Sumarokov Alexander Petrovich (1717-1777), Лаппеэнранта – Moskwa

Сумароков Александр Петрович
1. Кто такой Сумароков Александр Петрович?

Sumarokov Alexander Petrovich – один из видных деятелей литературы 18 stulecie. Оставил значительный след в поэзии, драматургии и литературной критике.

2. Rok i miejsce urodzenia. Pochodzenie

Родился Александр Петрович 14 listopad 1717 года в семье Сумарокова Петра Панкратьевичаполковника, действительного тайного советника при Елизавете Петровне. Авторитетность при дворе род Сумароковых стал приобретать начиная со второй половины 17 stulecie, и к моменту рождения Александра Петровича уже имел устойчивое благополучное положение.

Мать будущего поэта и драматурга, Прасковья Ивановна, происходила из дворянского рода Приклонских. У четы Сумароковых помимо Александра родились также два сына и три дочери.

3. Edukacja

Do 10 лет образованием Александра Петровича занимались родители, а также некий учитель по фамилии Зейкан Иван, русин по национальности, знаменитый тем, что был преподавателем у Петра II.

Сухопутный шляхетский кадетский корпус 18 в.
Сухопутный шляхетский кадетский корпус 18 w.

W 1732 году Александр был принят в первый набор Сухопутного шляхетского кадетского корпуса. Основатели этого заведения преследовали конкретную цель: воспитать высшее дворянство Российской империи (элиту нации, говоря современным языком) в гуманитарном духе, характерном для европейской культуры того времени. Для этого обучающиеся имели доступ к различным зарубежным периодическим изданиям, новинкам литературы. Чтобы иметь представление об уровне подготовки в Корпусе, достаточно сказать, что вместе с Сумароковым выпустились Румянцев-Задунайский П. I. (ставший впоследствии фельдмаршалом), кн. Репнин, граф П. I. Панин, поэт Херасков, Елагин И. P.. – сочинитель «Опыта русской истории» и пр.
Молодой Александр Сумароков достойно проявил себя в учебе и после восьми лет обучения вышел из Сухопутного шляхетского кадетского корпуса с солидным запасом знаний:

АЛЕКСАНДР ПЕТРОВ СЫН СУМАРОКОВ
Вступил в корпус 1732 года Маия 30 дня, а выпущен 1740 Апреля 14, в адъютанты, с нижеследующим атестатом (sic!): в геометрии обучил тригонометрию, експликует и переводит с Немецкаго на Французский язык, в гистории универсальной окончал Россию и Польшу, в географии атлас Гибнеров обучил, сочиняет Немецкия письма и орации, мораль Вольфскую до III главы второй части слушал, имеет начало в Итальянском языке” (из аттестата Сумарокова А. P.)

4. Проба пера

Во время обучения в Корпусе кадеты организовали кружок «Общество любителей русской словесности» с целью делиться между собой своими литературными пробами пера. Więc, своеобразное развлечение на досуге стало для Сумарокова призванием.

Сумароков Александр Петрович (1717-1777), Лаппеэнранта - Москва

После того, как в 1735 году В. Тредиаковским была проведена стихотворная реформа, многие поэты-любители в своем творчестве стали использовать новый способ стихосложения. Сумароков, в ту пору еще учащийся шляхетского корпуса, также освоил техникусложения российских стихови к своему выпуску в 1740 году написал две поздравительные оды, посвященные императрице.

„… Ты нам, Анна, matka, мать всего подданства,
Милостью же к нам мать всего дворянства!
Чрез сие так нам можно ль же сдержаться,
Чтоб тебе детьми трижды не назваться?
Трижды ж мы когда ставимся сынами,
Трижды воскричим громко голосами:
Здравствуй в новый год, матерь о избранна,
И владей, владей ты три века, Анна!” (Из оды к Анне Иоанновне на новый 1740 rok)
Źródło: http://sumarokov.lit-info.ru/sumarokov/stihi/stih-1.htm

Однако основной причиной популярности Сумарокова в великосветских кругах Петербурга стало не презентование Од императрице, а его увлечение сочинительством сентиментальной/любовной лирики, которая легко ложилась на музыку и быстро распространялась среди молодежи.

