзе Навум Исаакиевич уступае ў партыю бальшавікоў.

служба

4. Ва ўзросце 21 года Эйтингон пачынае служыць у органах дзяржбяспекі, атрымаўшы пасаду ў Асобым аддзеле Гомельскага ўмацаванага раёна. У выніку, службе ён аддасць больш 30 гадоў свайго жыцця.

5. У 1921 годзе Эйтингон быў цяжка паранены ў нагу, удзельнічаючы ў аперацыі супраць бандыцкіх груп Савінкова Б., былога эсэраўскіх баевіка. Яго узброеныя атрады знішчалі памежныя заставы, захоплівалі цягніка, забівалі партыйных і гаспадарчых кіраўнікоў у Гомелі, Мінску і Арле. Пасля аднаўлення здароўя, у сакавіку 1922 года Эйтингон быў прызначаны ў калегію Башкірскага аддзела ГПУ. Тады ў Башкірыі паўстала незадаволенасці мясцовага насельніцтва сітуацыяй у рэспубліцы, якое выказалася ў актах агрэсіі ў адносінах да рускіх і татарам. N. L. Волленбергу, пад пачаткам якога працаваў Эйтингон і іншыя памочнікі, у кароткія тэрміны ўдалося нармалізаваць сітуацыю ў рэспубліцы.

каждый из нас

6. У 1923 годзе 24-гадовы Навум Эйтингон пачынае навучацца на Усходнім факультэце акадэміі РККА. Пад кіраўніцтвам выбітнага лінгвіста Б. Далівання-Дабравольскага за два гады малады чалавек авалодаў некалькімі замежнымі мовамі, а таксама вывучыў агульнаадукацыйныя і ваенныя дысцыпліны. Пасля навучання Эйтингона перавялі ў Замежны аддзел ОГПУ, прызначыўшы на пасаду намесніка кіраўніка рэзідэнтуры ў Шанхаі. Наступным пунктам прызначэння маладога выведніка стаў Харбін, дзе Навум Исакиевич змагаўся з рэшткамі белагвардзейскіх банд і японскімі выведнікамі.

7. У Стамбуле Навум Эйтингон лічыўся пад імем Леаніда Навумава. Асноўная праца Стамбульскай рэзідэнтуры ОГПУ заключалася ў зборы інфармацыі аб розных антысавецкіх эмігранцкіх груп.

8. У 1930 годзе Эйтингон разам з Серабранскай Я. І. адправіліся ў Амерыку, дзе займаліся вярбоўкай японскіх і кітайскіх эмігрантаў. Прабыўшы там год, Эйтингон вярнуўся ў Маскву, дзе ўзначаліў 8-е аддзяленне (навукова-тэхнічная разведка).

9. У 1933 годзе ва ўзросце 33 гадоў Навум Эйтингон ўзначаліў 1-е аддзяленне, якое займаецца нелегальнай выведкай. Тады ж і адбылася першая сустрэча з Паўлам Судаплатава.

Павел Судоплатов
Павел Судоплатов

10. У 1939 годзе разведчык быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга за праведзеную ў Іспаніі працу.

Наум Эйтингон в Испании. 1937 год
Навум Эйтынган

11. Да 1939 годзе 275 чалавек з 450, якія знаходзяцца на службе ў знешняй выведцы, былі арыштаваныя. Частка з іх адпраўленыя ў лагеры, частка былі расстраляныя. Пад катаваннямі некалькі чалавек падпісалі паказанні, якія пацвярджаюць, што Навум Эйтингон ангельскі шпіён. Ад расправы яго выратаваў якая склалася на той момант сітуацыя вакол персоны Льва Троцкага. Паўлу Судаплатава было даручана распрацаваць аперацыю па яго ліквідацыі, і ён падключыў свайго таварыша Эйтингона да арганізацыі яе і выкананню. ліквідаваны “дэман рускай рэвалюцыі” быў у жніўні 1940 года Рамонам Меркадэр (“Райманд”).

Рамон Меркадер
Рамон Меркадэр

12. У 1942 годзе Эйтингон – намеснік начальніка 4-га ўпраўлення НКУС. Непасрэдны кіраўнік яго – П. Судоплатов. задачы кіравання – арганізацыі ў акупаваных фашыстамі гарадах нелегальных рэзідэнтур, ўкаранення агентуры ў акупацыйныя адміністрацыйныя і ваенныя органы, закіду ў варожы тыл разведвальна-дыверсійных груп.

13. Судоплатов і Эйтингон яшчэ ў 1941 годзе стварылі фіктыўную пранямецкай манархічную арганізацыю “прастол”. Яе функцыя заключалася ў тым, каб забяспечваць суперніка ілжывай інфармацыяй аб становішчы ў СССР. Для гэтага на службу да немцаў быў адпраўлены дасведчаны савецкі агент Аляксандр Дзям'янаў, пад псеўданімам “Гейне”. Пасля дбайнай праверкі гітлераўцы паверылі ў сапраўднасць яго гісторыі і ўзялі на службу, прызначыўшы мянушку “макс”. За распрацоўку і правядзенне аперацыі “манастыр”, падчас якой дэзінфармаваць праціўнік пацярпеў шэраг няўдач, Дзям'янаў атрымаў ордэн Чырвонай Зоркі, а Судоплатов і Эйтингон – ордэна Суворава другой ступені. За паспяховае правядзенне аперацыі “Беразіно” Навум Ісакіевіч, як адказная асоба, у 1945 годзе быў адзначаны званнем генерала-маёра.