5. Kariera

Через два года после окончания обучения Сумароков получил звание генерала-адъютанта майорского ранга и был направлен на службу в качестве адъютанта к фавориту императрицы Елизаветы А.Г.Разумовскому, при котором дослужился до чина бригадирского.
W 1756 году Сумароков был назначен директором Российского театра, репертуар которого состоял в основном из произведений, написанных самим Александром Петровичем. Сумароков лично обучал актеров и руководил организацией постановок своих пьес.
На протяжении четырех лет сотрудничал с академическим журналом «Ежемесячные сочинения».

W 1759 возглавил издательство первого частного в России журналаТрудолюбивая пчела”, в котором так или иначе выражалась поддержка опальной тогда Екатерине Алексеевне. Журнал выпустился всего в 12 номерах, после чего был закрыт.
Пиком карьеры Сумарокова стал пожалованный Екатериной II в январе 1767 года чин действительного статского советника, а также орден Св. Ania.

трудолюбивая пчела

Однако постепенно карьера и благополучие Сумарокова пошли на спад. Со временем Екатерину II стала раздражать оппозиционная ее линии правления позиция Александра Петровича, которую он время от времени отражал в своем творчестве.

Екатерина II
Katarzyna II

W 1763 для завершающего этапа празднования коронации Екатерины II Сумароков подготовил и провел в Москве маскарадТоржествующая Минерва”. К этому знаменательному случаю литератор написал стихотворение «Хор ко превратному свету», которое должно было прозвучать в финале праздника. Однако цензура пропустила к публичности лишь сокращенный его вариант. Полная версия („Другой хор ко превратному свету”) отсылает читателя/слушателя к описанию некой страны, в которой царит свобода, чего нет в России:

За морем почетные люди
Шеи назад не загибают,
Люди от них не погибают.
В землю денег за морем не прячут,
Со крестьян там кожи не сдирают,
Деревень на карты там не ставят,
За морем людьми не торгуют.

Такой открытый упрек государыню не оставил равнодушной. Милости ее к Сумарокову на этом закончились, ему пришлось переехать жить в Москву, где он и доживет свой век в бесславии и нищете.

6. „Северный Расин”. Русский язык

Не только сентиментальные стихи занимали Сумарокова. Еще в пору своего обучения в Сухопутном шляхетском кадетском корпусе он перевел шекспировского «Гамлета» и в 1748 году издал по его мотивам трагедию с аналогичным названием.
Далее последовала первая попытка Александра Петровича написания собственной пьесы – „Хорев”, которая тут же была поставлена на сцене местного театра товарищами по учебе. Успех трагедии среди публики был потрясающий, оценила по достоинству ее также сама Елизавета Петровна. Więc, „Хоревстал первой пьесой нового русского театра.

Хорев Сумарокова

К 1750-му году Сумароков стал маститым литератором. W szczególności, большого авторитета он достиг в драматургии. Его пьесы сформировали основной репертуар русского театра 18 в.: трагедииСинав и Трувор”, „Семира”, „Ярополк и Димиза”, „Вышеслав”, „Дмитрий Самозванец”, комедииОпекун”, „Лихоимец”, „Трессотиниус” itp.

Со временем мировоззрение Сумарокова менялось. Все чаще он смотрит на происходящее с долей иронии, горечи, которые на деле переходят в критику. Подобные настроения подтолкнули Александра Петровича обратиться в своем творчестве к жанру сатиры, басни и эпиграммы. Uwaga, что именно Сумароков открыл для отечественной литературы жанр басни.

Среди прочих важных заслуг Сумарокова Александра Петровича можно отметить его работу в области русского языка. Он придерживался мнения, что наш язык вполне самодостаточен и нет необходимости дополнять его без особой необходимости заимствованными словами. Свои исследования поязыковойтеме Сумароков свел к идее создания образца русской речи. В основу этого образца им были заложены три правила: речь должна быть простая, правильная и без заимствований: „Чужие слова всегда странны будут и знаменования их будут недостаточны; следственно введут слабость и безобразие в сильный и прекрасный наш язык.
У нас слово дождь выражает точно шум раздробленно льющихся из воздуха вод; …в слове гром как бы слышится треск сталкивающихся воздушных волн,”- отмечал Сумароков, пытаясь вникнуть в суть русского языка, понять механизм его словообразования.

6. Тредиаковский и Ломоносов

W 1743 году разгорелся спор Сумарокова с Тредиаковским и Ломоносовым. Эти три главных действующих лица, чьими силами были заложены основы теоретической системы русского классицизма, не могли договориться между собой, какой стиль предпочтительней развивать в отечественной литературе.

С одной стороны, Тредиаковского с Ломоносова объединяла мысль об употреблении в литературе тольковысокого стиля” (помимо которого есть посредственный и низкий стили) – это хорошо и правильно. Меж тем между ними не было единства во мнении, когда речь заходила об использовании ямба для этого стиля, что по мнению Ломоносова было единственным приемлемым вариантом.

Сумароков Александр Петрович (1717-1777), Лаппеэнранта - Москва

Z drugiej strony, Сумароков выступал с критикойтяжеловесностислога, высокопарностью, пропагандируемой оппонентами. Сам Александр Петрович тяготел ксреднему” styl, считая его более приемлемым для аудитории.

7. Życie osobiste. Ostatnie lata

W wieku 29 lat (1746) Александр Петрович взял в жены Балк Иоганну Христину, приближенную великой княгини Екатерины Алексеевны. В этом браке родились две дочери: Екатерина и Прасковья. Wiadomo, że, что Екатерина, в замужестве Княжнина, стала первой женщиной в России, чьи стихотворные произведения были опубликованы в печати.

После 20 лет брака с Иоганной Христиной Сумароков просил развода, после получения которого женился на дочери своего кучера Вере Прохоровой. Отношения эти были давние и у пары к моменту оформления отношений подрастали сын и дочь.
W 1777 году Прохорова умерла. Этот год стал последним и для Сумарокова. Незадолго до своей кончины он женился третий раз на племяннице недавно умершей супруги, дабы сохранить возможность оставить детям наследство.

Сумароков Александр Петрович (1717-1777), Лаппеэнранта - Москва

Вспыльчивый нрав, оппозиционные настроения, женитьба на крепостной, ostatecznie, привели к тому, что общество, не так давно превозносившее его, теперь к нему относилось с презрением. Умер Александр Петрович Сумароков 1 październik 1777 lat 60 lat. Похоронен литератор на кладбище Донского монастыря, что в Москве.

Сумароков Александр Петрович (1717-1777), Лаппеэнранта - Москва

Kheraskov Michaił Matwiejewicz (1733-1807), Pereyaslavl-Moskwa

Херасков М. М.
Kheraskov M. M.
1. Rok i miejsce urodzenia. Pochodzenie

Urodził się Michaił Kheraskow 5 listopad 1733 lat wg. Pereyaslavl, gdzie jest jego ojciec (Matthew Jerescu, szlachetny mołdawski) otrzymał majątek po kampanii Pruta w r 1711 rok. Matka pochodziła z rodziny Drutsky-Sokolinsky.

Ogólny, Michaił Matwiejewicz należał do najwyższego kręgu arystokracji. Po śmierci głowy rodziny matka przyszłego pisarza wyszła ponownie za mąż za księcia Trubieckoj N.. YU., a Cheraskovowie przenieśli się do Izium, gdzie służył w tym czasie Nikita Yurievich. Po powołaniu swojego ojczyma na nowe stanowisko w Petersburgu, Cheraskov i jego rodzina przeprowadzili się do stolicy.