Александр Петрович Демьянов, "Гейне"
Пятровіч Дзям'янаў, “Гейне”

14. лютага 1945 года – Naum Eitingon ў Балгарыі, дзе на падкантрольнай савецкай арміяй тэрыторыі былі знойдзены запасы высакаякаснага ўрану. Кіраўніцтва ЗША даведаўшыся пра гэта, сталі распрацоўваць план дыверсій, каб пазбавіць СССР магчымасці ўзбагаціцца. У той жа час на тэрыторыі СССР былі знойдзеныя таксама буйныя запасы ўранавай руды. Неабходнасць схаваць гэты факт ад амерыканцаў была відавочная, справа па дэзінфармацыі нядаўніх саюзнікаў даручылі Эйтингону. Ён адправіўся ў Балгарыю, дзе правёў шэраг мерапрыемстваў, падчас якіх стваралася ўражанне, быццам у СССР вострая недахоп ўрану, які маецца толькі ў Балгарскай рэспубліцы. Тым самым дзейнасць Эйтингона адцягнула амерыканскую выведку ад развіцця савецкага ядзернага праекта.

Август 1943 года Эйтингон
Жнівень 1943 года

15. У 1946 годзе Навум Исакиевич зноў у Кітаі. Там ён дапамагае кітайскім камуністам рыхтаваць дыверсійныя групы супраць ўйгурскіх сепаратыстаў, якія пры падтрымцы Брытаніі спрабавалі ўсталяваць кантроль у правінцыі Сіньцзяне.
арышт

16. Ў верасні 1951 года Навум Эйтингон быў арыштаваны. Яму прад'явілі абвінавачанне ў навучанні лекараў-змоўшчыкаў тэрарыстычным дзеянням супраць членаў савецкага ўрада. Дабро на арышт падпісаў сам Сталін І. У.

Навум Исакиевич вінаватым сябе не прызнаў, і выйшаў з турмы пасля смерці Правадыра вясной 1953 года. Па распараджэнні Берыі ён быў адноўлены на службе, але пасля арышту самога Лаўрэнція Паўлавіча, Эйтингон зноў быў арыштаваны, і праз чатыры гады прысуджаны да 12 гадоў пазбаўлення волі. Тэрмін ён адбываў ва Уладзімірскай турме. На волю выйшаў у сакавіку 1964 года.

Семья Наума Эйтингона
Сям'я Навума Эйтингона

17. Навум Исакиевич быў тройчы жанаты, бацька пецярых дзяцей.

18. Сканаў легендарны выведнік 3 мая 1981 года, так і не дачакаўшыся рэабілітацыі. Пра яго смерці не было згадана ў СМІ, пра былыя яго заслугі перад Бацькаўшчынай памяталі толькі блізкія. Рэабілітацыя Навума Язэпавіч здарылася толькі ў 1992 годзе, тады ж родным былі вернутыя ўсе яго ўзнагароды.

“Вы мяне судзіце як чалавека Берыі. Аднак я - не яго чалавек, я - чалавек партыі. Я выконваў усе яе задання, і гаварыць з вамі пра іх не буду. Я лічу, што жыцьцё маё не даражэй дзяржаўных таямніц, якімі валодаю. А па тварах вашых бачу, што вы ўсё ўжо вырашылі. таму прамаўчу”, – апошняе слова Эйтингона на судзе.

Маскаленка Кірыл Сямёнавіч (1902-1985), Грышын – Масква

маршал Москаленко Кирилл Семенович

савецкі ваеначальнік, двойчы герой СССР, Маршалак СССР, Кірыл Сямёнавіч Маскаленка, нарадзіўся 11 мая 1902 года ў вёсцы Грышын Бахмутского павета Екацерынаслаўскай губерні Расійскай імперыі. Быў ён украінцам з простай сялянскай сям'і. атрымаў 4 класа адукацыі ў пачатковай сельскай школе, два класа вучылішча міністэрства адукацыі.

У 1919 годзе скончыў сельскагаспадарчае вучылішча. Ўпэўнена падтрымліваў Адбылося рэвалюцыю і нават уступіў у шэрагі красногвардейцы.

У 1922 годзе Маскаленка паступае ў Харкаўскае ваеннае вучылішча, затым у артылерыйскую акадэмію ім. Ж. Э. Дзяржынскага.

У 1919 годзе скончыў сельскагаспадарчае вучылішча. Ўпэўнена падтрымліваў Адбылося рэвалюцыю і нават уступіў у шэрагі красногвардейцы.

У 1922 годзе Маскаленка паступае ў Харкаўскае ваеннае вучылішча, затым у артылерыйскую акадэмію ім. Ж. Э. Дзяржынскага.

Калі наступіла Вялікая Айчынная вайна, ужо ў званні генерала Маскаленка камандаваў на Паўднёва-Заходнім напрамку. Спачатку праводзіў абарончыя баі на тэрыторыі Украіны, затым на Волзе. Шэраг бітваў на Курскай дузе, фарсіраванне Дняпра таксама праходзілі пад пачаткам генерала Маскаленка. У вызваленні ад захопніка Украіны, Польшчы і Чэхаславакіі 38-я армія пад камандаваннем Маскаленка прымала самы актыўны ўдзел.

У 1943 годзе Маскаленка быў узнагароджаны ганаровым званнем Героя Савецкага Саюза. У 1955 годзе яму было прысвоена званне Маршала Савецкага Саюза. А ў 1978-м Маскаленка другі раз прысвоілі званне Героя Савецкага Саюза.

У чэрвені 1985 года Кірылы Семеноваича Маскаленка не стала. У гонар знакамітага палкаводца ў Палтаве было названа ваеннае вучылішча сувязі.