2. Edukacja

Do 10 lat Michaił uczył się w domu. Arytmetyka, geometria, języki obce, geografia – główny zestaw przedmiotów w ówczesnej szkole podstawowej. W 1743 roku, jego ojczym zapisuje go do Land Gentry Cadet Corps, w którym główne tematy, wiele uwagi poświęcono życiu kulturalnemu młodzieży. Więc, W placówce studenci organizowali przedstawienia i gromadzili się w kręgach literackich.

3. Kariera

W 1751 rok Michaił Cheraskow został zwolniony z korpusu kadetów do pułku Ingermanland w stopniu podporucznika, i, był oficerem od czterech lat, przeniósł się do służby cywilnej. W 1756 rok na Uniwersytecie Moskiewskim otrzymał stanowisko asesora (innymi słowy, nadzorowani uczniowie), a także kierował biblioteką studencką i został dyrektorem teatru uniwersyteckiego.

Ponadto, w 1757 rok pod kierunkiem Cheraskowa przeniesiono drukarnię Uniwersytetu Moskiewskiego, a później Moskiewska Drukarnia Synodalna. W drukarni uniwersyteckiej zorganizował szereg publikacji drukowanych („Przydatna rozrywka”, „Bezpłatne godziny”, „Niewinne ćwiczenie”, "Dobre intencje"), stając się centrum przyciągania do pisania młodzieży studenckiej.

Oprócz druku i teatru, Za gabinet mineralogiczny odpowiadał Michaił Matwiejewicz, nadzorował rosyjskich aktorów w Moskwie i był odpowiedzialny za kontrakty z włoskimi piosenkarzami.

W 1761 rok Kheraskov został powołany po dyrektora uniwersytetu. Ważnym osiągnięciem na tym stanowisku była organizacja w 1768 rok wykładów w języku rosyjskim. Nie było to łatwe do osiągnięcia, ponieważ. Europejscy profesorowie zmusili Uniwersytet Moskiewski do nauczania wyłącznie po łacinie.

Cheraskov, bycie w poważnej opozycji z wieloma wpływowymi osobami, niemniej jednak skierował kwestię językową bezpośrednio do Katarzyny II. Sytuacja rozwinęła się podczas podróży cesarzowej wzdłuż Wołgi w r 1767 rok, w którym Michaił Matwiejewicz również brał udział w składzie jej orszaku. Po pewnym czasie sprawa została rozwiązana na korzyść używania języka rosyjskiego.

W maju 1770 roku (37 lat) Kheraskov został wiceprezesem Berg Collegium (organizacja, który był odpowiedzialny za przemysł wydobywczy w Rosji) w randze radnego stanu. Cztery lata później Michaił Matwiejewicz zrezygnował. Jest takie założenie, że rezygnacja nie była inicjatywą samego Cheraskowa, ale jakby wpadł w niełaskę z powodu swojego poważnego hobby dla masonerii, do którego dołączył 1773 rok, ponieważ. rezygnacji nie towarzyszyła w jego przypadku należna emerytura.

Po rezygnacji Michaił Kheraskow brał udział w wydawaniu pierwszego w Rosji czasopisma filozoficznego „Poranne światło” pod kierunkiem N. Novikova. Cheraskov będzie kontynuował ścisłą współpracę z Nowikowem w roku 1778 rok po przywróceniu do hańby. Zostanie kuratorem Uniwersytetu Moskiewskiego, zleci przeniesienie drukarni do Novikova na okres 10 lat, w wyniku czego ta ostatnia zacznie aktywnie rozwijać swoją działalność wydawniczą, co, z kolei, pozytywnie wpłynie na zwiększenie czytelności ludności rosyjskiej.

W 1783 rok Kheraskov został członkiem Akademii Rosyjskiej, i w 1786 rok został odznaczony Orderem św.. Włodzimierza II stopnia.

Херасков Михаил Матвеевич (1733-1807), Переяславль-Москва
Kheraskov M. M. w dojrzałych latach.

Jednak pomimo negatywnej przeszłości, związane z masońskimi, Cheraskov nie zostawił loży, za co później ponownie znalazłem się w tej sytuacji, co zagroziło mu nowymi poważnymi problemami. Oskarżony o odprawianie tajnych masońskich rytuałów w swojej posiadłości, Michaił Matwiejewicz tylko dzięki wstawiennictwu wpływowych znajomych, zanim Catherine zdołała utrzymać stanowisko kuratora uniwersytetu. Jednak po jego aresztowaniu w 1792 rok N. Novikova Pozycja Cheraskowa została zachwiana, i miał zakaz prowadzenia interesów uniwersyteckich. Jego pozycja zmieni się dopiero wraz z przybyciem Pawła I..

W listopadzie 1802 już za Aleksandra I, Michaił Matwiejewicz Kheraskow został zwolniony ze służby na emeryturę „na wniosek i na starość”. W zaawansowanym wieku pisarz otrzymał rangę prawdziwego tajny radny.

4. Działalność literacka

Heraskov zadebiutował w literaturze w 1758 gra „Zakonnica wenecka”, i w 1761 Year wystawił komedię wierszem Atheist i napisał odę, dedykowany E.. Р. Dashkova.

W styczniu 1762 Michaił Matwiejewicz napisał odę do wstąpienia na tron ​​Piotra III, w lipcu - na wejściu Katarzyny II. Następnie Kheraskov co roku poświęcił cesarzowej nowy wiersz, pisał także wiersze na jej koronację 1763 rok.

W 1778 rok Kheraskov ukończył poemat epicki „Rossiada”. Autor pracuje nad tym obszernym dziełem od ośmiu lat.. Поэма была представлена Императрице и пришлась ей по душе. Херасков таким образом освободился от опалы, получил приличную денежную премию и был назначен куратором Московского университета.

Пришедшему на смену Екатерине Павлу Херасков посвятил поэму «Царь, или спасённый Новгород». Александра I он также приветствовал на троне величественными одами.

Умер Херасков 27 wrzesień (9 październik) 1807 в Москве. Последние годы он продолжал писать, сотрудничал с журналами «Вестник Европы», «Патриот» и «Друг просвещения».

5. Życie osobiste

W 1760 rok (27 lat) Херасков женился на Елизавете Васильевне Нероновой. Женщина также писала стихи и полностью разделяла масонские взгляды супруга. Дом их со временем стал признанным центром литературной Москвы.

Детей у пары не было, но они взяли на воспитание Анну Карамышеву, чьи мемуары были найдены в бумагах И. mi. Великопольского в селе Чукавине, Старицкого уезда Тверской губернии, его дочерью Н. I. Чаплиной. Помимо описания быта дворянской семьи, Карамышева дает некоторые сведения и о М. M. Хераскове.

Nikolay Novikov. Mężczyzna, który nauczył rosyjskie społeczeństwo miłości do książek

Новиков Иван Николаевич

Nikolay Novikov – pierwszy dziennikarz Rosji, wydawca. Urodzony 8 Może (przez stare. styl 27 kwiecień) 1744 lat we wsi Avdotino-Tikhvinskoe. Studiował w szlachetnym gimnazjum na Uniwersytecie Moskiewskim w klasie francuskiej. Przebywał tam trzy lata.

W 16 lata przeniósł się do Petersburga i wstąpił do pułku Izmajłowskiego Straży Życia. Zbiegło się to w czasie z przystąpieniem Piotra III.. Uczestniczył w zamachu stanu 28 czerwiec 1762 roku, po czym Katarzyna II objęła tron. Udział w zamachu pchnął Novikova po szczeblach kariery., otrzymał podoficera. W tej pozycji nie przebywał długo, wolał przejść na emeryturę i zacząć pisać.

W 1767 rok został zaproszony do komisji do sporządzenia „Nowy kod”, Jako osoba, wykształcony.

Z 1766 Nikolai Ivanovich zaczyna wydawać pierwsze książki tłumaczeniowe. I z 1769 przez 1774 rr. czasopisma „Warkot”, „Gaduła”. „Malarz”. W różnych okresach Radishchev A.. Н., Fonvizin D. I., Sumarokov, A.. P.. Uwaga, że publikowanie w tamtych czasach było uważane za wątpliwe zajęcie, i wymagało to dość odwagi.

журнал Новикова "Трутень"
"Warkot". Epigrafem magazynu były słowa Sumarokowa: „Oni pracują, i jesz ich pracę”.
Журнал Новикова "Живописец"
Dziennik „Malarz”

Magazyn „Warkot” był satyryczny. Satyra była wówczas mile widziana. Katarzyna II sama opublikowała magazyn satyryczny. Ale czasopismo Novikov i Cesarzowa zasadniczo różniły się zawartością.. Obaj naśmiewali się z tego samego: szlachetne życie, niepotrzebny luksus, zły wpływ Zachodu. Ale, dla Catherine tematy te miały charakter komiczny, przez rodzaj kpiny z ludzkich słabości, dbałość o ludzką moralność itp..

Dla Novikova te tematy były poważną rozmową.. Publikuje kąśliwe rzeczy na łamach swojego magazynu., kto wyrzuty, potępiać szlachciców w związku z, czym oni są, korzystając z mojej pozycji, poniżać wszystkich innych. Novikov w swoim czasopiśmie skupia się na majątku burżuazji, lub innymi słowy, mieszkańców miast. Podkreślając ten nacisk, wydawca robi poważny krok naprzód.. Oprócz, Novikov porusza temat sytuacji chłopów. Mówi o tym dość ostro, co powoduje niezadowolenie „z góry”.

Z biegiem czasu zaczynają żądać od Novikova, złagodzić ton artykułów, które są publikowane w „Warkot”, co on robi. Ale później po prostu zamyka magazyn i zaczyna wydawać kolejne. „Malarz”. Nowy magazyn stał się najlepszy w 18 w. Opublikowała poważne artykuły teoretyczne, recenzje literatury krytycznej, kultura, i znowu artykuły o życiu społecznym w Rosji. Historia „Malarz” kończy się ponownie zamknięciem.

Ale Nowikow też na tym nie poprzestaje.. Zaczyna publikować „Sankt Petersburg Vedomosti”. Robiła wrażenie publikacja „Starożytna rosyjska Vivlifika”, który był zbiorem dzieł literackich sprzed Piotra.

 "Древняя Российская Вивлиофика"  Новиков И. Н.
„Starożytna rosyjska Vivlifika”

W 1779 Novikov nagle przestaje działać. Tak drastyczna decyzja o rozwiązaniu wydawnictwa wynikała z faktu, że sam Nowikow nie mógł zrozumieć, jak wyjść z tej sytuacji, w którym znajduje się społeczeństwo. W swoim rozumowaniu rozumie, że tylko edukacja może zmienić sytuację w kraju, ale on rozumie, że oświecenie jest drogą do zniszczenia tego samego kraju. Ten sprzeczny stan rzeczy poważnie zdziwił dziennikarza. Pozostań w starym, stabilny świat lub wysiłki oświeconego monarchy, aby przełamać stary świat i stworzyć nowy.

Przebywanie w takim kryzysowym nastroju, Nowikow dołącza do loży masońskiej, bardzo popularny ruch w 18 i 19 cc. Pomimo, że teraz masoneria jest uważana prawie za brzydkie słowo, społeczeństwo miało do czynienia z poważnymi problemami. Członkowie loży masońskiej próbowali zaangażować się w samowiedzę, oświecenie, stawiane sobie cele rozwojowe.

Kurator Uniwersytetu Moskiewskiego, a także masonem, Kheraskov M. M. zaprasza Nowikowa do Moskwy. Tam wydawca zaczyna zarządzać drukarnią Uniwersytetu Moskiewskiego.. Modernizuje i tworzy w 1780 pierwsza publiczna czytelnia biblioteczna w Moskwie. Ten okres w twórczości Novikova uważany jest za najbardziej owocny. Wydawał różne czasopisma, Gazeta „Moskovskie vedomosti”, kalendarze i podręczniki. Wyszło o to 100 różne książki, pośród których, na przykład, „Podróż Guliwera”, „Robinson Crusoe” i pierwszy periodyk dla dzieci „Czytanie dla dzieci dla serca i umysłu”. Novikov jest jednym z pierwszych, który zaczyna publikować dzieła A.. N. Radishcheva.

Stworzył Novikov „narzędzie” subskrypcje książek, zaczyna dawać księgarniom różne korzyści z książek, pożycza publikacje, do sprzedaży nie tylko w mieście, ale także na wsi. Wszystkie te innowacje doprowadziły do ​​niesamowitych rezultatów: w 20 obroty ze sprzedaży książek wzrosły raz. Liczba sklepów w Moskwie rośnie dziesięciokrotnie, w którym sprzedawano książki. W ten sposób, to Nowikow nauczył Rosjan kochać książki, Przeczytaj je. To był Nowikow, teraz praktycznie nigdzie nie wspomniano, dzięki zorganizowanemu przez siebie systemowi dystrybucji książek przyczynił się do rozwoju myśli społecznej w Rosji. Wcześniej niczego takiego nie zaobserwowano.

W 1781 rok Novikov żeni się z A.. I. Rimskoy-Korsakova, mieli troje dzieci. W 1791 rok zmarła Aleksandra Iwanowna, a Novikov ze swoimi dziećmi przeniósł się do Avdotino. Tutaj zbudował kamienne domy dla swoich chłopów -„znajomości” dla czterech rodzin. Wciąż w nich mieszkają ludzie. Na własny koszt zachował świątynię Tichwińskiej Ikony Matki Bożej, który został zbudowany i namalowany według jego szkiców.

усадьба первого журналиста Новикова
Estate Novikov N. I.

Działania Novikova w ogóle nie pasują do Katarzyny II, nakazuje go obserwować, następnie, co on publikuje. Ostatecznie, w 1792 Nikołaj Iwanowicz Nowikow został aresztowany i osadzony w izolatce w twierdzy Shlisselburg w Sankt Petersburgu. I tam, przed zakończeniem śledztwa otrzymuje werdykt – 15 lat.
Został oskarżony o istnienie, że podczas głodu rozdawał ludziom chleb, nabyte, nie jest jasne, z czyimi pieniędzmi. W rzeczywistości pieniądze zostały przekazane Nowikowowi przez syna jednego przemysłowca., który w ten sposób chciał pomóc głodnym ludziom. Novikov został wydany dopiero w listopadzie 1796 lat dzień po śmierci Katarzyny II.

4 lata spędził w izolatce, nawet bez zmiany sukienek. Po zwolnieniu został natychmiast wysłany do swojej posiadłości Avdotino-Tikhvinskoe. Stan zdrowia Novikova poważnie się pogorszył na przestrzeni lat. Jednak w 1805 roku próbował wrócić do publikowania, ale bezskutecznie.

остатки усадьбы Новикова
Następnie, co zostało z majątku Novikov. Tablica pamiątkowa .

W 1818 w lipcu zmarł Nikołaj Iwanowicz Nowikow. Istnieje legenda, że jego ciało zostało przeniesione z domu do kościoła podziemnym przejściem, gdzie później ukryto masońskie maszyny drukarskie.

Новиков Николай Иванович. Человек, научивший русское общество любить книги